ชัยชนะของยัยตัวแสบ

"หากข้อเสนอของท่านอ๋องคือการตบหัวแล้วลูบหลัง เกรงว่าหม่อมฉันคงไม่มีรสนิยมต่ำต้อยพอที่จะรับไว้หรอกเพคะ" สุ้มเสียงหวานใสแต่เชือดเฉือนดังสะท้อนไปทั่วห้องโถงใหญ่ ท่ามกลางสายตาระอาและหวาดหวั่นของเหล่าขุนนางและอนุภรรยาที่นั่งล้อมวงกันอยู่ เซี่ยอว́nซีมิได้ก้มหน้าหลบสายตา ความเย่อหยิ่งทระนงฉายชัดอยู่บนดวงพักตร์งดงามล้ำเลิศ นางเชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย เอกสารสิทธิ์การค้าที่ควรจะเป็นเครื่องมือบีบบังคับให้นางต้องยอมจำนน บัดนี้กลับถูกพลิกเกมด้วยหลักฐานชิ้นใหม่ที่นางแอบซ่อนไว้ใต้แขนเสื้ออย่างแนบเนียน รอยยิ้มเย็นเยียบที่ประดับมุมปากของฮูหยินเอกผู้ตกอับในสายตาคนเดิม ส่งผลให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก มู่จินหยางนิ่งงัน ดวงเนตรคมกริบราวเหยี่ยวพญาจ้องมองสตรีตรงหน้าเขม็ง ขากรรไกรของท่านอ๋องหนุ่มขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความพ่ายแพ้ที่ไม่คาดคิดกำลังแผดเผาความมั่นใจของเขาจนมอดไหม้ เสี่ยอว́nซีในยามนี้มิใช่หญิงสาวอ่อนแอที่คอยก้มหน้ารับชะตากรรมในจวนอ๋องอีกต่อไป นางคือพยัคฆ์สาวที่กางกรงเล็บพร้อมขย้ำทุกคนที่บังAาญมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของนาง อิงฮวาที่ยืนหลบมุมอยู่ด้านหลังแอบลอบยิ้มกริ่มจนแก้มแทบปริ นางส่งสายตาชื่นชมมายังนายหญิงราวกับจะบอกว่า 'ท่านพี่ทำได้เยี่ยมยอดมากเพคะ!' "ดี... ดีมาก เซี่ยอว́nซี" มู่จินหยางเค้นเสียงลอดไรฟัน รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหนา ทว่าแววตากลับลุกโชนด้วยไฟโทสะที่ผสมผสานกับความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่เขาเองก็ไม่อาจนิยามได้ "เจ้าเก่งกาจขึ้นมาก จนข้าเกือบจะจำภรรยาตัวเองไม่ได้เสียแล้ว" "หม่อมฉันก็แค่ปกป้องสิทธิ์อันชอบธรรมของตนเองเพคะ หากท่านอ๋องไม่มีธุระอันใดอันควรแก่การสนทนาต่อ หม่อมฉันคงต้องขอตัวไปพักผ่อนให้สบายใจเฉิบเสียหน่อย" นางย่อกายคารวะอย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนจะหมุนตัวสะบัดชายผ้าต่วนปักลายหงส์เดินเลี่ยงออกมาจากวงล้อมด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคงและสง่างาม ทิ้งให้มู่อันยืนค้างเติ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบงันของเหล่าผู้คนที่ต่างพากันกลั้นหายใจ ร่างสูงสง่าของท่านอ๋องผู้เย่อหยิ่งยืนแข็งทื่อ ดวงตาดำขลับมองตามแผ่นหลังบางที่จากไปอย่างไม่ลดละ ความรู้สึกบางอย่างกำลังตีรวนอยู่ในอก มันไม่ใช่ความโกรธเกลียด แต่เป็นประกายความสนอกสนใจที่ถูกจุดขึ้นอย่างเงียบเชียบ... สตรีผู้นี้ช่างน่าค้นหา และน่าปราบให้เชื่องเสียเหลือเกิน ทว่า ในขณะที่เซี่ยอว́nซีเดินผ่านระเบียงทางเดินคดเคี้ยวเพื่อมุ่งหน้ากลับเรือนพักของตนเองนั้น ฝ่ามือหนากลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวบางของนางเข้าอย่างจังแรงๆ โดยไม่มีการบอกกล่าวล่วงหน้า! อว́nซีสะดุ้งสุดตัว นางหันขวับกลับมาเตรียมจะตวาดใส่คนที่ไร้มารยาท ทว่ากลับต้องชะงักเมื่อพบว่าดวงตาคมกริบของมู่อันอยู่ใกล้แค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนทำให้หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะมั่นคงกลับกระตุกวูบอย่างไม่รักดี "ปล่อยนะเพคะ ท่านอ๋องเสียสติไปแล้วหรือไง?" นางกัดฟันกรอดพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงมหาศาลของบุรุษเพศกลับทำให้ข้อมือของนางราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่เหล็ก มู่อันไม่ยอมปล่อย เขากลับออกแรงดึงร่างบางเข้ามาชิดแผงอกกว้างอย่างไร้ความเกรงใจ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน สุ้มเสียงทุ้มต่ำที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับแหบพร่าและเจือไปด้วยกระแสความรู้สึกบางอย่างที่ทำเอาฮูหยินคนเก่งถึงกับลมหายใจสะดุด "เกมยังไม่จบ... อย่าเพิ่งรีบตายใจไปเสียก่อนเล่า ฮูหยินของข้า" หวังว่าตอนนี้นักอ่านทุกท่านจะยังใจไม่ขาดไปเสียก่อนนะคะ เพราะศึกครั้งนี้มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นค่ะ!