ท่านอ๋องหน้าชา

"ถ้าท่านอ๋องยังทรงว่างงานจนมีเวลามาเดินตามตูดหม่อมฉันแจถึงเรือนพักหลังเก่าเช่นนี้ ข้าว่าเอาเวลาไปตรวจฎีกาแผ่นดินให้ราษฎรนอนตาหลับเสียยังจะมีประโยชน์กว่าเพคะ" เสียงหวานใสที่เจือแววประชดประชันดังขึ้นทันทีที่ร่างระหงก้าวพ้นธรณีประตูห้องโถง เซี่ยอว́nซีแม้จะอยู่ในชุดผ้าฝ้ายเรียบง่ายไร้เครื่องประดับหรูหรา ทว่าแผ่นหลังกลับตั้งตรงดิ่ง ใบหน้างดงามเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างไว้ตัว ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองบุรุษผู้สูงศักดิ์ที่กำลังหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ไผ่อย่างถือวิสาสะราวกับเป็นเจ้าของบ้านเสียเอง มู่จินหยาง ชายหนุ่มผู้ได้รับการขนานนามว่าพญายมแห่งสนามรบและเป็นท่านอ๋องผู้เย่อหยิ่งจองหองในสายตาคนทั้งแคว้น ยามนี้กลับทำหน้ามึนตึง นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางกวนประสาทที่หากขุนนางคนใดมาเห็นเข้าคงต้องขยี้ตาจนเลือดออกเป็นแน่ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองภรรยาเอกที่เพิ่งยื่นหนังสือหย่าให้เขาเมื่อสามวันก่อนด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "เปิ่นหวางจะทำอะไร มันก็เรื่องของเปิ่นหวาง" น้ำทุ้มต่ำเอ่ยตอบเรียบๆ ทว่าแฝงความดื้อดึงไว้อย่างไม่คิดปิดบัง "อีกอย่าง... เรือนหลังนี้ก็เป็นทรัพย์สินในจวนอ๋อง ข้าจะมาเดินตรวจตราความเรียบร้อย ผิดกฎข้อไหนหรือ ฮูหยิน" คำว่า 'ฮูหยิน' ที่จงใจลากเสียงยาวพร้อมรอยยิ้มมุมปากนั่น ทำให้เซี่ยอว́nซีแทบอยากจะหยิบแจกันดอกไม้แถวนั้นฟาดใส่หน้าหล่อเหลานั่นเสียให้เข็ด ปากบอกว่าไม่สนใจนาง แต่สามวันที่ผ่านมา ไม่ว่านางจะย้ายไปขลุกตัวคัดตำราที่ห้องสมุด หรือแม้แต่ตอนที่นางนั่งกินบะหมี่เงียบๆ คนเดียวที่ศาลาริมน้ำ ตาบ้านี่ก็มักจะโผล่มาป้วนเปี้ยนอยู่ในรัศมีสามก้าวเสมอ! "ท่านอ๋องทรงลืมความจำเสื่อมไปแล้วกระมังเพคะ ว่าหม่อมฉันกับท่าน... กำลังจะหย่าขาดจากกันในไม่ช้า สถานะฮูหยินอะไรนั่น เลิกเรียกให้ระคายหูเถอะเพคะ หม่อมฉันรับไม่ไหว" เซี่ยอว́nซีแค่นหัวเราะในลำคอ นางหันไปรับถาดชาจากอิงฮวาที่ทำหน้ากลั้น ยิ้มจนแก้มแทบปริ สาวใช้ตัวน้อยส่งสายตาแซวเจ้านายสาววิบวับ จนเซี่ยอว́nซีต้องค้อนใส่ไปหนึ่งวง อิงฮวาแอบกระซิบเบาๆ ตอนเดินผ่าน "ท่านอ๋องตามง้อเนียนขนาดนี้แล้วนะเจ้าคะคุณหนู บ่าวว่าหมาโบ้ตัวนี้ฝึกง่ายกว่าที่คิดนะเพคะ" "เจ้าอยากได้ก็เอาไปเลี้ยงเองเถอะ!" เซี่ยอว́nซีขยับปากตอบแบบไร้เสียงใส่อิงฮวา ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่อีกครั้ง มู่จินหยางเห็นสองนายบ่าวพากันกระซิบกระซาบแถมยังส่งสายตาแปลกๆ มาให้ เขาก็รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ในอกพิกล ชายหนุ่มกระแอมไอเบาๆ กลบเกลื่อนความประหม่าที่นานทีปีหนจะเกิดขึ้นในชีวิต ก่อนจะแสร้งทำเป็นยกจานขนมเปี๊ยะชิ้นเล็กขึ้นมาพิจารณา "ขนมนี้... รสชาติใช้ได้ ใครทำ?" น้ำเสียงห้วนๆ เอ่ยถามราวกับตั้งคำถามดินฟ้าอากาศ "หม่อมฉันทำเองเพคะ! แต่เกรงว่าคงไม่ถูกปากท่านอ๋องผู้สูงส่ง ที่เสวยแต่อาหารทิพย์อาหารสวรรค์ เชิญท่านวางลงเถอะเพคะ เปลืองท้องท่านเปล่าๆ" เซี่ยอว́nซีสวนกลับทันควันโดยไม่ต้องคิด นางเดินเข้าไปปัดมือหนาที่กำลังจะหยิบชิ้นที่สองเข้าปากอย่างไม่เกรงกลัว หมับ! ทว่าไวเท่าความคิด มู่จินหยางกลับคว้าข้อมือเรียวเล็กของนางเอาไว้ได้ทัน แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่กุมไว้มั่นจนสะบัดไม่หลุด ดวงตาคมกริบที่เคยเยียบเย็นมาตลอดบัดนี้กลับฉายแววตัดพ้อบางเบาจนคนมองชะงักไปชั่วขณะ "เจ้าใจร้ายเกินไปแล้วนะอว́nซี" น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นไม่มีเค้าLางความดุดันของท่านอ๋องผู้เกรียงไกรเลยแม้แต่น้อย มันเจือความน้อยเนื้อต่ำใจจนเซี่ยอว́nซีเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบโดยไม่ทันตั้งตัว เคมีร้อนแรงที่เคยปะทะกันด้วยคารมเผארร้อน พลันเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจจนน่าประหลาด "มะ... หม่อมฉันใจร้ายตรงไหนกัน เป็นท่านต่างหากที่เย็นชาใส่หม่อมฉันก่อน!" เซี่ยอว́nซีเม้มริมฝีปากแน่น พยายามดึงมือกลับแต่เขากลับยิ่งกุมแน่นขึ้น "แล้วที่ผ่านมา ข้าตามง้อเจ้าจนขาขวิด เจ้าเคยชายตาแลข้าบ้างหรือไม่?" มู่จินหยางขยับกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากบุรุษร่างสูงใหญ่ทำให้เซี่ยอว́nซีต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ทว่าอีกฝ่ายกลับรุกคืบเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของนางชนเข้ากับชั้นวางหนังสือเสียงดังปึก กลิ่นกายบุรุษเจือกลิ่นอายสนจางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส เซี่ยอว́nซีเบิกตากว้างเมื่อพบว่าใบหน้าหล่อเหลาของสามีอยู่ห่างจากนางเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณข้างแก้มจนขนลุกซู่ "ท่านอ๋อง... ถอยไปนะเพคะ! ใกล้เกินไปแล้ว!" นางเอ็ดเสียงเขียวพยายามดันอกแกร่งเอาไว้ แต่เขากลับใช้มืออีกข้างรวบเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ "ไม่ถอย ข้าจะอยู่ตรงนี้ จนกว่าเจ้าจะยอมเลิกพูดเรื่องหย่า" มู่จินหยางก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม น้ำเสียงทุ้มนุ่มทว่าจริงจังจนน่ากลัว "อยากให้เปิ่นหวางกลายเป็นหมาโบ้อย่างที่เจ้าเคยนินทาลับหลังนักใช่ไหม? ได้... งั้นข้าจะเป็นให้ดู แค่คนเดียวนี่แหละ หมาตัวอื่นก็สู้ข้าไม่ได้หรอก" เซี่ยอว́nซีหน้าแดงก่ำ ลามไปถึงใบหูและลำคอ นางอ้าปากพะงาบๆ จะด่ากลับแต่ก็คิดคำพูดไม่ออกเมื่อดวงตาคู่นั้นพราวระยับไปด้วยประกายความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด บรรยากาศกำลังจะหวานซึ้งจนคนอ่านต้องจิกหมอนขาดกระวิร... ปัง! เสียงประตูด้านนอกถูกผลเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างขององครักษ์ประจำตัวที่พุ่งพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือก ราวกับเห็นผีกลางวันแสม "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ฝ่าบาททรง... ทรงเสด็จมาถึงหน้าเรือนแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เซี่ยอว́nซีชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขณะที่มู่จินหยางขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดสุดขีดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เสี่ยวเถาฮวา" มาโดยตลอดนะคะ!