ค่ำคืนแห่งการเปิดใจ

"ท่านจะตามข้ามาถึงในห้องนอนเพื่ออะไรคะ ท่านอ๋อง? หรือว่าที่ห้องหนังสือไม่มีที่ให้นั่งพิงจนต้องมาระรานพื้นที่ส่วนตัวของผู้อื่น?" เซี่ยอว́nซีสะบัดชายกระโปรงปักลายดอกเหมยหันกลับมาเผชิญหน้ากับบุรุษร่างสูงโปร่งที่ก้าวตามนางเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ กลิ่นกำยานอ่อนๆ ที่ติดตัวมู่จินหยางมาด้วยนั้นช่างกวนใจนัก มันไม่ใช่กลิ่นเย็นชาที่นางคุ้นเคย แต่กลับมีความร้อนผ่าวแฝงอยู่เบื้องหลังดวงตาคมกริบคู่นั้น มู่จินหยางไม่ได้ตอบคำถาม เขาเพียงแต่ขยับกายปิดประตูห้องนอนลงอย่างแช่มช้า เสียงกลอนประตูกระทบกันเบาๆ กลับดังก้องในความเงียบที่กดดัน กลิ่นอายกดขี่ข่มเหงที่เขามักใช้กับศัตรูถูกถอดทิ้งไว้ข้างนอก เหลือเพียงสัญชาตญาณของนักล่าที่จ้องมองเหยื่อด้วยความโหยหา "ที่ห้องหนังสือน่ะมีที่นั่งเหลือเฟือ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าเล็กน้อย "แต่ที่นั่น... ไม่มีเจ้า" "คำพูดหวานหูพรรค์นี้เก็บไว้ใช้กับอนุคนโปรดเถอะค่ะ อว́nซีคนเดิมตายไปตั้งแต่ท่านเซ็นหนังสือหย่าชุดแรกให้ข้าแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงฮูหยินเอกที่รอวันเป็นไทเท่านั้น อย่ามาใช้ความหมาโบ้คลั่งรักเข้าหาข้าเลย มันดู... น่าสมเพช" คำว่า 'น่าสมเพช' ราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความถือดีของท่านอ๋องหนุ่ม มู่จินหยางก้าวเท้าเข้ามาประชิดในระยะที่นางสามารถสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากแผงอกแข็งแกร่ง เขาไม่โกรธเคืองอย่างที่ควรจะเป็น แต่นัยน์ตากลับวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด "เจ้าอยากให้ข้ามีอนุมากนักหรือ?" เขาถามสวน เสียงนั้นเบาหวิว "เจ้าเคยรู้บ้างไหมว่าทุกครั้งที่ข้าพยายามผลักไสเจ้าออกไป สิ่งที่ข้าทำคือการยื่นดาบให้เจ้าแทงเข้ามาที่หัวใจข้าเอง ทั้งที่ข้าเป็นคนถือด้ามดาบนั้นไว้แท้ๆ" เซี่ยอว́nซีชะงักไป ความดื้อรั้นในดวงตาคมวูบไหว นางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาเพื่อค้นหาคำลวง แต่นอกจากความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่งนั้นแล้ว นางไม่พบสิ่งอื่นเลย "ท่านจะมาทำท่าทางเจ็บปวดตอนนี้เพื่ออะไรกันคะ? ท่านเคยเห็นหัวใจของข้าเป็นของเล่นมาตลอดสามปีที่ผ่านมา มิใช่หรือ?" "นั่นเพราะข้าโง่เง่า..." มือหนาเอื้อมมาเชยคางนางขึ้นอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วนั้นร้อนรุ่มจนเซี่ยอว́nซีต้องกลั้นหายใจ "ข้าหลงเชื่อในสิ่งที่ข้าสร้างขึ้นมาเอง ข้าพยายามจะทำให้เจ้าเป็นเพียงผู้หญิงที่ไร้ค่าเพื่อให้ข้าควบคุมได้ง่าย แต่กลายเป็นว่าข้าต่างหากที่กลายเป็นทาสของรอยยิ้มและแววตาของเจ้า... อว́nซี ข้าไม่อยากเป็นท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ที่ครองแผ่นดินหากต้องไร้ซึ่งเจ้าเคียงข้าง" บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจของคนทั้งคู่เต้นเป็นจังหวะที่ไม่ตรงกัน เซี่ยอว́nซีรู้สึกว่ากำแพงที่นางสร้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองเริ่มสั่นคลอน นางพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่คนตรงหน้ากลับไม่ยอมปล่อย "หากคำพูดนี้คือแผนการใหม่ของท่าน..." นางพึมพำ น้ำเสียงขาดช่วง "ก็บอกได้เลยว่าท่านกำลังเล่นกับไฟ" "ข้าไม่เคยกลัวไฟไหม้ตัวหากไฟนั้นคือเจ้า" มู่จินหยางโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของเขาสัมผัสกับนาง ลมหายใจอุ่นๆ รินรดพวงแก้มขาวเนียน "เจ้าจะเกลียดข้าอย่างไรก็ได้ จะดุด่า จะตบตีข้าให้สะใจเพียงใดข้าก็ยอม แต่ขอเพียงอย่างเดียว... อย่าได้มองข้าด้วยสายตาว่างเปล่าเหมือนข้าเป็นคนแปลกหน้าอีกเลย ข้าทนไม่ได้จริงๆ" นิ้วเรียวของเซี่ยอว́nซีสั่นน้อยๆ ขณะวางทาบลงบนแผงอกของเขา นางสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวและหนักแน่น มันไม่ใช่หัวใจของบุรุษผู้เย็นชา แต่เป็นหัวใจของบุรุษที่กำลังพังทลายและต้องการที่พึ่งพิง "ท่านมัน... คนเห็นแก่ตัวที่สุด" นางพูดประโยคนั้นด้วยความสั่นเครือ ก่อนจะซุกหน้าลงกับไหล่กว้าง ปล่อยให้น้ำตาที่เก็บกักมานานไหลรินออกมา ความรู้สึกโหยหาที่นางพยายามกลบฝังเริ่มตีตื้นขึ้นมาจนยากจะต้านทาน อ้อมแขนแข็งแกร่งรวบร่างบางเข้าไปกอดจนแน่นราวกับกลัวว่านางจะสลายกลายเป็นควันหายไปในยามราตรี เขาไม่เอ่ยสิ่งใดอีก ปล่อยให้ความเงียบเยียวยาบาดแผลในใจของกันและกัน ทว่า ในขณะที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังถักทอเข้าหากันด้วยความเปราะบาง ทันใดนั้น... เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นถี่ๆ พร้อมกับเสียงร้อนรนของอิงฮวาที่ดังทะลุผ่านเข้ามา "ท่านอ๋อง! ฮูหยินเจ้าคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... พระสนมซูหลันบุกมาที่จวนพร้อมกับราชโองการสมรสพระราชทานจากไทเฮา นางอ้างว่าท่านอ๋องต้องอภิเษกกับนางภายในสามวันตามคำทำนายดวงชะตาเพื่อแก้เคล็ดให้แผ่นดินเจ้าค่ะ!" มู่จินหยางผละออกมาจากเซี่ยอว́nซีทันที นัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนเมื่อครู่กลับกลายเป็นความเย็นยะเยือกที่น่าสะพรึงกลัวดั่งพายุหิมะ เขามองประตูที่ถูกเคาะไม่หยุดก่อนจะหันกลับมาสบตากับภรรยาในอ้อมกอด "ดูเหมือนว่า... หมาโบ้ตัวนี้คงต้องออกไปกัดคนให้เจ้าดูเสียหน่อยแล้ว" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เสี่ยวเถาฮวา" มาโดยตลอดนะคะ!