แผนการหลบมุมสงบ

เสียงเคาะประตูไม้สลักลายวิจิตรดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ทำลายบรรยากาศชวนอึดอัดที่กำลังคุกกรุ่นอยู่บนเตียงนอนลงอย่างไม่ไว้หน้า มู่จินหยางขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น The Chiseled Line ดวงตาคมกุบที่เคยทอดมองร่างบางเบื้องล่างด้วยความรู้สึกซับซ้อน แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกในเสี้ยววินาที เซี่ยอว́nซีไม่รอให้ร่างสูงขยับตัว นางใช้จังหวะที่เขากำลังเสียสมาธิ ยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างออกเต็มแรง พร้อมกับพลิกตัวลุกขึ้นนั่งจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่เข้าทางอย่างไม่สะทกสะท้าน แม้หัวใจในอกจะเต้นโครมครามด้วยความตื่นตระหนกเมื่อครู่ แต่นางไม่มีวันแสดงความอ่อนแอให้บุรุษผู้นี้เห็นเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด "ท่านอ๋องเพคะ เสียงเอะอะด้านนอก... ดูเหมือนว่าพ่อบ้านหลิวจะมีเรื่องด่วน" เสียงหวานเอ่ยขึ้นเรียบๆ ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ใบหน้างามยังคงเจือสีเลือดฝาดจางๆ "ปล่อยให้มันรอไป" มู่จินหยางแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดชายเสื้อที่ยับยั้งเล็กน้อยด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง ทว่าสายตายังคงจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวานล้ำของภรรยาเอกไม่วางตา "เจ้าช่างเก่งนักนะอว́nซี กล้าต่อปากต่อคำกับเปิ่นหวางถึงเพียงนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เจ้ากล้าหาญชาญชัยจนไม่เห็นหัวสามี?" "หม่อมฉันไม่เคยไม่เห็นหัวท่านอ๋องเพคะ... เพียงแต่เห็นว่า 'หัว' ของท่าน ควรเอาเวลาไปคิดเรื่องราชกิจหรือสนทนาพาทีกับอนุสนมคนโปรดเสียมากกว่า จะมาเสียเวลาต่อปากต่อคำกับฮูหยินตกอับอย่างหม่อมฉันให้เสีย The Aesthetic ของเรือนเอกทำไมกัน" อว́nซีลอยหน้าลอยตาตอบ ยิ้มหวานหยาดเยิ้มส่งให้ แต่แววตากลับไร้ความ มู่จินหยางมุมปากกระตุกวูบ อยากจะยื่นมือไปบีบปลายคางรั้นๆ นั่นเสียให้เข็ด หลุมพรางที่นางขุดดักรอเขาไว้ทุกฝีก้าว ทำให้ท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่รู้สึกราวกับตัวเองกลายเป็นสุนัขโง่ที่วิ่งตามลูกบอลไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทั้งที่ปากบอกว่าเกลียดชังความจอมปลอมของนางนักหนา แต่ยามที่นางทำท่าจะดีดตัวออกห่าง หัวใจเจ้ากรรมกลับกระวนกระวายจนน่าหงุดหงิด "ดี... ในเมื่อเจ้าอยากอยู่คนเดียวเพื่อ 'จัดระเบียบ' ชีวิตนัก เปิ่นหวางก็จะสงเคราะห์ให้" มู่จินหยางแค่นยิ้มหยัน กวาดสายตามองไปรอบห้องนอนใหญ่ที่บัดนี้เริ่มมีกลิ่นอายความสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อยผิดหูผิดตา "หวังว่าเรือนหลังนี้จะไม่แคบเกินไปจนเจ้าต้องวิ่งมาซุกออดอเซาะเปิ่นหวางอีกก็แล้วกัน" พูดจบ ร่างสูงก็หมุนตัวสะบัดชายผ้าเดินจ้วงอ้าวออกไปอย่างไร้เยื่อใย ประตูห้องถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงอารมณ์ จนพ่อบ้านหลิวที่ยืนรออยู่ด้านนอกต้องสะดุ้งสุดตัว รีบก้มหน้าหลบสายตาดุจพญายมราชที่แผ่รังสีอำมหิตออกมาเป็นระลอกๆ ทันทีที่ร่างของท่านอ๋องหายลับไปจากกรอบประตู อิงฮวา สาวใช้คนสนิทก็รีบวิ่งโร่เข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ใบหน้าเล็กซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด "ฮูหยินเจ้าคะ! เมื่อครู่นี้... บ่าวเห็นท่านอ๋องทรงกริ้วจัดจนน่ากลัว ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหมเพคะ?" อิงฮวาละล่ำละลักถาม พร้อมกับสำรวจเนื้อตัวผู้เป็นนายด้วยความห่วงใย อว́nซีถอนหายใจยาวเหยียด ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้จันทน์หอมอย่างหมดแรง "ข้ายังอยู่ดีมีสุขดีอิงฮวา แต่อีกไม่นาน... ความสงบสุขในเรือนหลังนี้กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง" "เอ๊ะ? หมายความว่าอย่างไรหรือเพคะ?" อิงฮวาเอียงคอด้วยความฉงน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของฮูหยินเอก นางหันไปหยิบกระดาษพู่กันขึ้นมาขีดเขียนรายการสิ่งของและการจัดสรรพื้นที่ใหม่ด้วยความรวดเร็วและเด็ดขาด "ข้าได้ประกาศตัวเป็นอิสระจากอำนาจของท่านอ๋องอย่างเป็นทางการแล้ว นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เรือนหลังนี้คืออาณาจักรของข้า ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์เข้ามาวุ่นวายโดยไม่ได้รับอนุญาต... โดยเฉพาะ 'มู่จินหยาง'" แผนการยึดครองเรือนและสร้างความมั่งคั่งส่วนตัวเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการหย่าขาดถูกร่างขึ้นเป็นข้อๆ อว́nซีวางแผนที่จะตัดงบประมาณที่ไม่จำเป็น ปลดแอกบ่าวไพร่ที่คอยเป็นหูเป็นตาให้คนอื่น และเปลี่ยนเรือนเอกให้กลายเป็นเซฟโซนที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับนาง ตลอดทั้งวัน อว́nซีเดินตรวจตราทุกซอกทุกมุมของเรือนด้วยความกระฉับกระเฉง นางสั่งรื้อถอนสิ่งของฟุ่มเฟือยที่พวกอนุเคยส่งมาประชดประชันออกจนหมดสิ้น จัดระเบียบห้องเก็บสมบัติ และประกาศิตกร้าวด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจจนบ่าวไพร่ในเรือนต่างพากันก้มหน้าก้มตาทำงานด้วยความยำเกรง ไม่มีใครกล้าปริปากบ่นสักคน เพราะรัศมีและความเด็ดขาดที่ฮูหยินแสดงออกมาในวันนี้ ช่างน่าเกรงขามเสียยิ่งกว่าตอนที่นางเอาแต่เก็บตัวเงียบยอมให้รังแกหลายเท่าตัว ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ แสงสีส้มแดงสาดส่องลอดผ่านหน้าต่างแกะสลักเข้ามาภายในห้องหนังสือส่วนตัวที่ถูกจัดระเบียบใหม่ อว́nซีกำลังนั่งนับตั๋วเงินและทรัพย์สินที่เหลือรอดอย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้างาม นางกำลังคิดว่าชีวิตอิสระในโลกจีนโบราณแห่งนี้ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด หากจัดการผู้ชายปากร้ายคนนั้นได้สำเร็จ นางก็จะได้บินไปเสวยสุขที่ต่างเมืองอย่างสบายใจ ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่จังหวะที่หนักแน่นและเร่งรีบเหมือนของท่านอ๋อง หากแต่เป็นจังหวะเบาๆ ที่คุ้นเคยของอิงฮวา "ฮูหยินเพคะ... มี... มีเรื่องด่วนเพคะ" อิงฮวาเปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิม ดวงตาเบิกกว้างราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ อว́nซีขมวดคิ้วเล็กน้อย วางพู่กันในมือลง "มีเรื่องอะไรอีกเล่า อิงฮวา เจ้าทำหน้าเหมือนฟ้าจะถล่มลงมาอย่างนั้นแหละ" "ไม่ใช่ฟ้าถล่มเพคะ... แต่..." อิงฮวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะหลบทางให้บุคคลที่ก้าวเข้ามาด้านหลัง ร่างสูงโปรดปรานในชุดคลุมสีดำปักลายมังกรทองคุ้นตาปรากฏขึ้นอีกครั้งในยามวิกาล มู่จินหยางก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารบัญชีทรัพย์สินที่กองอยู่บนโต๊ะของนาง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าหวานที่เริ่มซีดเผือดลงเล็กน้อย "เจ้าบอกว่า... เรือนหลังนี้เป็นอาณาจักรของเจ้าอย่างนั้นหรือ อว́nซี?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังกดดันจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงทันที อว́nซีลุกขึ้นยืนช้าๆ พยายามตั้งสติไม่ให้แสดงพิรุธ "ท่านอ๋อง... ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้ เหตุใดจึงเสด็จมาที่เรือนของหม่อมฉันอีกเพคะ? หรือว่าติดใจรสชาติกาแฟ... เอ้ย ชาอุ่นๆ ที่นี่เสียแล้ว?" มู่จินหยางไม่ตอบ เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวนางด้วยฝีเท้าที่เงียบเชียบ ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มเนียน ขณะที่มือหนากลับเอื้อมไปหยิบตั๋วเงินใบใหญ่ที่สุดบนโต๊ะขึ้นมาพิจารณาเล่นอย่างไม่ยี่ห้อ "เปิ่นหวางแค่จะมาบอกเจ้าว่า..." ดวงตาคมดุหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างชัดเจน "ในเมื่อเจ้าประกาศตัวเป็นอิสระจากอำนาจของเปิ่นหวางแล้ว... เช่นนั้น คืนนี้ กฎข้อแรกที่เจ้าจะต้องปฏิบัติในฐานะ 'ผู้อยู่อาศัยอิสระ' ก็คือ การปรนนิบัติสามีตกอับผู้นี้ บนเตียงของเจ้าเอง!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและฟินไปกับความแสบสันนี้ด้วยกันนะคะ!