ข้อตกลงลับสามเดือน

"ท่านอ๋องทรงตรัสสิ่งใดออกมาเพคะ? 'หย่า' อย่างนั้นหรือ... ช่างเป็นคำที่ฟังดูระรื่นหูเสียนี่กระไร!" เซี่ยอว́nซีแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เจือด้วยความเย้ยหยันนั้นบาดลึกเข้าไปถึงโสตประสาทของมู่จินหยาง ชายหนุ่มขมวดคิ้วเข้าหากันจนแทบผูกเป็นปม ความเย่อหยิ่งและเย็นชาที่เขาสั่งสมมานานนับปีสั่นคลอนเพียงเพราะแววตาคู่คมกริบของสตรีตรงหน้า นางไม่ได้หวาดกลัว ไม่ได้ร่ำไห้คร่ำครวญ หรือแม้แต่ทุบร้องอ้อนวอนขอความเมตตาเหมือนเช่นสตรีอื่นยามที่เขาเอ่ยปากไล่ตะرد เปล่าเลย... ในดวงตาคู่นั้นมีเพียงประกายความท้าทายระยิบระยับราวกับแม่เสือสาวที่กำลังสนุกสนานกับการหยอกล้อเหยื่อในกรง กระดาษแผ่นบางในมือยังคงสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเนื้อหาพลิกล็อคที่เพิ่งปรากฏแก่สายตา นางเพิ่งล่วงรู้ความจริงอันน่าตกใจผ่านบันทึกโบราณที่ซ่อนอยู่ในเรือนพัก ว่าแท้จริงแล้วนิยายน้ำเน่าเรื่องนี้ไม่ได้มีจุดจบแค่การที่นางต้องตายอย่างอนาถเพื่อให้พระ-นางสมหวัง แต่ "ชะตากรรม" กำลังถูกเขียนขึ้นใหม่ด้วยมือของนางเอง "เจ้ากล้าดียังไงมาท้าทายข้า, เซี่ยอว́nซี?" มู่จินหยางก้าวเท้าเข้าหาช้าๆ แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่แผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องโถงลดฮวบลง เข้มงวดและทรงอำนาจสมกับตำแหน่งท่านอ๋องผู้กุมกำลังทหารครึ่งแคว้น "ในเมื่อเจ้าอยากให้เราจบสิ้นกันนัก ข้าก็จะสงเคราะห์ให้! แต่จำใส่กะโหลกหนาๆ ของเจ้าไว้ สามเดือน... ข้าให้เวลาเจ้าอยู่ในจวนอ๋องแห่งนี้ได้อีกเพียงสามเดือนเท่านั้น หากหมดกำหนดเมื่อไหร่ จงไสกหัวออกไปจากที่นี่พร้อมหนังสือหย่าโดยไม่มีข้อแม้!" อิงฮวา สาวใช้คนสนิทที่ยืนอยู่มุมห้องถึงกับหน้าถอดสี รีบก้าวเข้ามาดึงชายเสื้อฮูหยินเบาๆ ด้วยความหวาดหวั่น แต่มือเรียวบางของเซี่ยอว́nซีกลับยกขึ้นโบกห้ามอย่างไม่ใส่ใจ รอยยิ้มพรายผุดขึ้นที่มุมปากอิ่มสวย รอยยิ้มที่ทำเอาท่านอ๋องผู้เย่อหยิ่งถึงกับใจกระตุกวูบอย่างหาสาเหตุไม่ได้ "สามเดือนหรือเพคะ?" อว́nซีทวนคำ เสียงหวานใสเอื้อnเอ่ยด้วยจังหวะจะโคน ทอดเสียงเนิบนาบแต่เชือดเฉือน "ช่างใจกว้างเหลือเกินนะเพคะท่านอ๋อง... แต่หม่อมฉันเกรงว่า... ภายในสามเดือนนี้ คนที่จะทนอยู่จนครบกำหนดอาจจะไม่ใช่หม่อมฉัน... แต่เป็นท่านต่างหากล่ะเพคะ" "สามหาว!" มู่จินหยางตบโต๊ะข้างกายเสียงดังสนั่นจนกาน้ำชาสั่นสะเทือน เขาโน้มใบหน้าหล่อเหลาคมคายลงมาประชิดจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนนุ่ม สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบุรุษที่ทั้งอันตรายและชวนใจเต้นแรง "ปากดีนักนะ! คิดว่าข้าจะหลงกลสตรีมารยาอย่างเจ้าหรือ? ฝันไปเถอะ! ต่อให้เจ้าจะงัดกลยุทธ์ร้อยเล่ห์พันกลใดมาใช้ ข้าก็ไม่มีวันชายตามองสตรีใจแคบไร้ยางอายเช่นเจ้าเป็นครั้งที่สองแน่!" "โอ้? งั้นหรือเพคะ?" อว́nซีไม่ถอยหนีแม้แต่น้อย นางเชิดคางขึ้นสบตากับดวงเนตรสีนิลเข้มคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว เคมีคุกรุ่นระหว่างคนทั้งสองพุ่งสูงจนแทบจะเกิดประกายไฟเผาไหม้บรรยากาศรอบตัว "ถ้าอย่างนั้นเรามาทำ 'ข้อตกลงลับ' กันสักตั้งดีไหมเพคะ? ในสามเดือนนี้ ต่างคนต่างอยู่ ห้ามก้าวก่ายกัน และที่สำคัญที่สุด... หากท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์เกิดเผลอใจมาหลงรักสตรีใจแคบไร้ยางอายอย่างหม่อมฉันขึ้นมาแม้แต่นิดเดียว..." นางหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลดปล่อยดวงตาพราวระยับที่แฝงความเจ้าเล่ห์เต็มพิกัดออกมา ก่อนจะกระซิบเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของปีศาจสาวข้างหูเขา "...ท่านจะต้องเป็นฝ่ายคุกเข่าขอร้องให้หม่อมฉันอยู่ต่อ... ดีไหมล่ะเพคะ, ท่านพี่?" คำว่า "ท่านพี่" ถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่และลากเสียงยาวอย่างจงใจ สร้างความสะท้านเฮือกให้วิ่งพล่านไปทั่วสันหลังของมู่จินหยาง ชายหนุ่มชะงักง้าง เผลอมองริมฝีปากอิ่มที่ขยับพูดคำนั้นซ้ำไปซ้ำมาในหัว สมองของท่านอ๋องผู้เย่อหยิ่งประมวลผลแทบไม่ทันกับความหน้าด้านหน้าทนที่อัปเกรดขึ้นอย่างก้าวกระโดดของฮูหยินเอกผู้นี้ *นางกินดีหมีหัวใจเสือมาจากไหนกัน ถึงได้กล้าต่อปากต่อคำกับเขาถึงเพียงนี้?* ก่อนที่มู่จินหยางจะทันได้เอ่ยประโยคด่าทอใดๆ เพื่อกู้หน้า ทันใดนั้นเอง... เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมเสียงเคาะประตูดังรัวก็แทรกขึ้นทำลายความเงียบงัน "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงร้อนรนขององครักษ์ประจำตัวดังลอดเข้ามาจากด้านนอก พร้อมกับบานประตูห้องโถงที่ถูกผลักเปิดผางอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต เผยให้เห็นร่างขององครักษ์หนุ่มที่หอบหายใจตัวโยน ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย "บังอาจ! ใครอนุญาตให้เจ้าเข้ามาโดยไม่..." มู่จินหยางหันไปตวาดด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบประโยค องครักษ์ผู้นั้นก็คุกเข่าลงกับพื้น รายงานด้วยเสียงสั่นเครือที่ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันสนิท "องค์หญิง... องค์หญิงหนิงอันจากแคว้นตง... เสด็จมาถึงหน้าประตูจวนแล้วพ่ะย่ะค่ะ และตอนนี้... พระนางทรงประกาศกร้าวว่าจะมาทวงตำแหน่ง 'ฮูหยินเอก' คืนจากพระชายาพ่ะย่ะค่ะ!" เซี่ยอว́nซีหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นที่มุมปากทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น ในขณะที่มู่จินหยางถึงกับใบหน้าถอดสี หันขวับกลับมามองหน้าภรรยาตัวเองอย่างลิบลับด้วยความรู้สึกเหมือนมีฟ้าผ่าลงกลางกระหม่อม ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความแซ่บของฮูหยินเอกคนนี้นะคะ