ความลับในหอตำรา

เสียงกลอนประตูไม้สนหนาหนักที่ถูกลงกลอนจากด้านนอกดังขึ้น *‘กริ๊ก’* ดังก้องกังวานในความเงียบสงัดของหอตำราหลวง ราวกับเสียงค้อนพิพากษาที่ตอกฝาโลงความหวังทั้งหมดในค่ำคืนนี้ให้จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้ง เซี่ยอว́nซีสะดุ้งสุดตัว มือเรียวที่เพิ่งเอื้อมไปหยิบตำราประวัติศาสตร์ราชวงศ์ถังชะงักค้างกลางอากาศ นางหันขวับไปมองบานประตูดันหนาที่ปิดสนิท ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปกระชากสุดแรงเกิด ทว่าไร้ประโยชน์... ด้านนอกถูกลงกลอนไว้อย่างแน่นหนาด้วยแม่กุญแจเหล็กกล้าที่นางไม่มีทางสะเดาะมันได้ภายในคืนเดียว “ให้ตายสิ!” นางสบถเบาๆ อย่างเหลืออด พลางทุบฝ่ามือลงบนบานประตูไม้ด้วยความโมโห “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ใครก็ได้เปิดประตู! อิงฮวา! เจ้าได้ยินข้าหรือไม่!” ไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากภายนอก นอกจากเสียงลมหนาวที่พัดหวีดหวิวผ่านช่องหน้าต่างแกะสลักด้านบน และเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่เดินจากไปอย่างใจเย็น “เรียกจนคอแตกตายไป เขาก็คงไม่กลับมาเปิดให้หรอดยามวิกาลเช่นนี้หรอกนะ ฮูหยิน” น้ำเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของชั้นวางตำราแถวในสุด เซี่ยอว́nซีชะงัก นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับสติอารมณ์ที่กำลังพุ่งปรี๊ดขึ้นจนทะลุปรอท ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับต้นตอของหายนะในค่ำคืนนี้ มู่จินหยางก้าวออกมาจากเงาสลัวของชั้นตำรา ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มปักดิ้นเงินทอดกายพิงชั้นไม้ มือข้างหนึ่งไขว้หลังไว้อย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพเซียนสลักปรากฏรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเจ้าเล่ห์เอาไว้จนน่าหมั่นไส้ ดวงตาคู่คมพินิจพิจารณานางตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่ทำให้อารมณ์คุกรุ่นของนางพุ่งสูงขึ้นไปอีก “เป็นฝีมือท่านสินะ” เซี่ยอว́nซีหรี่ตาลงอันตราย นางก้าวเข้าไปหาเขาอย่างไม่เกรงกลัว ปลายจิ้มเชิดขึ้นเล็กน้อยตามประสาคนปากเก่งที่ไม่เคยคิดจะยอมก้มหัวให้ใคร “ท่านอ๋องผู้สูงส่ง คิดแผนการตื้นเขินเช่นนี้ขึ้นมาได้... สมองของท่านเอาไปไว้ใต้ตั่งเตียงตอนออกจากจวนหรืออย่างไรถึงได้คิดกักขังภรรยาตัวเองไว้ในหอตำราทึบๆ นี่!” มู่จินหยางไม่โกรธสักนิด กลับหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าในความเงียบงัน สร้างบรรยากาศแปลกประหลาดที่ทำให้หัวใจของเซี่ยอว́nซีพลาดจังหวะไปหนึ่งจังหวะอย่างไม่รู้ตัว “ตื้นเขินแต่ได้ผลก็แล้วกัน” เขาก้าวเข้าประชิดตัวนางทีละน้อยทีละน้อย “เจ้าต่างหากที่ดึงดันจะเข้ามาหาตำราลับเกี่ยวกับการหย่าร้างในยามวิกาลให้ได้ ข้าเพียงแค่... อำนวยความสะดวกให้ตามความประสงค์ของฮูหยินสุดที่รักก็เท่านั้น” “อำนวยความสะดวกบ้านท่านสิ!” นางสวนกลับทันควัน ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ในตอนนี้เหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นอายบุรุษอบอวลเจือกลิ่นหมึกจางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสจนเซี่ยอว́nซีต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นตำราไม้สนอย่างจัง กลายเป็นว่านางถูกกักตัวไว้ในอ้อมกอดของเขาโดยปริยาย “ปล่อยนะเพคะ! อย่ามาทำรุ่มร่ามกับข้า คนฉวยโอกาส!” “ฉวยโอกาสอะไรกัน ข้าเป็นสามีโดยถูกต้องตามกฎหมายของเจ้า” มู่จินหยางโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียนใสที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อด้วยความโกรธ (หรืออาจจะด้วยเหตุผลอื่นที่นางไม่ยอมรับกับตัวเอง) “พูดจาให้มันดีๆ หน่อยสิอว́nซี ช่วงนี้ปากคอเราะร้ายนักนะ... อยากให้ข้าใช้ ‘วิธีอื่น’ ปิดปากเจ้ารabหรือไม่เล่า” สายตาคู่คมที่มองตรงมานั้นลึกล้ำและร้อนแรงราวกับมีเปลวเพลิงซ่อนอยู่ข้างใน มันไม่ใช่สายตาของสามีเย็นชาผู้ไม่เคยใส่ใจภรรยาอย่างแต่ก่อน แต่มันคือสายตาของหมาป่าเจ้าเล่ห์ที่จ้องจะขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว เซี่ยอว́nซีรู้สึกได้ถึงความสั่นไหวแปลกประหลาดในอก นางเม้มริมฝีปากแน่น พยายามดึงความแข็งกร้าวทั้งหมดที่มีมาปกป้องเกราะกำบังหัวใจ “ท่านกล้าดีอย่างไร... อื้อ!” คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อมู่จินหยางไม่ปล่อยให้รอยหยักของริมฝีปากบางนั้นได้เอื้อนเอยคำแสบสันใดออกมาอีก เขาฉวยโอกาสที่นางเผลอประกบเรียวปากลงมาปิดกั้นกลีบปากนุ่มทันที สัมผัสแรกช่างอ่อนโยนแต่หนักแน่น ทว่าไม่นานนักก็แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่จู่โจมหัวใจของเซี่ยอว́nซีจนแตกกระเซ็น นางเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สมองขาวโพลนไปหมด มือเล็กที่พยายามจะผลักอกแกร่งออกในตอนแรก กลับค่อยๆ อ่อนแรงลงเมื่อฝ่ามืออุ่นจัดของอีกฝ่ายรวบเอวบางเข้าหาตัวแนบชิด จนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศหายใจ กลิ่นอายอันคุ้นเคย ความอบอุ่นที่แผ่ซ่าน และความรู้สึกโหยหาที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชามาตลอดหลายสัปดาห์ระเบิดออกในความมืดมิดของหอตำรา เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ทั้งคู่วังวนอยู่ในห้วงอารมณ์อันลึกซึ้งนั้น จนกระทั่งมู่จินหยางเป็นฝ่ายผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาคู่คมฉายแววปรารถนาและหยาดหยดความอ่อนโยนที่หาดูได้ยากยิ่ง นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มให้นางอย่างเบามือ “ทีนี้... ยังจะกล้าเอ่ยปากขอหย่ากับข้าอีกหรือไม่” เสียงกระซิบพร่าเลือนดังชิดริมฝีปากของนาง หัวใจของทั้งสองดวงเต้นระรัวสะท้อนก้องในความเงียบ เซี่ยอว́nซีหอบหายใจเบาๆ ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนจุดไฟเผา นางเม้มปากพยายามจะรวบรวมสติแล้วสวนกลับด้วยวาจาเชือดเฉือนตามนิสัยเดิม ทว่ายังไม่ทันได้เปล่งเสียงแม้แต่ครึ่งคำ— *โครม!* เสียงประตูไม้บานใหญ่ด้านนอกถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงจนเศษไม้กระเด็นว่อน พร้อมกับแสงคบเพลิงสว่างจ้าที่สาดส่องเข้ามาภายในหอตำรา พร้อมด้วยเสียงตะโกนตื่นตระหนกของขันทีหลวงที่ดังแทรกเข้ามาในบรรยากาศอันน่าหลงใหล “ใต้เท้าทั้งหลาย! ฝ่าบาทมีรับสั่งด่วน! ห้ามผู้ใดขัดขวางราชโองการจากตำหนักฮองเฮาเด็ดขาด!” ขอขอบพระคุณคุณรี้ดทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนความฟินปนความแสบสันของคู่กัดคู่นี้มาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!