ศัตรูหัวใจปรากฏกาย

กลิ่นหอมหวานของกำยานบุปผาชาติราคาแพงลอยตลบอบอวลจนน่าเวียนหัว ทว่าสิ่งที่ทำให้เซี่ยอว́nซีรู้สึกคลื่นไส้เสียยิ่งกว่ากลิ่นฉุนเหล่านั้น กลับเป็นสตรีในชุดผ้าไหมปักดิ้นทองลายหงส์เหินที่กำลังจงใจทิ้งตัวลงนั่งเบียดชิดกับสามีของนางบนตั่งตัวยาว "ท่านอ๋องเพคะ หม่อมฉันได้ยินว่าช่วงนี้จวนอ๋องมีเรื่องวุ่นวายพระทัยนัก ด้วยความที่เป็นห่วง หม่อมฉันจึงให้บ่าวต้มซุปโสมรังนกบำรุงกำลังมาถวายด้วยตัวเองเลยนะเพคะ..." เสียงหวานหยดย้อยที่ดัดจนสั่นเครือคล้ายลูกนกตกยากนั้นดังมาจาก "คุณหนูใหญ่ตระกูลหลี่" นามว่าหลี่ชิงหว่าน บุตรีเสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้มีข่าวลือหนาหูว่าบิดากwกำลังผลักดันนางให้เข้ามานั่งในตำแหน่งชายาเอกแทนที่สตรีตกอับอย่างเซี่ยอว́nซี เซี่ยอว́nซีที่เพิ่งสร้างรอยยิ้มท้าทายค้างไว้เมื่อครู่ ถึงกับต้องเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างนึกขัน นางปรายตามองสามีที่นั่งหน้าตึงเป็นก้อนหิน ลำคอหนาเกร็งจนเส้นเลือดปูดโปนด้วยความอึดอัดระคนรำคาญใจ ทว่าเจ้าตัวกลับไม่ยอมขยับหนีปล่อยให้คุณหนูหลี่ขยับเข้ามาใกล้เสียจนแขนเสื้อเกือบจะเกยทับอาภรณ์ของเขาอยู่รอมร่อ *อ๋องหน้าตายผู้นี้... ปรกติเห็นปากดีไล่นางราวกับหมูเหมือนหมา ทีกับแม่ดอกบัวขาวหน้าด้านถึงได้นั่งนิ่งเป็นรูปปั้นหินสลักเสียอย่างนั้น* เซี่ยอว́nซีแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความเกรงอกเกรงใจนั้นทำเอาบรรยากาศในห้องโถงใหญ่พลันเย็นเยียบลงทันตาเห็น หลี่ชิงหว่านชะงักมือที่กำลังจะรินชาให้มู่จินหยาง ใบหน้างามงอนหันมามองฮูหยินเอกด้วยแววตาไหวระริกเจือความดูแคลนอย่างมิดชิด "ฮูหยินขำอันใดอยู่หรือเพคะ หรือว่าหม่อมฉันทำสิ่งใดให้ไม่พอใจ..." หลี่ชิงหว่านเอ่ยเสียงสั่นเครือ ดวงตากลมโตคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตาอย่างน่าสงสาร "หม่อมฉันเพียงแต่หวังดี... เกรงว่าท่านอ๋องจะทรงงานหนักจนลืมดูแลพระวรกาย..." "หวังดี หรือหวังได้อย่างอื่น แม่นางหลี่โปรดใช้สมองส่วนที่คิดได้ไตร่ตรองดูให้ดีเสียก่อน" เซี่ยอว́nซีตัดบทฉับพลัน น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนทุกคำพูด นางค่อยๆ ก้าวเท้าช้าๆ เข้าไปใกล้ตั่งตัวยาว รอยยิ้มการค้าที่ถูกประดับไว้บนใบหน้ากลับดูอันตรายเสียยิ่งกว่าคมดาบในฝัก "นี่คือจวนอ๋อง และข้าคือ 'ฮูหยินเอก' ที่ฮ่องเต้พระราชทานสมรสให้ การที่ท่านนำซุปโสมถ้วยเดียวมาเซ้าซี้สามีของคนอื่นถึงในห้องโถงส่วนตัวเช่นนี้... บิดามารดาไม่เคยอบรมสั่งสอนเรื่องมารยาทในการเข้าจวนบุรุษยามวิกาลหรอกหรือเพคะ" "ฮูหยิน! ท่าน... ท่านช่างปากคอเราะร้ายนัก!" หลี่ชิงหว่านหน้าถอดสี รีบหันไปฟ้องบุรุษข้างกายทันที "ท่านอ๋องเพคะ ดูฮูหยินสิเพคะ นางกล่าววาจาดูหมิ่นเกียรติของหม่อมฉันและตระกูลหลี่อย่างไม่ไว้หน้าเลย..." มู่จินหยางขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมกริบกวาดมองสตรีทั้งสองด้วยความรู้สึกปวดหัวตึบ เขารู้สึกได้ทันทีว่าหายนะกำลังมาเยือน เมื่อเหลือบไปเห็นประกายตาพราวระยับด้วยความสนุกสนานแกมหมั่นไส้จากภรรยาตัวแสบ "ชิงหว่าน..." มู่จินหยางเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ เย็นชาจนคนฟังต้องสะท้าน "ที่ฮูหยินของข้ากล่าวมาก็มีเหตุผล จวนอ๋องแห่งนี้มีกฎระเบียบชัดเจน การที่เจ้าบุกรุกเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญแถมยังทำกิริยาไม่สำรวมเช่นนี้ หากแพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงของตระกูลหลี่คงไม่พ้นต้องเสื่อมเสียตามไปด้วย" หลี่ชิงหว่านอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและไม่คาดคิดว่าท่านอ๋องผู้เยือกเย็นคนเดิม จะกล้าเอמהวาจาตัดเยื่อใยและเข้าข้างฮูหยินตัวร้ายคนนี้ต่อหน้าต่อตาตน! เซี่ยอว́nซีแอบลอบยิ้มสะใจอยู่ในอก นางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างผู้ชนะ ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะเอמהวาจายียวนประสาทคุณหนูหลี่ต่อ มู่จินหยางกลับลุกพรวดขึ้นจากตั่ง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวนางในพริบตาเดียว ฝ่ามือหนาคว้าเข้าที่ข้อแขนเรียวของเซี่ยอว́nซีอย่างรวดเร็ว แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่กмиจังหวะดึงรั้งจนร่างบางเซถลาเข้าไปปะทะแผงอกกว้างโดยไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นอายบุรุษผสมกลิ่นชาชั้นดีปะทะเข้ากับใบหน้าของนางทันที "ส่วนเธอก็เหมือนกัน..." มู่จินหยางก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากของนาง น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นเต็มไปด้วยความคาดโทษและแรงอารมณ์บางอย่างที่พุ่งพล่าน "ปากเก่งนักนะ... คิดว่าสามีคนนี้ตายไปแล้วหรือถึงได้เที่ยวออกปากไล่แขกเหรื่อตามอำเภอใจ" "ปล่อยนะท่านอ๋อง! ข้าทำถูกกฎบ้านเรือนแล้ว ท่านต่างหากที่ปล่อยให้งูพิษเลื้อยเข้ามาป้วนเปี้ยนใกล้ตัว..." เซี่ยอว́nซีพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงของชายหนุ่มมีหรือที่นางจะสู้ไหว ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเถียงฉอดๆ ไม่ยอมแพ้ เคมีปะทะคารมเดือดพล่านขึ้นจนหลี่ชิงหว่านที่นั่งหน้าเสียอยู่บนตั่งถึงกับทำตัวไม่ถูก ทว่า ในวินาทีที่ทั้งสองกำลังยื้อยุดกันด้วยความหมั่นไส้และแรงอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่นั้นเอง... "โครม!" ประตูไม้สักบานใหญ่แกะสลักลวดลายวิจิตรของห้องโถงกลับถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบด้วยพลังมหาศาล เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเงาร่างของบุรุษชุดเกราะทหารองครักษ์ผู้หนึ่งที่พุ่งพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงหอบหายใจอย่างตื่นตระหนกตะโกนก้อง "กองกำลังลับของแคว้นเป่ยโจวทะลวงแนวป้องกันชายแดนเข้ามาแล้วพ่ะย่ะค่ะ! ตอนนี้... ตอนนี้พวกมันกำลังเคลื่อนพลปิดล้อมประตูเมืองหลวงเอาไว้หมดแล้ว!" บรรยากาศในห้องโถงที่เพิ่งคุกกรุ่นด้วยไฟหึงหวงพลันแข็งค้างในเสี้ยววินาที มู่จินหยางชะงักกึก นัยน์ตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยือกและคมกลาตันดั่งคมมีดในกองทัพทันที เซี่ยอว́nซีหุบปากฉับ หัวใจในอกกระตุกวูบอย่างแรง นางเงยหน้าสบตากับสามีที่บัดนี้รัศมีอำนาจและกลิ่นไอสังหารแผ่ซ่านออกมาจนน่ากลัว ปมปัญหาในราชสำนักที่ซ่อนเร้นมานาน ระเบิดเวลาลูกใหญ่ได้ถูกจุดชนวนขึ้นกลางจวนอ๋องแห่งนี้เสียแล้ว... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เสี่ยวเถาฮวา" มาโดยตลอดนะคะ!