ไข้หวัดกับความอ่อนโยน

"วางชามยานั่นลง แล้วไสหัวออกไปเสีย อิงฮวา! ข้าบอกว่าไม่ดื่ม!" เสียงแหบพร่าทว่ายังคงความเผด็จการดังขึ้นจากเตียงไม้แกะสลักหลังใหญ่ มู่จินหยางในสภาพศีรษะพาดพิงหมอนใบโต ใบหน้าคมคายที่เคยเรียบเฉยบัดนี้กลับขึ้นสีระเรื่อผิดปกติจากพิษไข้ ดวงตาที่มักจะวาวโรจน์ด้วยอำนาจดูหม่นแสงลง ทว่าความดื้อรั้นนั้นกลับทวีคูณ เซี่ยอว́nซีที่เพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาพอดี ชะงักเท้าเล็กน้อย นางเลิกคิ้วมองสาวใช้คนสนิทที่กำลังยืนหน้าเจื่อนถือถ้วยยาอยู่ข้างเตียง ก่อนจะโบกมือเป็นเชิงให้อีกฝ่ายถอยออกไป "เจ้าจะออกไปเอง หรือจะให้ข้าสั่งให้องครักษ์ลากตัวออกไป?" อว́nซีเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามีพลังกดดันที่ทำให้อิงฮวารีบถอยกรูดออกไปนอกห้องอย่างรู้หน้าที่ ทิ้งให้ท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์เผชิญหน้ากับฮูหยินที่เขาเพิ่งพยายามง้องอนมาตลอดทั้งสัปดาห์เพียงลำพัง มู่จินหยางปรือตามองร่างบางที่เดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกเหมยจากตัวนางทำเอาสติสัมปชัญญะที่พร่าเลือนของเขาปั่นป่วน เขาเค้นหัวเราะในลำคอ "เจ้ามาทำไม... มาดูสภาพหมาโบ้ที่เจ้าปรารถนาจะหย่าร้างให้ตายใจหรือไง?" อว́nซีวางถ้วยยาลงบนโต๊ะข้างเตียงพลางถอนหายใจยาว นางหยิบผ้าสะอาดจุ่มน้ำอุ่น บิดจนหมาด แล้วโน้มตัวลงไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกจากร่างกายหนา "ท่านนี่มันน่ารำคาญจริงๆ" อว́nซีเอ่ยพลางใช้ผ้าแตะหน้าผากกว้างอย่างเบามือ "ป่วยหนักขนาดนี้ยังปากดีไม่เลิก ถ้าตายไปตอนนี้ ข้าคงฉลองสามวันเจ็ดคืนให้สมกับที่พ้นจากบ่วงกรรม" "งั้นก็เชิญเจ้าสมน้ำหน้าข้าให้พอ... เพราะต่อให้ข้าต้องตาย ข้าก็จะกอดขาเจ้าไว้ไม่ให้ไปไหน" มู่จินหยางคว้าข้อมือนางไว้แน่นแม้จะไร้เรี่ยวแรง ฝ่ามือที่เคยแข็งแกร่งกลับสั่นเทาเล็กน้อย ทว่าแววตาที่จ้องมองนางนั้น... มันเต็มไปด้วยความตัดพ้อที่ซื่อตรงจนหัวใจของอว́nซีกระตุกวูบ "อย่ามาทำตัวน่าสงสาร" อว́nซีพยายามดึงมือออก ทว่าชายหนุ่มกลับใช้นิ้วโป้งลูบไล้ข้อมือนางเบาๆ อย่างลืมตัว "ข้าไม่ได้น่าสงสาร... ข้าแค่กำลังพยายามอย่างถึงที่สุดที่จะรักษาคนๆ หนึ่งเอาไว้" เขาพึมพำเสียงแผ่ว ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอของนาง "เซี่ยอว́nซี... เจ้าเคยรักข้าบ้างไหม แม้เพียงเสี้ยววินาทีที่เจ้ามองตาข้า" อว́nซีชะงักไป ความเย็นชาที่นางพยายามสร้างขึ้นพังทลายลงในชั่วพริบตา นางมองบุรุษตรงหน้าที่ดูไร้ทางสู้ ดวงตาคู่นั้นที่เคยเย้ยหยันโลกทั้งใบ บัดนี้กลับฉายชัดถึงความต้องการเพียงสิ่งเดียว นั่นคือความรักที่เขาเคยละเลย นางวางมือลงบนแก้มร้อนผ่าวของเขา สัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวสะท้อนออกมาจากผิวหนัง "ท่านมันโง่ มู่จินหยาง... ท่านโง่ที่เพิ่งมารู้ตัวตอนที่เกือบจะเสียข้าไป" "งั้น... ก็อย่าไป" เขาอ้อนวอน แววตาคมกริบคู่นั้นทอประกายอ้อนวอนอย่างที่นางไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็น นางตักน้ำยาขึ้นมาเป่าเบาๆ ก่อนจะจ่อที่ริมฝีปากหยักได้รูป "ดื่มเสีย ถ้าท่านหายแล้วข้าจะพิจารณาดูอีกทีว่าจะยอมใจอ่อนให้ท่าน 'กัด' อีกสักครั้งดีไหม" มู่จินหยางเหยียดยิ้มที่มุมปาก ทั้งที่ดวงตายังคงฉายแววหยอกเย้า "ปากเก่งนักนะ... ถ้าข้าหายเมื่อไหร่ เจ้าคงต้องรับผิดชอบคำพูดตัวเองให้ดี" ขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือมาประคองใบหน้านางเพื่อลิ้มรสความหวานจากถ้วยยาที่นางป้อนให้ ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกผลักออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น "ท่านอ๋อง! ข้ามาเยี่ยม... อุ๊ย!" เสียงใสขององค์หญิงเยว่เล่อชะงักค้างทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า อว́nซีที่กำลังโน้มตัวอยู่เหนือร่างของท่านอ๋อง และมู่จินหยางที่กำลังจับมือภรรยาไว้แน่น สายตาขององค์หญิงเปลี่ยนจากความกังวลเป็นความโกรธจัดที่พุ่งพล่านออกมาจนเห็นได้ชัด มู่จินหยางไม่ได้คลายมือออก ทว่าเขากลับดึงอว́nซีให้ขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนหน้าผากเกือบจะชนกัน ก่อนจะหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาเย็นชาที่ไร้ความปรานี "ใครอนุญาตให้เจ้าเข้ามาในห้องของข้า... เยว่เล่อ?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้องจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของคนทั้งสาม พร้อมกับปมปริศนาที่ขมวดแน่นขึ้นเมื่อสายตาของมู่จินหยางไม่ได้มองแค่รำคาญ แต่ราวกับกำลังข่มขู่ใครบางคนที่อยู่เบื้องหลังองค์หญิงเยว่เล่ออีกทีหนึ่ง! เสี่ยวเถาฮวาขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ และอย่าลืมติดตามตอนต่อไปนะคะ!