ของขวัญชิ้นพิเศษ

“ของพรรค์นี้... วางทิ้งไว้บนโต๊ะเครื่องแป้งของเจ้าทำไมหรือ?” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความพยายามจะให้ดูเรียบเฉยดังขึ้นจากมุมห้อง เซี่ยอวี่ซีที่กำลังถอดปิ่นปักผมออกชะงักมือ นางหันไปมองมู่จินหยางที่ยืนพิงกรอบหน้าต่างด้วยท่าทีเกียจคร้าน สายตาของเขาจ้องมองไปยังกล่องไม้ประดับมุกที่วางเด่นหราอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งของนาง เซี่ยอวี่ซีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปากบางเฉียบเหยียดยิ้ม “ถามแปลก หม่อมฉันเป็นคนสั่งซื้อเข้ามาเอง ท่านอ๋องลืมไปแล้วหรือว่าห้องนี้ใครเป็นเจ้าของ?” มู่จินหยางแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์หรี่ลงเล็กน้อย “สั่งซื้อเอง? ข้าเห็นรอยตราประทับของร้านค้าหวงเป่า มรกตล้ำค่าเช่นนั้นคนในจวนอ๋องไม่มีใครกล้าสั่งเข้ามาหรอก นอกจากเจ้าจะสติฟั่นเฟือนจนอยากละลายทรัพย์เล่น” “แล้วมันหนักส่วนไหนของท่านอ๋องคะ?” เซี่ยอวี่ซีลุกขึ้นยืน เดินตรงเข้าไปหาเขาด้วยท่าทีไม่เกรงกลัว “หากหม่อมฉันจะซื้อมาเพื่อประดับข้อมือ หรือจะซื้อมาเพื่อทุบเล่นแก้เซ็ง มันก็เป็นเงินของหม่อมฉัน... หรือว่าท่านอ๋องขัดสนถึงขั้นต้องมาสนใจเงินในกระเป๋าฮูหยินของตัวเองกันแน่?” มู่จินหยางขยับตัวออกจากกรอบหน้าต่าง ก้าวเข้ามาประชิดจนร่างของนางเกือบปะทะกับแผงอกแกร่ง กลิ่นกำยานไม้หอมจางๆ ประจำตัวเขาอบอวลไปทั่วพื้นที่ส่วนตัวของนาง เขาโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้ม “ข้าก็แค่รำคาญสายตา” เขาพูดพึมพำ “ของไร้รสนิยมแบบนั้น วางไว้เกะกะจวนเสียเปล่าๆ ทำไมไม่เอาไปคืนเสียล่ะ หรืออยากให้ข้าสั่งให้คนงานนำไปโยนทิ้งที่บ่อน้ำหลังจวนดี?” เซี่ยอวี่ซีจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขา นางเห็นร่องรอยของความกระวนกระวายที่ปิดไม่มิดอยู่เบื้องหลังม่านตานั้น เขาทำเป็นเฉยเมย ปากร้ายเหมือนเดิมไม่มีผิดเพี้ยน แต่หูของเขากลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่าขัน “ถ้าท่านอ๋องรังเกียจนัก ก็เชิญหยิบไปโยนทิ้งเองเลยสิคะ” เซี่ยอวี่ซีท้าทาย พลางก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว “แต่อย่าหาว่าหม่อมฉันไม่เตือนนะ มรกตเม็ดนั้นราคาสูงลิ่ว ถ้าท่านอ๋องทำหายหรือทำพังขึ้นมา หม่อมฉันจะหักจากเบี้ยหวัดรายเดือนของท่านอ๋องให้หมดเกลี้ยงเลยคอยดู” มู่จินหยางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคว้าข้อมือของนางไว้แน่น แรงบีบไม่ได้หนักหนาหากแต่เต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกที่รุนแรงจนหัวใจของคนถูกจับเต้นผิดจังหวะ “เจ้ามันร้ายกาจขึ้นทุกวันนะอวี่ซี” เขาขบกรามแน่น ราวกับกำลังต่อสู้กับตัวเอง “คิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าเจ้านั่งรอคนจากร้านค้ามาส่งของตั้งแต่บ่าย? ที่วางมันทิ้งไว้บนโต๊ะก็เพื่อล่อให้ข้าเดินเข้ามาถาม... แผนตื้นๆ แค่นี้ เจ้าคิดว่าข้าจะโง่ตามไม่ทันหรือไง?” “อ้อ... ที่แท้ท่านอ๋องก็แอบสังเกตพฤติกรรมหม่อมฉันตลอดเลยหรือคะ?” นางแย้มยิ้มหวานหยด ทว่าแววตากลับวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย “นึกว่ายุ่งอยู่กับการไปต้อนรับสาวงามในวังหลวงเสียอีก” มู่จินหยางสะอึกไปเล็กน้อย เขาเม้มปากจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกล่องมรกตขึ้นมาเปิดออก แสงสีเขียวมรกตสะท้อนกับเปลวเทียนในห้อง เผยให้เห็นกำไลหยกเนื้อดีที่เขาแอบไปสืบเสาะหามาจากสุดขอบแคว้นเพื่อให้เหมาะกับข้อมือของนางเพียงคนเดียว “ข้า... เห็นว่ามันวางอยู่ที่ร้านนานแล้ว” เขาเอ่ยเสียงแผ่วลง ความซึนเดเระหายวับไปกับตาเหลือเพียงแววตาอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ “คนขายบอกว่ามันเหมาะกับคนที่มีนิสัยดื้อรั้นและเอาแต่ใจอย่างเจ้า ข้าเลยซื้อมาทิ้งไว้... ไม่ได้ตั้งใจจะซื้อให้หรอกนะ แค่เห็นว่ามันน่าจะดูดีกว่าสิ่งของไร้ราคาที่เจ้ามักจะหยิบมาใส่” เซี่ยอวี่ซียกมือขึ้นกอดอก จ้องมองกำไลในมือเขาแล้วหัวเราะเบาๆ “ปากแข็งจังเลยนะคะท่านอ๋อง ซื้อมาทิ้งไว้ แต่ซื้อมาตรงไซส์ข้อมือหม่อมฉันพอดีเป๊ะ แล้วยังอุตส่าห์กำชับคนขายให้หาหยกเนื้อดีที่สุดมาให้... แบบนี้เขาไม่เรียกว่าทิ้งหรอกค่ะ เขาเรียกว่า 'ตั้งใจให้'” “ใครตั้งใจให้! อย่าหลงตัวเองให้มากนัก!” มู่จินหยางรีบกลบเกลื่อนด้วยการหันหน้าหนี แต่เขากลับรั้งข้อมือของนางไว้แล้วสวมกำไลนั้นลงไปอย่างแผ่วเบา สัมผัสเย็นเยียบของมรกตปะทะกับผิวหนัง แต่มันกลับทำให้ร่างกายของนางร้อนผ่าวไปทั้งตัว “ถ้าไม่ตั้งใจให้ ก็ไม่ต้องมาใส่ให้หรอกค่ะ” เซี่ยอวี่ซีเชิดหน้าขึ้น แต่สายตากลับจ้องมองมู่จินหยางที่กำลังก้มหน้าก้มตาจัดกำไลให้ด้วยความทะนุถนอมอย่างที่สุด “ปล่อยสิคะ หม่อมฉันจะไปนอนแล้ว” “เดี๋ยวสิ” มู่จินหยางรั้งร่างของนางไว้ไม่ยอมปล่อย เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของนางชนเข้ากับอกกว้างของเขา เสียงกระซิบของเขาแหบพร่าและสั่นสะท้าน “ข้าไม่ได้ซื้อมาเพื่อทิ้ง... และข้าก็ไม่ได้อยากให้เจ้าถอดมันออกด้วย” ในจังหวะที่เซี่ยอวี่ซีกำลังจะหันกลับไปโต้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์เงาก็ดังแทรกเข้ามาจากหน้าประตูห้องนอน ตามด้วยเสียงรายงานที่ทำลายบรรยากาศอันแสนหวานลงอย่างสิ้นเชิง “ท่านอ๋องพะยะค่ะ! สายรายงานมาว่าทางฝั่งหอคณิกาหลวงเกิดเหตุไม่คาดฝัน... มีคนลอบวางเพลิงและในห้องส่วนตัวของท่านอ๋องที่นั่น มีจดหมายลับถูกทิ้งไว้... เป็นลายมือของท่านอ๋องเองพะยะค่ะ!” มู่จินหยางชะงักกึก สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเป็นเคร่งขรึมทันที เซี่ยอวี่ซีหันขวับกลับมามองเขา แววตาที่เคยอ่อนหวานเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “จดหมายลับ? ลายมือท่านอ๋อง?” เซี่ยอวี่ซีกระตุกยิ้มที่มุมปาก ทว่าดวงตากลับไร้ความรู้สึก “ดูท่าของขวัญชิ้นนี้... จะมีราคาที่ต้องจ่ายแพงกว่าที่คิดนะคะ ท่านอ๋องมู่อัน” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามความสัมพันธ์อันแสนวุ่นวายของคู่กัดคู่แสบคู่นี้มาถึงตอนนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อนะคะว่ามู่จินหยางจะแก้ตัวอย่างไร!