ความหวงก้างระดับสิบ

"คุณชายลู่... เกรงว่าจอกสุราจอกนี้ คงไม่มีวาสนาได้ร่วมดื่มกับท่านหรอกกระมัง" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอสังหารจางๆ ดังแทรกขึ้นกลางบรรยากาศอันรื่นรมย์ของงานเลี้ยงต้อนรับราชสำนัก ปลายเรียวนิ้วแกร่งของมู่จินหยางยื่นออกไปคั่นกลางระหว่างมือของลู่ซือเฉิงกับจอกสุราในมือของเซี่ยอว́nซีอย่างพพอดี แรงบีบที่แฝงมากับความหึงหวงทำเอาเนื้อสุราในจอกกระฉอกไหวสะท้าน เช่นเดียวกับรอยยิ้มบนใบหน้าของบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘สามี’ ที่เวลานี้ดูอย่างไรก็คล้ายรอยยิ้มของพยัคฆ์หนุ่มที่กำลังแยกเขี้ยวเตรียมขย้ำเหยื่อ เซี่ยอว́nซีชะงักมือที่กำลังจะยื่นไปรับ นางเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัวโตที่จู่ๆ ก็โผล่พรวดเข้ามาแทรกกลางวงสนทนาโดยไม่ให้สุ้มให้เสียง ดวงตากลมโตฉายแววระอาแกแกมหมั่นไส้เสียมิได้ ยี่สิบวันที่ผ่านมา นางเพิ่งจะประกาศสงครามเย็นและทำทีเป็นเมินเฉยใส่เขาไปได้ไม่ถึงครึ่งกัณฑ์ บุรุษหน้าหนาผู้นี้ก็พลอยสรรหาวิธีตามติดนางแจยิ่งกว่าเงาตามตัว ยิ่งยามนี้เขายืนค้ำหัวอยู่เบื้องหลัง พร้อมแผ่รังสีความหึงหวงออกมาจนคนรอบข้างเริ่มถอยร่นหนีด้วยความหวาดผวา ก็ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะตวัดเสียงใส่ด้วยความหมั่นไส้ "ท่านอ๋องว่างนักหรือเพคะ ถึงได้มีเวลามาเดินตรวจตราความเรียบร้อยของจอกสุราในมือผู้อื่น" เซี่ยอว́nซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยความคมกริบ นางวางมือลงบนโต๊ะพลแหงนหน้ามองเขาอย่างไม่เกรงกลัว "อีกอย่าง... คุณชายลู่เพียงแต่มีน้ำใจจะร่วมดื่มเป็นเพื่อนแก้เบื่อในยามที่หม่อมฉันนั่งเหงา เหตุใดท่านต้องทำหน้าถมึงทึงราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเขาด้วยเล่าเพคะ" ลู่ซือเฉิงรีบเก็บมือกลับอย่างรักษามารยาท แม้ในใจจะนึกเสียดายโอกาสที่จะได้ใกล้ชิดสตรีงามล้ำเลิศเช่นนาง แต่เมื่อปะทะเข้ากับสายตาดุจคมมีดของมู่จินหยางที่มองมาประหนึ่งจะเฉือนเนื้อเขาเป็นชิ้นๆ แล้ว บัณฑิตหนุ่มผู้รักสงบย่อมรู้ดีว่าการถอยร่นออกมาคือหนทางรอดที่ดีที่สุด "ถวายบังคมท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ... กระผมเพียงแต่เห็นว่าพระชายานั่งอยู่ผู้เดียว เกรงว่าจะทรงเหงาจึงเข้ามาถวายการ ะ... บันเทิงเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น หากเป็นการรบกวน... กระผมขอตัวไปคารวะท่านราชครูทางโน้นก่อนดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ" ลู่ซือเฉิงประสานมือคำนับลวกๆ แล้วรีบสาวเท้าเดินหายกลืนไปกับฝูงชนอย่างรวดเร็ว ชนิดที่เรียกว่าต่อให้ม้าเร็วยังวิ่งตามไม่ทัน เซี่ยอว́nซีมองตามแผ่นหลังที่เผ่นหนีเร็วยิ่งกว่าเจอผีสาง นางแค่นเสียงเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันมาค้อนขวับใส่ร่างสูงที่ยังคงยืนค้ำฟ้าอยู่ไม่ยอมขยับไปไหน "ท่านไล่แขกของหม่อมฉันไปเสียแล้ว แบบนี้ใครจะมารินสุราเป็นเพื่อนแก้เบื่อเล่าเพคะ" มู่จินหยางแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบกายเพื่อสำรวจความเสียหาย ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นสุราจางๆ เป่ารดข้างแก้มเนียนจนเซี่ยอว́nซีต้องเอนตัวหลบตามสัญชาตญาณ "เหงามากนักหรือไง ถึงต้องให้บุรุษหน้าอ่อนพวกนั้นมาคอยรินสุราให้?" มู่จินหยางกระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าที่เต็มไปด้วยความคาดคั้น "ลืมไปแล้วหรือว่าเจ้ามีสามีเป็นตัวเป็นตน... และสามีผู้นี้ก็ยังยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้!" "หม่อมฉันจะลืมได้อย่างไรเล่าเพคะ ก็ท่านอ๋องเล่นตามติดหม่อมฉันเสียยิ่งกว่าลูกสุนัขที่เพิ่งเก็บมาเลี้ยง จนใครต่อใครเขาลือกันทั่วเมืองหลวงแล้วว่าท่านอ๋องมู่อันประชวรด้วยโรค... หวงภรรยาขึ้นสมอง!" คำว่า ‘หวงภรรยาขึ้นสมอง’ พ่นออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบด้วยน้ำเสียงล้อเลียน ทำเอามู่จินหยางถึงกับมุมปากกระตุกวูบ ดวงตาคมปลาบหรี่แคบลงอย่างอันตราย แทนที่จะโกรธ เขากลับโน้มตัวลงมาใกล้กว่าเดิม จนอิงฮวาที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกลต้องรีบเบือนหน้าหนีด้วยความเขินแทน "หวงภรรยาแล้วมันผิดตรงไหน?" มู่จินหยางเอ่ยเสียงกระซิบที่แหบพร่าและชวนใจสั่นยิ่งนัก ปลายนิ้วแกร่งยื่นออกไปเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ "นางมารร้ายเช่นเจ้า หากข้าไม่เฝ้าให้ดี มีหวังคงมีหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ต่อแถวมาขอหย่าให้เจ้าวันละสามรอบเป็นแน่... เจ้าอยากได้แบบนั้นหรือ?" เซี่ยอว́nซีใจกระตุกวูบยามที่ปลายนิ้วอุ่นจัดนั้นสัมผัสโดนผิวแก้ม แต่กระนั้นนางก็ยังคงเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคู่สวยฉายแววดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ "แล้วมันแปลกตรงไหนล่ะเพคะ? ในเมื่อท่านอ๋องเองก็เคยลั่นวาจาไว้ไม่ใช่หรือว่าเกลียดชังหม่อมฉันนักหนา อยากจะหย่าขาดจากกันใจจะขาด... หม่อมฉันก็แค่อำนวยความสะดวกให้ท่าน หาทางเลือกใหม่ที่ดีกว่าให้ตัวเอง จะผิดตรงไหน?" คำพูดนี้เปรียบเสมือนคมหอกที่ย้อนกลับมาแทงใจดำมู่จินหยางเข้าอย่างจัง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์พลันแข็งค้าง ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอกจนเขาต้องขบกรามแน่น เป็นเขาเอง... เป็นเขาโง่เง่าคนนั้นเองที่เคยผลักไสสตรีที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตให้ต้องตรอมตรม หากย้อนเวลากลับไปได้ เขาอยากจะตบปากตัวเองเสียพันครั้งที่ไม่เคยพูดจาดีๆ กับนางเลยสักครา "เรื่องในอดีต... ข้าขอโทษ" น้ำเสียงที่เคยเย่อหยิ่งและทรงอำนาจ บัดนี้กลับเจือด้วยความเว้าวอนอย่างน่าประหลาด มู่จินหยางจ้องมองดวงตาคู่สวยที่สะท้อนภาพเงาของเขา "อว́nซี... ให้โอกาสข้าอีกสักครั้งเถอะนะ ข้าไม่ใช่สุนัขโง่ๆ ตัวเดิมอีกแล้ว" "หึ! ท่านไม่ใช่สุนัขตัวเดิม... แต่เป็นหมาโบ้ที่กำลังตามตื๊อจนหม่อมฉันรำคาญต่างหากเพคะ!" เซี่ยอว́nซีสวนกลับทันควัน แม้ในใจจะเริ่มสั่นไหวกับแววตาที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดของเขา แต่นางก็ยังไม่อยากใจอ่อนยอมยกโทษให้โดยง่าย การจะดัดนิสัยบุรุษผู้เย่อหยิ่งจองหองคนนี้ให้เชื่องสนิท นางต้องใจแข็งเข้าไว้! บรรยากาศระหว่างทั้งสองกำลังคุกกรุ่นไปด้วยเคมีที่ร้อนแรงจนคนรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ทว่าในจังหวะที่มู่จินหยางกำลังจะอ้าปากเอާމคำพูดหวานเลี่ยนเพื่อเกี้ยวพานภรรยาต่อ ขันทีหน้าพระพักตร์ก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! พระชายา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" มู่จินหยางขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ เขาหันไปตวัดสายตาดุใส่ขันทีผู้นั้น "มีเรื่องอันใด ถึงได้ทำตัวลนลานเสียมารยาทเช่นนี้!" ขันทีผู้เคราะห์ร้ายคุกเข่าลงกับพื้น ตัวสั่นเทายิ่งกว่าลูกนกตกน้ำ ละล่ำละลักเอ่ยออกมาราวกับคนเสียสติ "ทะ... ทางประตูทิศเหนือพ่ะย่ะค่ะ มีราชสาส์นด่วนจากแคว้นเป่ยหลิว... องค์ชายสามแห่งเป่ยหลิวทรงนำกองกำลังประชิดชายแดน พร้อมทั้งส่งสาส์นท้าประลอง... และจุดประสงค์หลักของการมาในครั้งนี้ คือการมา ‘สู่ขอ’ พระชายาอว́nซีพ่ะย่ะค่ะ!" สิ้นคำพูดนั้น... รอยยิ้มเจ้าเล่ห์และบรรยากาศหยอกล้อเมื่อครู่ก็พลันมลายหายวับไปในพริบตา ไอสังหารเยียบเย็นแผ่พุ่งออกจากร่างของมู่จินหยางราวกับพายุคลั่ง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความมืดทะมึนที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เซี่ยอว́nซีเคยเห็นมา เซี่ยอว́nซีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นางหันไปสบตากับสามีที่ตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลาดำคล้ำราวก้นหม้อ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด มู่จินหยางแค่นหัวเราะออกมาหนึ่งเสียง... เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง เขากำหมัดแน่นจนข้อต่อลั่นกรอบ ก่อนจะกวาดสายตาดุจพยัคฆ์ร้ายมองตรงไปยังทิศเหนือด้วยแววตาที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งที่กล้าอาจหาญมาแย่งชิงของรักของมันให้เป็นจุล "กล้าดีนี่... ไอ้เด็กเมื่อวานซืนจากเป่ยหลิว กล้าดีอย่างไรถึงบังaجญมาแย่งภรรยาของเปิ่นหวาง!" เสี่ยวเถาฮหวาหวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับความเข้มข้นในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!