คืนเดือนหงายกับชาอุ่นๆ

“ท่านอ๋องยังไม่บรรทมอีกหรือคะ? หรือว่าชาดอกหอมหมื่นลี้ในคืนนี้มันขมจนท่านกลืนไม่ลง ถึงได้มานั่งทำหน้ายักษ์ใส่จอกชาอยู่ตรงศาลากลางน้ำเช่นนี้” เซี่ยอว́nซีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากทว่าแฝงไปด้วยความกวนประสาทที่ทำให้มู่จินหยางต้องชะงักมือที่กำลังประคองถ้วยกระเบื้องเคลือบ เขาไม่ได้หันไปมองสตรีที่เพิ่งก้าวเข้ามา แต่แผ่นหลังกว้างที่ตึงเขม็งนั่นก็บอกชัดเจนว่าเขากำลังหงุดหงิด “ฮูหยินเอกต่างหากที่ควรจะนอนหลับให้เต็มอิ่ม พรุ่งนี้จะได้มีแรงไปปั่นหัวคนในจวนให้ปวดเศียรเวียนเกล้าเสียอีก” เขาตอบกลับด้วยสุ้มเสียงทุ้มต่ำเย็นชา ทว่าดวงตาคมกริบนั้นกลับไหววูบลงชั่วขณะเมื่อเงาสะท้อนในน้ำเผยให้เห็นร่างบางที่ก้าวเข้ามาใกล้ เซี่ยอว́nซีหย่อนกายลงนั่งฝั่งตรงข้าม ไม่สนใจมารยาทที่ควรจะมี นางรินชาให้ตัวเองอย่างถือวิสาสะ กลิ่นหอมอุ่นๆ ลอยกรุ่นท่ามกลางความเงียบงันของคืนเดือนหงาย “ท่านอ๋องพูดจาเช่นนี้ แสดงว่าที่หม่อมฉันทำไปก่อนหน้า มันช่างได้ผลดีเยี่ยมจนท่านถึงกับเก็บไปนอนไม่หลับเลยสินะคะ?” มู่จินหยางวางจอกชาลงบนโต๊ะหินดัง *กึก* เขาสบตานาง แววตาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกกลับมีความร้อนรุ่มบางอย่างซ่อนอยู่ “เจ้าคิดว่าข้าหวั่นไหวกับลูกไม้ตื้นๆ ของเจ้าหรือ? เซี่ยอว́nซี อย่าได้สำคัญตัวผิดไป ข้าก็แค่... รำคาญเสียงเดินของเจ้าที่รบกวนความสงบของจวน” “รำคาญหรือคะ?” เซี่ยอว́nซียกยิ้มที่มุมปาก นิ้วเรียวสวยลากไปตามขอบถ้วยชาอย่างเชื่องช้า “คนเรามักจะรำคาญในสิ่งที่ตนเองห้ามใจไม่ให้มองไม่ได้ ท่านอ๋องผู้สูงส่งอาจจะไม่รู้ตัว แต่สายตาของท่านที่จ้องมองหม่อมฉันตลอดทั้งวันมานี้... มันต่างจากคำว่ารำคาญโดยสิ้นเชิงนะคะ” มู่จินหยางแค่นหัวเราะในลำคอ แต่เขากลับไม่ได้ปฏิเสธทันทีเหมือนเคย บรรยากาศรอบกายพลันหนักอึ้งขึ้นอย่างประหลาด กลิ่นอายความเป็นบุรุษเพศที่แผ่ออกมาจากตัวท่านอ๋องทำให้อากาศรอบศาลากลายเป็นความร้อนรื้น เขาโน้มตัวไปข้างหน้าจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบเดียว “เจ้าเปลี่ยนไปมาก” เขาพึมพำ น้ำเสียงอ่อนลงจนเกือบจะเป็นการตัดพ้อ “เจ้าไม่เคยกล้าสบตาข้า ไม่เคยกล้าเอ่ยปากยอกย้อน ข้าไม่รู้ว่าเจ้าไปกินดีหมีหัวใจเสือมาจากไหน หรือแท้จริงแล้ว... นี่คือตัวตนที่เจ้าซ่อนเอาไว้ใต้หน้ากากฮูหยินผู้อ่อนหวานมาตลอดสามปี?” “ถ้าหม่อมฉันบอกว่า หม่อมฉันแค่เลิกพยายามจะเป็น ‘ของตาย’ ให้ท่านวางไว้ที่ไหนก็ได้ตามใจชอบล่ะคะ?” ดวงตาคู่สวยของนางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมู่จินหยาง “ท่านอ๋องคะ ความเย็นชาของท่านมันอาจจะใช้กับคนอื่นได้ผล แต่กับหม่อมฉัน... มันเป็นแค่กำแพงเปราะบางที่พังทลายลงได้ง่ายๆ ด้วยความจริงเพียงข้อเดียว” “ความจริงข้อไหน?” เขาถาม สุ้มเสียงพร่าเลือนจนหัวใจของสตรีตรงหน้าเต้นผิดจังหวะ “ความจริงที่ว่า... ท่านกลัวการสูญเสียหม่อมฉันไป จนต้องหันมาทำตัวเป็นหมาโบ้คอยตามหาเหตุผลที่จะเข้าใกล้หม่อมฉันอย่างไรล่ะคะ” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มู่จินหยางชะงักงัน คำพูดนั้นเปรียบเสมือนศรที่พุ่งทะลุเข้ากลางอก ราวกับถูกตีแผ่ความลับที่เขาไม่กล้ายอมรับแม้กระทั่งกับตัวเอง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งสงบเริ่มปรากฏรอยร้าวแห่งความหวั่นไหว เขาขยับกายเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นหอมจางๆ จากกายสาวช่างชวนให้มัวเมา “เจ้ามันร้ายกาจเกินไปแล้ว เซี่ยอว́nซี” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว ขณะที่ฝ่ามือหนาเอื้อมไปเชยคางนางขึ้นอย่างถือดี ความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่งเริ่มแสดงตัวออกมาอย่างเด่นชัด “ข้าอยากจะรู้จริงๆ ว่าภายใต้ความปากเก่งนี่... ใจของเจ้ามันทำด้วยอะไร” จังหวะที่หัวใจทั้งสองดวงกำลังเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนผู้หนึ่งก็ดังแทรกความเงียบขึ้นมาจากทางเดินระเบียงไม้ “ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! มีเรื่องด่วนจากชายแดน...!” มู่จินหยางผละออกแทบจะทันที แววตาคมกริบกลับมาดุดันอีกครั้ง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเหลือบมองเซี่ยอว́nซีที่ยังคงนั่งนิ่งด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ร่างขององครักษ์คนสนิทปรากฏกายขึ้นพร้อมสีหน้าเคร่งเครียดที่ทำเอาบรรยากาศในคืนเดือนหงายเปลี่ยนจากความโรแมนติกเป็นความตึงเครียดอย่างฉับพลัน “พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง... แม่ทัพฝั่งนั้น... ส่งข่าวมาว่าคนของ ‘ฝ่าบาท’ กำลังเคลื่อนพลเข้าใกล้จวนท่านในคืนนี้เพื่อจับกุมคนผู้หนึ่ง... ซึ่งก็คือฮูหยินเอกพ่ะย่ะค่ะ!” มู่จินหยางหันขวับมามองเซี่ยอว́nซี ทันใดนั้นประตูจวนชั้นนอกก็ถูกพังลงพร้อมกับเสียงฝีเท้าของทหารนับร้อยที่ล้อมรอบจวนไว้ในชั่วพริบตา หวังว่าตอนนี้นักอ่านทุกท่านจะยังใจไม่ขาดไปเสียก่อนนะคะ เพราะศึกครั้งนี้มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นค่ะ!