อาหารมื้อนี้มีรสเผ็ดร้อน

ตะเกียบหยกเนื้อดีกระทบลงบนถ้วยกระเบื้องเคลือบสีวาววับจนเกิดเสียงดัง ‘กริ๊ง’ แหลมเล็ก แต่กลับบาดลึกลงไปในความเงียบงันของห้องอาหารส่วนตัวได้อย่างน่าประหลาด เซี่ยอว́nซีปรายตามองจานปลาผัดพริกเสฉวนที่ถูกวางกระแทกไว้ฝั่งตรงข้ามอย่างจงใจ กลิ่นเครื่องเทศฉุนก้านพริกแห้งและหมาล่าลอยตลบอบอวล แผ่ซ่านความเผ็ดร้อนทะลุทะลวงจนต่อมรับรสส่งสัญญาณเตือนภัยล่วงหน้า นางไม่จำเป็นต้องเงยหน้าขึ้นมองก็รู้ว่าเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาดั่งหยกสลักแต่ไร้ซึ่งความรู้สึกผู้เป็นสามี กำลังใช้สายตาคมกริบดั่งใบมีดโกนจดจ้องมาที่นางราวกับจะแล่เนื้อเถือหนังให้ขาดเป็นชิ้นๆ "อาหารมื้อนี้ดูท่าทางจะ... จัดจ้านเป็นพิเศษนะคะ ท่านอ๋อง" เซี่ยอว́nซีเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย นางตักชิ้นปลาขาวเนียนขึ้นมาด้วยกิริยาเชื่องช้า ทว่าสง่างาม "เกรงใจหม่อมฉันเสียจริง ถึงกับสั่งให้ห้องเครื่องเตรียมอาหารที่ช่วยกระตุ้นความโลภในรสชาติเช่นนี้" มู่จินหยางแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบหรี่แคบลงอย่างอันตราย นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบสะท้อนอารมณ์คุกกรุ่นภายใน "ฮูหยินปากเก่งขึ้นทุกวัน สงสัยว่านอกจากความสามารถในการหาเรื่องหย่าร้างแล้ว เจ้าคงฝึกวิเทโศบายยั่วโมโหข้าจนเชี่ยวชาญด้วยกระมัง" "หม่อมฉันเพียงแต่พูดความจริง ความจริงที่ว่าท่านอ๋องผู้ทรงเกียรติ ยอมลดตัวลงมาทานข้าวร่วมโต๊ะกับชายาที่ทรงเกลียดชัง ถือเป็นเรื่องแปลกประหลาดในรอบปีเลยทีเดียวเพคะ" นางตอบกลับทันควัน ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น ดวงตากลมโตสุกใสจ้องตอบดวงตาคู่นคมกริบของอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ เคมีคุกรุ่นระหว่างคนทั้งสองพุ่งพล่านเสียจนอิงฮวา สาวใช้คนสนิทที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังต้องรีบก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว พร้อมกับกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง รัศมีอำนาจของสามีภรรยาคู่นี้ช่างน่ากลัวเสียยิ่งกว่าสนามรบ "เจ้าคิดว่าข้าว่างนักหรือ ถึงได้มานั่งดูหน้าเจ้าตอนกินข้าว" มู่จินหยางเหยียดยิ้มเย็นชา ปากหนาเอ่ยคำพูดเชือดเฉือนทว่าแฝงความหงุดหงิดระคนตัดพ้อที่เจ้าตัวไม่แม้แต่จะรู้ตัว "แต่ในเมื่อเจ้าบอกว่าอาหารมื้อนี้เผ็ดร้อนนัก... ก็หวังว่าลิ้นเล็กๆ ของเจ้าจะยังคงแข็งกระด้าง เถียงข้าฉอดๆ ได้ตลอดรอดฝั่งก็แล้วกัน" สิ้นเสียงทุ้มต่ำอันทรงเสน่ห์แต่น้ำเสียงเย็นเยียบ เขาก็คีบชิ้นเนื้อปลาชุ่มพริกสีแดงฉานเข้าปากโดยไม่กะพริบตา แม้ใบหน้าหล่อเหลาจะยังคงเรียบเฉยราวน้ำแข็งพันปี แต่สันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นและลำคอที่ขยับกลืนอย่างยากลำบาก กลับฟ้องชัดเจนว่ารสชาติของมันเผ็ดร้อนจนแสบไส้เพียงใด เพียงแต่ความหยิ่งยโสและศักดิ์ศรีของท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่ไม่อยอมให้เขาแสดงอาการสำลักออกมาต่อหน้าหญิงสาวเด็ดขาด เซี่ยอว́nซีลอบสังเกตปฏิกิริยานั้น มุมปากอิ่มยกยิ้มสะใจ นางรู้ทันทีว่านี่คือการเอาคืนเล็กๆ น้อยๆ จากความหมั่นไส้ที่เขามีต่อนาง "โอ๊ะ ดูท่าทางท่านอ๋องจะโปรดปรานอาหารรสจัดจานนี้มากนะคะ ถึงกับเคี้ยวเสียละเอียดเชียว" นางแสร้งทำเป็นเอ่ยด้วยน้ำเสียงห่วงใยจอมปลอม ก่อนจะตักพริกเม็ดใหญ่ใส่ลงไปในชามของเขาเพิ่มอีกสองเม็ด "หม่อมฉันป้อนให้นะเพคะ จะได้เพิ่มรสชาติให้ชีวิตคู่ของเรา... เผ็ดร้อนถึงใจยิ่งขึ้นไปอีก" "เซี่ยอว́nซี!" มู่จินหยางตบโต๊ะเบาๆ อย่างเหลืออด ความอดทนที่สั่งสมมานานพังทลายลงในพริบตาเมื่อถูกภรรยาตัวแสบยั่วโมโหซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาขยับกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่กระจายไปทั่วห้องอาหาร ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวนางอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายบุรุษเจือกลิ่นอายจางๆ ของชาอู่หลงและพิษรักแรงหึงตีรวนจนเซี่ยอว́nซีต้องผะยอยถอยหลังตามสัญชาตญาณ ทว่าแผ่นหลังของนางกลับชนเข้ากับเสาไม้แกะสลักของห้องเสียแล้ว ทางหนีถูกปิดตาย มู่จินหยางใช้มือข้างหนึ่งท้าวกับเสาไม้กั้นทางหนีไว้ ดวงตาคมกริบก้มลงมองสบตากับภรรยาตัวน้อยที่แหงนหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่เกรงกลัว ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกัน "เจ้ากล้าดียังไงมาท้าทายข้า ซีเอ๋อร์..." เสียงกระซิบพร่าต่ำลอดไรฟัน แฝงไปด้วยความปรารถนาอันซับซ้อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเกรี้ยวกราด "เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าข้าจะไม่กล้าจัดการคนปากเก่งอย่างเจ้าบนโต๊ะอาหารนี่" หัวใจของเซี่ยอว́nซีเต้นระรัวราวกับกลองศึก ใบหน้างามร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเคมีร้อนแรงที่กระโจนเข้าใส่แบบไม่ทันตั้งตัว นางเม้มริมฝีปากแน่น เตรียมจะสวนกลับด้วยคำพูดแสบสันตามเคย ทว่าก่อนที่คำพูดใดจะหลุดจากเรียวปาก บรรยากาศรอบตัวกลับถูกกระชากด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่วิ่งเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูห้อง "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงร้อนรนขององครักษ์ประจำตัวดังแทรกขึ้นพร้อมกับประตูห้องที่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่รออนุญาต ร่างขององครักษ์ผู้หนึ่งล้มคลุกคลานเข้ามาคุกเข่าตัวสั่นเทา ใบหน้าซีดเผือดราวนิดกระดาษ "องค์รัชทายาท... เสด็จมาถึงหน้าจวนแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เซี่ยอว́nซีเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ส่วนมู่จินหยางชะงักกึก ดวงตาคมดุหันขวับไปมองที่ประตูห้องทันทีด้วยแววตาที่มืดมนลงวูบหนึ่ง ก่อนจะก้มกลับมามองหญิงสาวที่ยังคงแนบชิดอยู่ใต้ร่างของเขาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความแซ่บและมาลุ้นไปกับความปากแข็งของท่านอ๋องด้วยกันนะคะ!