การลักพาตัวจอมปลอม?

กลิ่นอายความอับชื้นของโกดังร้างแห่งนี้ไม่เคยปราณีใคร เช่นเดียวกับความโหดร้ายของโลกธุรกิจที่ไร้ซึ่งหัวใจ ลีลาวดีรู้สึกได้ถึงรสชาติฝาดเฝื่อนในลำคอ หัวใจของเธอกำลังถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ร่างเพรียวในชุดสูททำงานเข้ารูปยืนนิ่งสนิทอยู่หลังเสาปูนซีเมนต์เก่าคร่ำคร่า สองมือจิกเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นความตื่นตระหนกที่กำลังแผดเผา สายตาของเธอจับจ้องไปยังร่างเล็กปานตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ถูกมัดอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ น้องลีโอ... แก้วตาดวงใจของเธอ เด็กชายวัยสามขวบผู้ไม่ประสีประสา กำลังกะพริบตาปริบๆ ด้วยความหวาดกลัว แต่ริมฝีปากจิ้มลิ้มนั้นกลับเม้มแน่น ไม่ยอมเปล่งเสียงร้องไห้ออกมาสักแอะ เด็กน้อยคงจำคำสอนของเธอได้ขึ้นใจว่า เวลาเจออันตรายต้องเข้มแข็งเพียงใด "เด็กนี่หน้าตาจิ้มลิ้มไม่เบานี่หว่า... เสียดายจริง ร่างกายคงเป็นตัวประกันชั้นดีที่จะทำให้ 'ท่านประธานคิมหันต์' ยอมควักกระเป๋าจ่ายเงินสิบล้านเพื่อแลกกับการถอนหุ้นโครงการนั้น" เสียงทุ้มต่ำของชายฉกรรจ์ร่างหนา มีรอยแผลเป็นพาดผ่านหางคิ้วดังขึ้น พร้อมกับปลายกระบอกปืนดำทะมึนที่จ่อลงบนขมับของเด็กชาย ลีลาวดีแทบหยุดหายใจ โลกทั้งใบคล้ายจะพังทลายลงมาตรงหน้า ความโกรธเกรี้ยวระลอกใหญ่พุ่งพล่านขึ้นมาจนชาไปทั้งร่าง คู่แข่งทางธุรกิจของคิมหันต์... พวกมันชั่วช้าถึงขนาดกล้าเอาเด็กที่ยังไม่รู้ประสามาเป็นเครื่องมือต่อรองได้ลงคอ "ปล่อยลูกฉัน!" เสียงหวานที่ลอดไรฟันออกมานั้นเย็นเยียบและเต็มไปด้วยจิตสังหาร ลีลาวดีก้าวออกมาจากเงานั้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้ในมือจะไม่มีอาวุธใดๆ นอกจากความเด็ดเดี่ยวของผู้เป็นแม่ที่พร้อมแลกด้วยชีวิต ชายฉกรรจ์สามคนหันขวับมามอง ต้นเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้น "โอ๊ะๆ ดูนี่สิ คุณแม่ผู้เสียสละโผล่หัวออกมาจากรูจนได้ นึกว่าจะยอมให้ลูกชายสุดที่รักเป็นเครื่องสังเวยซะอีก" "ฉันบอกให้ปล่อยเด็กคนนั้นซะ! อยากได้เงินเท่าไหร่ ฉันหามาให้พวกแกได้มากกว่าที่ไอ้คิมหันต์มันจ่ายให้อีก!" ลีลาวดีต่อรอง พยายามคุมน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้ขาภายใต้กางเกงสแล็คจะสั่นเทา "หึ! ผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างเธอจะเอาปัญญาที่ไหนมาให้พวกกู หรือจะเอาตัวเข้าแลกเหมือนที่เคยทำล่ะน้องสาว?" หนึ่งในสมุนเอ่ยด้วยสายตาแทะโลม ลวนลามทางสายตาอย่างน่ารังเกียจ ในวินาทีที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงเบรกเอี๊ยดอ๊าดลั่นของรถยนต์หลายคันก็ดังกระหึ่มมาจากด้านนอกโกดัง แสงไฟหน้ารถสาดส่องทะลุกระจกใสที่เต็มไปด้วยหยากไย่เข้ามาภายในจนสว่างจ้า เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบชีวิตก้าวเข้ามาล้อมรอบตัวอาคารอย่างรวดเร็ว หัวใจของลีลาวดีกระตุกวูบ เธอจำเสียงเครื่องยนต์และแรงสั่นสะเทือนนั้นได้ดี... คิมหันต์ ประตูเหล็กบานใหญ่ถูกถีบพังทลายลงด้วยแรงมหาศาล ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มของคิมหันต์ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีราวกับพญายม ดวงตาคมกริบคู่นั้นเย็นชาและดุดันยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก กรามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนบ่งบอกถึงความโกรธเกรี้ยวที่กำลังระเบิดออกในทุกวินาที ทันทีที่สายตาคมกริบกวาดไปเห็นร่างเล็กของน้องลีโอนั่งอยู่บนเก้าอี้โดยมีปลายกระบอกปืนจ่ออยู่ ร่างของคิมหันต์ก็ชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยสะทกสะท้านต่อสิ่งใดสะดุดกึก ความรู้สึกเจ็บปวดแปลบปลาบที่กลางอกพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรุนแรง ภาพเด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารักที่เต็มไปด้วยร่องรอยความหวาดกลัวสะท้อนอยู่ในกระจตาของเขา มันช่างเหมือน... เหมือนกับตัวเขาในวัยเด็ก และเหมือนกับผู้หญิงที่เขาเคยใจร้ายใส่ไม่มีผิดเพี้ยน "พวกมึง... กล้าแตะต้องคนของกูเหรอ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากไรฟันของคิมหันต์น่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงคำรามของสิงโตป่า "เฮ้ย! อย่าเข้ามานะโว้ย ไม่งั้นไอ้เด็กนี่หัวกระจุยแน่!" หัวหน้าโจรตะโกนลั่น พร้อมกับกดปากกระบอกปืนแนบขมับน้องลีโอแน่นขึ้นจนผิวเนื้อของเด็กน้อยขึ้นรอยแดง ลีลาวดีหวีดร้องออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ คิมหันต์หยุดฝีเท้าลงตามคำขู่ แต่แววตากลับยิ่งมืดมนลงจนน่ากลัว เขายกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้บอดี้การ์ดด้านหลังหยุดนิ่ง แม้ภายนอกจะดูนิ่งสงบ แต่ภายในหัวใจของเขากำลังแผดเผาด้วยไฟแค้น เขายอมตายเสียยังดีกว่าจะปล่อยให้เด็กน้อยคนนั้นต้องเป็นอันตราย "แกต้องการอะไร พูดมา... เงิน หุ้น หรือชีวิตของฉัน?" คิมหันต์เอ่ยเสียงกร้าว ก้าวเข้าไปทีละก้าวอย่างไม่เกรงกลัวความตาย "หุบปากซะ! แกมันก็แค่คนเห็นแก่ตัวที่วันๆ สนใจแต่ผลกำไร วันนี้แหละ กูจะส่งลูกชายแกไปลงนรกก่อน แล้วค่อยตามแกไปทีหลัง!" หัวหน้าโจรแผดเสียงด้วยความสติแตก นิ้วชี้เริ่มออกแรงกดไกปืน "อย่านะ!" ลีลาวดีพุ่งตัวเข้าไปหมายจะขวาง แต่ช้าเกินไป ปัง! เสียงปืนดังสนั่นกึกก้องไปทั่วโกดังร้าง กลิ่นดินปืนคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ลีลาวดีเบิกตากว้าง ร่างกายชาวาบ หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ภาพตรงหน้าทำเอาวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง เมื่อเห็นคิมหันต์พุ่งเข้าเอาตัวเข้ามารับกระสุนแทนลูกชาย ร่างสูงล้มลงไปกองกับพื้น เลือดสีแดงฉานไหลซึมผ่านเนื้อผ้าสีเข้มบริเวณหัวไหล่ขวาอย่างน่ากลัว "คุณคิม!" ลีลาวดีหลุดปากอุทานออกมาอย่างลืมตัว ความแค้นและความเย็นชาที่เธอสะสมมาแรมปีพังทลายลงในพริบตาเดียว ท่ามกลางความชุลมุนที่บอดี้การ์ดของคิมหันต์กรูกันเข้าไปจัดการกับพวกโจรจนราบคาบ คิมหันต์กัดฟันกรอดด้วยความเจ็บปวด แต่สายตากลับรีบหันไปมองเด็กชายตัวน้อยที่นั่งตัวสั่นเทาอยู่บนเก้าอี้ด้วยความโล่งอก น้องลีโอปลอดภัย... เด็กน้อยไม่เป็นอะไรเลย ลีลาวดีรีบวิ่งเข้าไปแกะเชือกให้น้องลีโอ ก่อนจะดึงร่างลูกชายเข้ามากอดแนบอกแน่น น้ำตาที่กลั้นมานานไหลพรั่งพรูออกมาอย่างไม่อายใคร คิมหันต์ใช้มือข้างที่เหลือยันกายลุกขึ้นพิงเสาปูน ดวงตาคมปลาบมองภาพแม่ลูกที่กอดกันกลมด้วยความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจ เขายื่นมือที่เปื้อนเลือดออกไปสัมผัสข้อเท้าเล็กๆ ของเด็กชายแผ่วเบา ราวกับอยากจะยืนยันว่าเด็กคนนี้มีตัวตนอยู่จริงๆ น้องลีโอเงยหน้าขึ้นจากอ้อมอกแม่ ดวงตากลมโตชุ่มไปด้วยน้ำตาหันมามองชายหนุ่มผู้บาดเจ็บ ปากเล็กๆ เม้มเข้าหากันก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาคิมหันต์และลีลาวดีถึงกับนิ่งงั้น "คุณอา... เจ็บไหมครับ ทำไมต้องช่วยผมด้วยล่ะ" คิมหันต์แค่นยิ้มขมขื่น หยาดเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้าซีดเผือด เขามองหน้าเด็กชายสลับกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของลีลาวดี หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ แต่ทว่า... ในจังหวะที่ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ บอดี้การ์ดคนสนิทก็เดินเข้ามาหาคิมหันต์ พร้อมกับยื่นเอกสารแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นออกมาจากกระเป๋าเสื้อของหัวหน้าโจรที่ถูกจับกุม "นายครับ... ผมเจอเอกสารชิ้นนี้ในตัวมัน เป็นประวัติการสืบสวน... และผลตรวจ DNA ของคุณกับเด็กชายคิรากรครับ" คิมหันต์รับกระดาษแผ่นนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาคมกวาดมองตัวอักษรบรรทัดสุดท้ายที่ระบุผลความเข้ากันทางพันธุกรรมอย่างชัดเจน... 99.99% ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความเจ็บปวดและการเติบโตของลีลาวดีนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบตอนนี้นะคะ!