รุ่งอรุณแห่งความเปลี่ยนแปลง

กาน้ำชาลายครามราคาแพงระยับถูกวางกระแทกกระทั้นลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอมจนน้ำชาสีอำพันกระเซ็นเปรอะเปื้อนขอบถ้วย ทว่าต้นเหตุของเสียงดังกล่าวยังคงทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ดวงตาหงส์คู่สวยของเซี่ยอว́nซีหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระอา พลางปรายตามองบุรุษหนุ่มในอาภรณ์ปักดิ้นทองที่จงใจนั่งเบียดเสียดเข้ามาใกล้จนไหล่แทบจะเกยกัน "ท่านอ๋องเพคะ จวนอ๋องออกจะกว้างขวาง เหตุใดท่านจึงชอบมานั่งเบียดเสียดเก้าอี้ตัวเดียวกับหม่อมฉันนัก หรือว่าใต้เท้ามีปัญหาเรื่องสายตาจนมองไม่เห็นเก้าอี้ตัวอื่นที่ว่างอยู่ร่วมสิบตัว?" เซี่ยอว́nซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความประชดประชันไว้อย่างเต็มเปี่ยม นางขยับตัวถอยหนีเล็กน้อย แต่มีหรือที่มู่จินหยางจะยอมปล่อยให้เหยื่อ... อ่า ไม่สิ ภรรยาตัวน้อยหลุดมือไปได้ง่ายๆ พระองค์กลับขยับตามอย่างไร้ยางอาย วงแขนแข็งแกร่งยกขึ้นพนักพิงเบื้องหลังนาง ราวกับกรงทองขนาดย่อมที่กักขังนางไว้กลายๆ "เก้าอี้ตัวอื่นต่อให้กว้างขวางเพียงใด ก็ไม่อุ่นเท่าการได้นั่งใกล้ฮูหยินของเปิ่นหวางหรอการ์" มู่จินหยางเอ่ยหน้าตาเฉย มุมปากหยักลึกยกยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาคนฟังอยากจะยกฝ่าเท้าขึ้นไปประทับบนใบหน้าหล่อเหลานั่นเสียเหลือเกิน ให้ตายเถอะ! นี่คือท่านอ๋องผู้เย่อหยิ่ง เย็นชา และไร้หัวใจที่เลื่องลือไปทั่วทั้งแคว้นจริงหรือ? ตั้งแต่คืนที่นางแกล้งทำเป็นป่วยหนักและเกือบจะยื่นหนังสือหย่าใสหน้า พระองค์ก็กลายร่างจากพยัคฆ์ร้ายกลายเป็นสุนัขโกลเด้นท์ตัวโตที่คอยตามคลอเคลียไม่ห่าง ยิ่งกว่าเงาตามตัวเสียอีก "หม่อมฉันจำได้ว่าเราตกลงกันไว้แล้วเรื่องระยะห่าง..." "ข้อตกลงอะไร? เปิ่นหวางไม่เคยรับรู้" มู่จินหยางตัดบทหน้าตาเฉย ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด "สามภรรยา... อ๋อ ไม่สิ สามีภรรยาควรตัวติดกันมิใช่หรือ? หรือว่าอว́nซีของเปิ่นหวางกลัว..." "กลัวอะไรเพคะ?" เซี่ยอว́nซีสวนกลับทันควัน เชิดหน้าขึ้นท้าทาย ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทัน "กลัวว่าตัวเองจะห้ามใจไม่ให้หลงเสน่ห์ท่านอ๋องผู้หน้าหนาคนนี้หรือไง?" คำพูดปากกล้าของนางไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มู่จินหยางกลับหัวנסวรเบาๆ ในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลชวนใจสั่นระทับอยู่ใกล้ใบหูนางจนขนลุกซู่ พระองค์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียนนุ่มที่เริ่มขึ้นสีระเรื่ออย่างควบคุมไม่ได้ "ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง... แปลว่าแผนการของเปิ่นหวางประสบความสำเร็จแล้วสินะ" "ท่าน!" เซี่ยอว́nซีสะดุ้งสุดตัว มือเล็กยกขึ้นดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายให้ออกห่าง ทว่ามู่จินหยางกลับคว้าข้อมือนางไว้รวบเดียว นำไปแนบไว้ที่ตำแหน่งหัวใจของตนเอง ปล่อยให้นางได้สัมผัสถึงจังหวะการเต้นที่รัวเร็วและหนักหน่วงราวกับกลองศึก "รู้สึกหรือไม่? มันเต้นเพื่อเจ้า... แค่เจ้าคนเดียวมานานแล้ว เซี่ยอว́nซี" น้ำเสียงจริงจังและแววตาที่ลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรทำเอาเซี่ยอว́nซีถึงกับพูดไม่ออก หัวใจดวงน้อยในอกกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือที่แนบอยู่กับอกแกร่งทำให้นางลืมบทสนทนาโต้เถียงที่เตรียมไว้ในหัวจนหมดสิ้น เคมีร้อนแรงระหว่างคนทั้งคู่ระอุขึ้นจนอากาศรอบกายคล้ายจะหลอมละลาย อิงฮวาที่ยืนหลบมุมอยู่หน้าประตูห้องโถงรีบยกมือขึ้นปิดตา แต่ก็ยังไม่วายแอบแยกนิ้วออกมองลอดดูเจ้านายทั้งสองด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม นางแอบพยักหน้าให้ตนเองอย่างพึงพอใจ... *ท่านอ๋องแปลงร่างเป็นหมาโบ้ได้สมบูรณ์แบบจริงๆ แบบนี้ไม่นานคงได้คุณชายน้อยมาวิ่งเล่นในจวนแน่ๆ* ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นจนมดแทบจะเดินขบวนนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเร่งรีบก็ดังขึ้นจากทางระเบียงทางเดิน ตามมาด้วยเสียงตะโกนร้อนรนขององครักษ์ประจำตัวที่หน้าประตู "ท่านอ๋อง!แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" มู่จินหยางขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ พระองค์ตวัดสายตาดุดันมองไปยังประตู ช1ากลับมาหาภรรยาที่ตอนนี้รีบดึงมือกลับและจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว "มีเรื่องอันใดกล้าดียังไงถึงมารบกวนเวลาส่วนตัวของเปิ่นหวาง!" มู่จินหยางเอ่ยเสียงเย็นเยียบ "ท... ทางกองกำลังชายแดนส่งม้าเร็วมาแจ้งด่วนพ่ะย่ะค่ะ... กองทัพแคว้นเป่ยบุกประชิดชายแดนแล้ว และคนที่นำทัพมาไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือองค์ชายสามผู้ล่วงลับที่ทุกคนเข้าใจว่าสิ้นพระชนม์ไปแล้วเมื่อสามปีก่อนพ่ะย่ะค่ะ!" สิ้นคำรายงานนั้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของมู่จินหยางก็มลายหายวับไปในพริบตา แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นดั่งน้ำแข็ง ส่วนเซี่ยอว́nซีถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานซีดเผือดลงทันทีเมื่อตระหนักได้ว่า... พายุลูกใหญ่ที่แท้จริงกำลังจะมาถึงแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เสี่ยวเถาฮวา" มาโดยตลอดนะคะ!