ท่านอ๋องผู้ไม่เคยผิด

จอกชาหยกขาวในมือของมู่จินหยางแทบจะแหลกคามืออยู่แล้ว หากไม่ใช่เพราะเขายั้งแรงไว้ทัน ป่านนี้เศษกระเบื้องคงบาดฝ่ามือจนเลือดสาดกระเซ็นสะใจหญิงสาวที่นั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ฝั่งตรงข้าม คำว่า *'พระชายาในอนาคต'* ที่เซี่ยอว́nซีจงใจเน้นเสียงลอยละลิ่วอยู่ในห้องโถงกว้าง มันช่างบาดหูระคายใจเสียจนท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์รู้สึกเหมือนมีหนามยอกอก ถอนก็ไม่ได้ กลืนก็ไม่เข้า "เจ้าประชดประชันเก่งขึ้นทุกวันนะ อว́nซี" มู่จินหยางวางจอกแร็วกว่าปกติจนเกิดเสียงกระทบโต๊ะดังสนั่น ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองฮูหยินของตนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "หรือเพราะคิดว่าช่วงนี้ข้าตามใจเจ้ามากเกินไป จนลืมไปแล้วว่าสถานะของเจ้าในจวนอ๋องนี้คืออะไร" เซี่ยอว́nซีไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย นางยกจอกชาของตนขึ้นจิบนิดๆ อย่างใจเย็น ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองสำรวจสามีรูปงามแต่ปากเสียตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเยาะที่เคลือบไว้ด้วยความสุภาพอ่อนหวานอย่างสมบูรณ์แบบ "สถานะของหม่อมฉันหรือคะ? ก็คงเป็น 'พระชายาผู้ตกอับ' ที่ท่านอ๋องทรงเมตตารับเข้ามาเพื่อประดับจวนแก้ขัด... หรือบางทีอาจจะเป็นเศษสวะที่ท่านทรงรังเกียจเดียดฉันท์ แต่ก็หย่าให้ไม่ได้เพราะกลัวเสียหน้า ราชสำนักจะครหาเอาว่าท่านอ๋องผู้ปรีชาสามารถกลับดูแลแม้แต่ฮูหยินของตนเองไม่ได้" คำพูดแทงใจดำนั้นพุ่งตรงเข้าเป้าอย่างแม่นยำ มู่จินหยางขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นนูนเด่น เขาเกลียดนัก... เกลียดรอยยิ้มเยือกเย็นที่ฉาบอยู่บนใบหน้าสะสวยนั่น เกลียดแววตาท้าทายที่เหมือนจะบอกว่า *'เก่งจริงก็หย่าสิคะ'* และยิ่งเกลียดตัวเองที่พยายามจะหาเรื่องมาจับผิดนางทุกวี่ทุกวัน เพียงเพราะอยากเห็นนางสูญเสียความเย่อหยิ่งนี้ไปเสียบ้าง แต่การณ์กลับตาลปัตร กลายเป็นว่าเขานี่แหละที่ต้องจนมุมกับคำพูดเฉือดเฉือนของนางทุกครั้งไป! "ปากคอเราะร้ายนัก!" มู่จินหยางลุกพรวดขึ้นเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมผ้าไหมปักดิ้นทอง ทว่าเซี่ยอว́nซีกลับเพียงแค่เอียงคอมองด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับเขากำลังเล่นงิ้วให้ดูแก้เซ็ง "ดี! ในเมื่อเจ้าบอกว่าข้าควรไปดูแลสนูลี่อินนัก... วันนี้ข้าจะไปเรือนรับรองตามที่เจ้า 'อนุญาต' แต่จำไว้... อย่าได้มานั่งร้องห่มร้องไห้ฟูมฟายทีหลังก็แล้วกัน!" อิงฮวาที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่มุมห้องถึงกับสะดุ้งสุดตัว นางรีบส่งสายตาเป็นกังวลมาให้ผู้เป็นนาย ทว่าเซี่ยอว́nซีกลับโบกมือปัดเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจ ใบหน้างามเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า "โอ้? ท่านอ๋องจะเสด็จไปปลอบขวัญแม่นางสนู่อันน่าสงสารคนนั้นจริงๆ หรือคะเนี่ย?" นางแสร้งทำเป็นตกอกตกใจเอามือทาบอก แต่น้ำเสียงกลับราบเรียบจนน่าหมั่นไส้ "ไปเถอะค่ะ รีบไปเสียแต่ตอนนี้เลย เดี๋ยวแม่นางท่านนั้นจะอาการทรหนักจนสิ้นใจตายคาอกท่านเสียก่อน... ว้า ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง หม่อมฉันคงต้องรีบตัดชุดไว้ทุกข์สีขาวเตรียมไว้รอท่าสินะคะ" "เซี่ยอว́nซี!" มู่จินหยางคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวนางในพริบตาเดียว แรงลมจากการเคลื่อนไหวทำให้ชายผ้าพลิ้วไหว ร่างสูงก้มลงมองฮูหยินตัวน้อยที่ยังคงนั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ด้วยสายตาวาวโรจน์ มือหนาเอื้อมไปบีบคางมนของนางไว้แน่นพอประมาณ ไม่ให้หลบเลี่ยง "เจ้ามันไร้หัวใจ! หญิงอื่นเขาหวึงเหหว (หึงหวง) สามีจนแทบคลั่ง แต่เจ้ากลับผลักไสข้าให้ไปหาหญิงอื่น... เจ้าไม่รักข้าเลยสักนิดใช่ไหม?!" ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกด้วยความเผลอไผลและอัดอั้นตันใจ ทว่าทันทีที่พูดจบ มู่จินหยางก็ชะงักกึก ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจกับความจริงที่หลุดปากออกไป เซี่ยอว́nซีเองก็ชะงักเช่นกัน รอยยิ้มเยาะบนริมฝีปากบางเฉียบเลือนหายไปในพริบตา หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัวยามเมื่อสบเข้ากับดวงตาสีเข้มที่ฉายแววความเจ็บปวดและความสับสนวุ่นวายอย่างปิดไม่มิด บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงบลงอย่างน่าประหลาด มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันอยู่ใกล้เสียจนได้ยินชัดเจน ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยกระแสความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่ร้อนแรงและสั่นคลอนหัวใจ นิ้วเรียวที่บีบคางนางอยู่ค่อยๆ คลายน้ำหนักลงเปลี่ยนเป็นลูบไล้กรอบหน้าเนียนนุ่มแผ่วเบาโดยไม่รู้ตัว มู่จินหยางโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้เรื่อยๆ จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจของเขาร้อนผ่าวจนผิวแก้มของนางเริ่มขึ้นสีระเรื่อ "ถ้าข้าบอกว่า..." เสียงทุ้มต่ำพึมพำแผ่วเบาราวกับกระซิบ ดวงตาคมกราบกรานมองริมฝีปากอิ่มที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงเขาเมื่อครู่ "ถ้าข้าบอกว่า... ข้าไม่อยากไปไหนทั้งนั้น ข้าอยากอยู่ตรงนี้..." *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงร้อนรนขององครักษ์คนสนิทที่ดังทะลุเข้ามาจากด้านนอก "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! สนูลี่อิน... พระชายาในอนาคตทรง... ทรงกระอักษรออกมาเป็นเลือด อาการกำเริบหนัก หมอหลวงบอกว่า..." มู่จินหยางสบถออกมาคำหนึ่งอย่างหัวเสีย ดวงตาที่กำลังพราวระยับด้วยประกายความหวานซึ้งเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและหงุดหงิดจัดในทันที เขาผละตัวออกจากเซี่ยอว́nซีอย่างไม่สบอารมณ์ หันหลังขวับไปมองประตูด้วยแววตาดุดัน ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวเท้าเดินออกไป เซี่ยอว́nซีที่นั่งนิ่งเงียบมาตลอดก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากลับทำให้ฝ่าเท้าของท่านอ๋องหยุดชะงักกึกทันที "ไปเถอะค่ะ ท่านอ๋อง..." ฮูหยินเอกแย้มยิ้มบางเบา ดวงตากลมโตทอประกายประชดประชันระคนสมเพชเวทนาอย่างไม่ปิดบัง "อย่าปล่อยให้ 'พระชายาในอนาคต' ของท่านต้องรอคอยความตายเลยนะคะ... ส่วนเรื่องของเรา สิ้นเสียงถอนหายใจครั้งนี้ หม่อมฉันจะส่งหนังสือหย่าไปให้ท่านเซ็นเองค่ะ" มู่จินหยางหันขวับกลับมามองนางด้วยแววตาตื่นตระหนก ประกายไฟแห่งความคลุ้มคลั่งพุ่งวาบขึ้นในดวงตาคู่คม ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดตัวนางอีกครั้งด้วยความเร็วราวดั่งสายฟ้าฟาด พร้อมกับมือหนาที่คว้าข้อมือเล็กของนางไว้แน่นจนเจ็บราวกับจะหักคามือ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและฟินไปกับความปากแข็งของท่านอ๋องด้วยกันนะคะ!