หึงแต่ปากแข็ง

"คุณชายท่านนี้กล่าวได้ถูกต้องยิ่งนัก... เสียดายที่บุปผางามดอกนี้ มีเจ้าของคอยเฝ้าสวนจนแทบจะเอาโซ่ล่ามไว้เสียแล้วกระมัง" เสียงทุ้มต่ำเจือแววหยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของร้านหนังสือเก่าแก่กลางเมืองหลวง เซี่ยอว́nซีชะงักมือที่กำลังพลิกกระดาษตำราสมุนไพรหายาก นางเงยหน้าขึ้นสบตากับคุณชายตระกูลหลิวผู้เลื่องชื่อเรื่องความเจ้าสำราญ รอยยิ้มพริ้มเพราแต้มอยู่บนริมฝีปากอิ่มอย่างนึกสนุก ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยคำใดตอบกลับ ร่างสูงสง่าในชุดคลุมผ้าไหมปักดิ้นทองเข้มก็ก้าวพรวดพราดเข้ามาแทรกกลางระหว่างคนทั้งสอง ราวกับภูตผีที่ลอยละลิ่วมาจากขุมนรก "ถ้าไม่อยากให้มือคู่ที่ใช้ถือพู่กันของเจ้าต้องพิการกลายเป็นขอทานข้างถนน ก็ไสหัวไปให้พ้นจากสายตาข้า ณ บัดนี้!" น้ำเสียงเยียบเย็นกดต่ำจนอุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงอย่างฉับพลัน มู่จินหยาง—ท่านอ๋องมู่อันผู้ทรงอำนาจและเย่อหยิ่งจองหอง ปรากฏกายขึ้นพร้อมรัศมีสังหารที่แผ่พุ่งออกมารอบตัวจนคุณชายหลิวหน้าถอดสี ถอยกรูดไปสามก้าวด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะโค้งคำนับแล้ววิ่งหนีหายลับไปจากร้านอย่างไม่คิดชีวิต เซี่ยอว́nซีปรายตามองสามีของตนด้วยแววตาระื่อระอา นางวางตำราในมือลงบนชั้นช้าๆ ใช้นิ้วเรียวปัดฝุ่นเบาๆ อย่างไม่ยี่หล่าต่อพายุอารมณ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นข้างกาย "ท่านอ๋องทรงว่างงานถึงขนาดต้องมาเดินตรวจตลาดสดด้วยพระองค์เองเชียวหรือคะ? หรือว่ากลัวว่าหม่อมฉันจะแอบเอาทรัพย์สินในจวนไปขายแลกกับสุราดีๆ สักไหกันแน่" นางเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงเรื่อยเปื่อย ทว่าแฝงความยียวนกวนประสาทไว้เต็มเปี่ยม มู่จินหยางขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานล้ำของภรรยาที่เวลานี้ดูจะเพลิดเพลินกับการต่อปากต่อคำเสียเหลือเกิน เขาแค่นเสียง "ฮึ" ออกมาทางจมูกอย่างหมั่นไส้ ท่าทางเก๊กขรึมพยายามรักษามาดบุรุษผู้สูงศักดิ์ แต่ใบหูที่ขึ้นสีแดงเรื่อกลับทรยศความรู้สึกภายในจนหมดสิ้น "เหอะ! เจ้าคิดว่าตัวเองมีค่าพอให้เปิ่นหวางต้องตามมาคุมประพฤติจริงๆ หรือ เซี่ยอว́nซี?" มู่จินหยางเชิดคางขึ้นสูง พยายามดึงเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ข้าแค่ผ่านมาทำธุระแถวนี้ แล้วบังเอิญ... ใช่ บังเอิญผ่านมาเห็นภาพบาดตาบาดใจที่น่ารังเกียจเข้าพอดี หญิงแต่งงานแล้วแต่ยังทำตัวระริกระรี้ทอดสะพานให้บุรุษอื่นกลางที่สาธารณะ ไร้ยางอายสิ้นดี!" เซี่ยอว́nซีหรี่ตามองคนปากแข็งที่ยืนอกผายผึ่งอยู่ตรงหน้า นางแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ท่าทางแบบนี้ของเขา นางเห็นจนเอียนแล้ว หึงก็คือหึง ไฉนจึงต้องปากแข็งหาเรื่องมาด่าทอนางให้ช้ำใจเล่นอยู่เรื่อย "โอ้? ระริกระรี้ทอดสะพานเลยหรือคะ?" นางก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาช้าๆ สูดกลิ่นกายบุรุษที่คุ้นเคย เจือกลิ่นอายความร้อนรนที่เขาพยายามปกปิดอย่างมิดชิด "แปลกจดนะคะ ท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ผู้ไม่เคยสนพระทัยความเป็นตายของใคร ไฉนวันนี้จึงทรงมีเวลามาใส่ใจสายตาของชายอื่นที่มองหม่อมฉันเล่า หรือว่า..." นางจงใจลากเสียงยาว ลอยหน้าลอยต้ายกยิ้มมุมปาก "ท่านอ๋องเกิดหึงหวงหม่อมฉันขึ้นมาจริงๆ เข้าแล้วเพคะ?" "เหลวไหลสิ้นดี!" มู่จินหยางสะดุ้งวาบราวกับโดนน้ำร้อนลวก เขารีบถอยหลังไปก้าวหนึ่งเพื่อเว้นระยะห่าง ทว่าดวงตาคมกลับหลบวูบไม่กล้าสบตาคู่งามที่ฉายแววรู้ทัน "เปิ่นหวางเนี่ยนะจะหึงหวงสตรีปากจัดอย่างเจ้า ฝันไปเถอะ! ข้าแค่กลัวว่าพฤติกรรมต่ำทรามของเจ้าจะนำความอับอายมาสู่ราชสกุลมู่ต่างหาก เลิกหลงตัวเองได้แล้ว ฮูหยินเอก!" "อ๋อ... กลัวเสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูลนี่เอง" เซี่ยอว́nซีพยักหน้ารับหงิกๆ แววตาฉายประกายความซุกซนและเย้าแหย่ "ถ้าเช่นนั้นท่านอ๋องก็ทรงวางพระทัยได้เลยค่ะ หม่อมฉันตระหนักถึงฐานะอันสูงส่งของตนเองดี ว่าแต่... คนที่ยืนหน้าดำคร่ำเครียดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเมื่อครู่นี้ คงไม่ใช่เพราะหึงหหวงจนอกจะแตกตายหรอกกระมังคะ?" "เจ้า...!" มู่จินหยางชี้หน้าภรรยาด้วยความแค้นเคือง ปากก็ปฏิเสธเสียงแข็งทว่าหัวใจกลับเต้นรำทำเพลงอย่างบ้าคลั่ง ยิ่งเห็นรอยยิ้มเยาะหยันบนเรียวปากอิ่มนั้น เขากยิ่งอยากจะจับตัวนางมาฟาดก้นสั่งสอนนักโทษปากเก่งคนนี้ให้เข็ดหลาบเสียให้เข็ด ทว่าความโกรธเกรี้ยวเหล่านั้นกลับถูกกลบเกลื่อนด้วยความหวั่นไหวที่พุ่งพล่านจนยากจะควบคุม "ถ้าไม่มีอะไรจะรับสั่งแล้ว หม่อมฉันขอตัวไปเลือกซื้อตำราต่อดีกว่าค่ะ คุณชายหลิวผู้นั้นเมื่อครู่ยังแนะนำสมุนไพรบำรุงธาตุให้หม่อมฉันตั้งหลายชนิด น่าสนใจไม่น้อยทีเดียว..." พูดยังไม่ทันขาดคำ มู่จินหยางก็คว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวของนางด้วยความรวดเร็ว แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ ทว่าแน่นหนาราวกับคีมเหล็กที่ไม่ยอมปล่อยให้หนีไปไหน ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของนางแนบชิดกับชั้นวางตำราด้านหลัง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนจนเซี่ยอว́nซีถึงกับลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ "ห้ามไป" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นแหบพร่า ดวงตาคู่คมจ้องลึกลงไปในดวงตานาง ราวกับต้องการค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใน "ห้ามไปคุยกับมันอีก... และห้ามไปฟังคำแนะนำบ้าบออะไรนั่นเด็ดขาด" "ทำไมล่ะคะ? ในเมื่อท่านอ๋องไม่ได้ใส่ใจ หม่อมฉันจะคุยกับใคร ยิ้มให้ใคร มันก็เรื่องส่วนตัวของ... อุ๊บ!" ประโยคถัดมาถูกกลืนหายลงไปในลำคอทันที เมื่อมู่จินหยางหมดความอดทนที่จะต่อปากต่อคำ เขาโน้มใบหน้าลงมาประกบปิดเรียวปากอิ่มของนางด้วยความรวดเร็วและเร่าร้อน สัมผัสดุดันแต่แฝงไปด้วยความหวงแหนและอารมณ์ที่อัดอั้นมานานทำเอาเซี่ยอว́nซีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ มือเรียวที่พยายามจะผลักไสอกแกร่งออกไปถูกมือใหญ่รวบขึ้นตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย รสจูบที่ทั้งเอาแต่ใจและเว้าวอน ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความอ่อนหวานละมุนละไมที่สูบเอาเรี่ยวแรงทั้งหมดในร่างของนางไปจนหมดสิ้น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เคมีที่ปะทะกันอย่างรุนแรงเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงแห่งความเสน่หาที่เผาผลาญความถือดีของคนทั้งคู่จนมอดไหม้ มู่จินหยางค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่กับพวงแก้มเนียนที่แดงก่ำ ลมหายใจหอบกระชั้นเป่ารดต้นคอระหง น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นเอิดกระซิบชิดริมหูด้วยถ้อยคำที่คนปากแข็งไม่เคยคิดว่าจะหลุดออกจากปากตัวเอง "เพราะข้าหึง... เจ้าพอใจหรือยัง ยัยตัวแสบ" เซี่ยอว́nซียังคงอึ้งงันกับคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากสามีจอมหยิ่ง นางเม้มริมฝีปากที่บวมเจ่อเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงจนแทบไม่เป็นจังหวะ กำลังจะอ้าปากเอ่ยแซวกลับด้วยความหมั่นไส้ ทว่า... *โครม! เสียงแจกันเซรามิกราคาแพงที่ตั้งอยู่หน้าประตูร้านหล่นแตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหว* ร่างของชายชุดดำกลุ่มใหญ่พร้อมกระบี่ในมือปรากฏขึ้นตรงทางเข้า พร้อมกับเสียงหัวเราะเยียบเย็นของบุรุษผู้หนึ่งที่ก้าวตามเข้ามา "ช่างเป็นภาพที่น่าดูชมเสียจริง... ไม่นึกเลยว่าท่านอ๋องมู่อันผู้เยือกเย็น จะมามัวยืนคลอเคลียสตรีอยู่กับร้านขายหนังสือชั้นต่ำเช่นนี้!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาฟินและร่วมจิกหมอนไปกับความแสบสันนี้นะคะ!