เดิมพันครั้งใหม่

ตั๋วเงินจำนวนสามหมื่นตำลึงทองที่วางอยู่บนโต๊ะไม้จันทน์แดงไม่ได้ทำให้เซี่ยอว́nซีรู้สึกตื่นเต้นแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม รอยยิ้มบางเบาที่ประดับอยู่บนมุมปากของฮูหยินเอกผู้นี้กลับซ่อนความเย้ยหยันเอาไว้จนมู่จินหยางที่นั่งไขว่ห้างมองอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับคิ้วกระตุก "เจ้ากล้าดียังไงถึงคิดว่าจะใช้เงินซื้อความเงียบของข้า ท่านอ๋อง" นางเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดผ่านอากาศ มู่จินหยางแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อพิจารณาภรรยาที่นับวันยิ่งทำให้เขาคาดเดาได้ยากขึ้นทุกที "ไม่ใช่ซื้อความเงียบ... แต่เป็นการซื้อ 'เวลา' ต่างหากเล่า ฮูหยิน" เขายันกายลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ร่างเพรียวบางที่ยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติ่ง "สามวันมานี้ เจ้าปั่นป่วนจวนอ๋องเสียจนพ่อบ้านต้วนแทบจะกระอักเลือดตาย ข้าแค่อยากรู้ว่าสมองปราดเปรื่องของฮูหยินเอก จะใช้เวลาอีกนานแค่ไหนในการโค่นอำนาจของตระกูลหลิวที่ฝังรากลึกในจวนแห่งนี้" นี่คือการท้าทาย... เกมการเมืองขนาดย่อมภายในรั้วจวนอ๋องที่ถูกยกขึ้นมาเป็นเดิมพันระหว่างสามีภรรยา เซี่ยอว́nซีเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงที่โน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบ กลิ่นอายบุรุษอันทรงพลังและไอเย็นยะเยือกที่เป็นเอกลักษณ์ของมู่จินหยางโชยเข้าจู่โสตประสาท แต่นางหาได้สะทกสะท้านไม่ หญิงสาวกลับยกยิ้มมุมปาก ยื่นมือเรียวบางออกไปปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยของเขาออกอย่างถือวิสาสะ "ท่านอ๋องทรงประเมินข้าต่ำไปแล้วค่ะ" นางกระซิบแผ่วเบา ทว่าทุกคำชัดเจนก้องกังวานในความเงียบ "ตระกูลหลิวเป็นแค่ก้างปลาติดคอชิ้นเล็กๆ ที่ข้าสามารถเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ที่ข้ายังไม่ทำ... เพราะอยากดูว่าท่านต่างหาก ที่จะตาบอดปล่อยให้สุนัขรับใช้กัดเจ้าของไปถึงเมื่อไหร่" คำพูดเจ็บแสบนี้ทำเอาท่านอ๋องหนุ่มชะงักไปชั่วขณะ เคมีที่ปะทะกันอย่างดุเดือดระหว่างคนทั้งสองพุ่งทะยานจนแทบจะจุดประกายไฟขึ้นกลางอากาศ มู่จินหยางไม่เพียงแต่ไม่โกรธ เขากลับรู้สึกว่าหัวใจที่ด้านชามานานนับปีเริ่มเต้นแรงขึ้นอย่างผิดจังหวะ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากของบุรุษผู้เย่อหยิ่ง "ปากเก่งนักนะ..." เขาเอ่ยเสียงพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มเนียน "หากภายในเจ็ดวันนี้ เจ้าไม่สามารถลากหางจิ้งจอกของตระกูลหลิวออกมาประจานต่อหน้าบอร์ดบริหารจวนได้ล่ะก็... อย่าหาว่าข้าไม่เตือน เจ้าจะต้องถูกกักบริเวณให้อยู่ร่วมห้องนอนกับข้าทุกค่ำคืน ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด!" เซี่ยอว́nซีชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตไหววูบด้วยความตกใจก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความท้าทาย "ทรงมั่นใจเกินไปหน่อยกระมังเพคะท่านอ๋อง ระวังเถอะ... คนที่จะตกหลุมพรางและกลายเป็นหมาโบ้คอยตามงໍ้อาจจะไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นพระองค์เองต่างหาก!" "งั้นเรามาคอยดูกัน" มู่จินหยางยื่นมือหนาออกหมายจะเชยคางมนขึ้นมาสำรวจให้ใกล้กว่านี้ ทว่าจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงร้อนรนของอิงฮวาที่ดังทะลุเข้ามา "คุณหนูเจ้าคะ! แย่แล้วเพคะ! อนุหลิวแอบพาคนสนิทไปขนย้ายบัญชีลับของคลังหลวงที่ท่านอ๋องซ่อนไว้ ออกไปทางประตูด้านหลังแล้วเจ้าค่ะ!" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความเร่าร้อนเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันที เซี่ยอว́nซีหันขวับกลับมาสบตากับสวามี รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่ม "ดูเหมือนว่าเกมแรกของหม่อมฉัน... จะเริ่มต้นเร็วกว่าที่คิดเสียแล้วเพคะ ท่านอ๋อง" มู่จินหยางมองรอยยิ้มมั่นใจของภรรยาแล้วก็ได้แต่หัวเราะในลำคออย่างนึกขันและมันเขี้ยวระคนกัน ร่างสูงถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าว ผายมือออกเชิงอนุญาตด้วยแววตาเป็นประกายระยับที่ซ่อนความคลั่งรักเอาไว้ไม่มิด "เชิญตามสบายเลยฮูหยิน... ข้าจะคอยดูฝีมือของเจ้าจากตรงนี้ก็แล้วกัน" เซี่ยอว́nซีสะบัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชายผ้าไหมปักลายหงส์สะบัดไหวตามจังหวะก้าวเดินที่สง่างาม นางปรายตามองสามีแวบหนึ่งก่อนจะก้าวฉับๆ ออกจากห้องไปโดยไม่ลังเล ทิ้งให้มู่จินหยางยืนมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยความรู้สึกที่ทั้งทึ่ง ทั้งหลงใหล และ... รอคอยที่จะได้เห็นบทลงโทษแสนหวานที่นางเตรียมไว้ให้คนตระกูลหลิว ทว่า ในขณะที่เซี่ยอว́nซีกำลังก้าวเท้าพ้นธรณีประตูเพื่อไปจัดการขั้นเด็ดขาดกับอนุหลิว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเร่งรีบขององครักษ์เงากลับพุ่งทะยานเข้ามาขวางทางเสียก่อน สีหน้าขององครักษ์หนุ่มซีดเผือกจนแทบไร้สีเลือด "ท่านอ๋อง! ฮูหยินเอก! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ราชโองการด่วนจากฮ่องเต้... เสด็จพ่อทรงมีรับสั่งให้ปลดท่านอ๋องออกจากตำแหน่งแม่ทัพพิทักษ์แคว้น และ... และมีพระราชสาส์นลับสั่งให้จับกุมตัวฮูหยินเอกในข้อหาคบคิดกับกบฏทันทีพ่ะย่ะค่ะ!" หวังว่าตอนนี้นักอ่านทุกท่านจะยังใจไม่ขาดไปเสียก่อนนะคะ เพราะศึกครั้งนี้มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นค่ะ! ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตาม "เสี่ยวเถาฮวา" เสมอมานะคะ