ฮูหยินเอกผู้ไม่แยแส

“หนังสือหย่าร่างนี้ข้าเขียนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ท่านอ๋องโปรดประทับรอยนิ้วมือลงไปเถิด เพลานี้จะได้ต่างคนต่างไปเสียที” สำเนียงแหบพร่าแต่ทว่ากังวานชัดเจนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องนอนใหญ่ที่ตกแต่งด้วยม่านไหมปักลายหงส์ทอง กลิ่นกำยานราคาแพงลอยอวลอยู่ในอากาศ ทว่ากลับไม่อาจกลบความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนแทบจะใช้มือจับต้องได้ เซี่ยอว́nซี ในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์สำหรับผู้ป่วย นางเพิ่งลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างของ ‘ฮูหยินเอก’ แห่งจวนอ๋องผู้ไร้ความโปรดปรานได้ไม่ถึงเค่อ ความทรงจำอันกระจัดกระจายของร่างเดิมเพิ่งถูกหลอมรวมเข้ากับสมองอันปราดเปรื่องของแพทย์สาวจากยุคปัจจุบัน ทว่านางไม่มีเวลามานั่งตื่นตระหนกกับปาฏิหาริย์แห่งการข้ามมิติ เพราะสิ่งแรกที่สะดุดตาและกระตุ้นต่อมความอดทนของนางก็คือ บุรุษรูปงามที่ยืนกอดอกมองนางด้วยสายตาราวกับกำลังมองเศษขยะชิ้นหนึ่งอยู่เบื้องปลายเตียง มู่จินหยาง หรือท่านอ๋องมู่อัน พระสตรีผู้เลอโฉมในคำเล่าลือ บัดนี้ใบหน้าคมคายราวกับสลักจากหยกชั้นดีกลับบึ้งตึงจนน่ากลัว ริมฝีปากหยักลึกเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง ดวงเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองกระดาษแผ่นบางในมือของนางด้วยแววตาสสมเพชแกมเย้ยหยัน “เจ้าเล่นลิเกอันใดอีก เซี่ยอว́nซี” สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอื้อnเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา ราวกับน้ำค้างแข็งในฤดูเหมันต์ “คิดใช้มุกตื้นๆ แกล้งตายแล้วฟื้น เพื่อเรียกร้องความสนใจจากข้าอย่างนั้นหรือ? บอกไว้ก่อนว่าต่อให้เจ้าตายจริงๆ ข้าก็ไม่ชายตาแล” เซี่ยอว́nซีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นางไม่ได้รู้สึกสะเทือนใจกับวาจาเชือดเฉือนนั้นแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มุมปากบางเฉียบกลับยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะที่ทรงเสน่ห์และเยnยหยิ่งในคราเดียวกัน ร่างระหงขยับลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงช้าๆ แม้เรียวแรงจะยังไม่กลับคืนมาเต็มร้อย ทว่ารัศมีความมั่นใจและความเด็ดเดี่ยวกลับแผ่ซ่านออกมาจนมู่จินหยางถึงกับชะงักไปชั่วขณะ “ท่านอ๋องทรงเข้าใจผิดมหาศาลแล้วเพคะ” เซี่ยอว́nซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับคมกริบราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง “ข้าไม่ได้เรียกร้องความสนใจ และไม่ได้เล่นลิเกกระยาจกอันใด ข้าเพียงแต่... ตระหนักได้ว่า การเอาชีวิตและหัวใจอันมีค่าของตนเองมาผูกติดไว้กับบุรุษปากเสียที่ไร้ซึ่งความยืดหยุ่นอย่างท่าน เป็นความโง่เขลาเบาปัญญาที่สุดในสามโลกต่างหาก” พรวด! อิงฮวา สาวใช้คนสนิทที่ยืนก้มหน้าอยู่มุมห้องถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง รีบยกมือขึ้นปิดปากแทบไม่ทัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบถลนออกมา นี่... นี่คือฮูหยินเอกผู้เคยเงียบขรับ เจียมเนื้อเจียมตัว และเอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายยามถูกท่านอ๋องหมางเมินจริงๆ หรือ? เหตุใดวาจาของนายหญิงในยามนี้จึงคมคายและเชือดเฉือนใจคนได้ถึงเพียงนี้! มู่จินหยางหรี่ตาลงอันตราย รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกจากร่างหนาจนอิงฮวาก้าวถอยหลังไปสามก้าวด้วยความหวาดกลัว ทว่าเซี่ยอว́nซีกลับนั่งไขว่ห้าง—อ่า ในชุดคลุมยาว—ด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ราวกับพวกเขากำลังพูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ มิใช่เรื่องการหย่าร้างที่สะเทือนไปถึงรากฐานของจวนอ๋อง “เจ้ากล้าดียังไงมาว่าข้า” มู่จินหยางก้าวเข้ามาประชิดเตียงด้วยความรวดเร็ว มือหนาเอื้อมไปคว้าคางมนของนางไว้ด้วยความโมโห องคาพยพทุกส่วนเต็มไปด้วยโทสะ “คิดว่าฟื้นขึ้นมาแล้วปีกกล้าขาแข็งขึ้นหรือไง? ลืมไปแล้วหรือว่าตระกูลเซี่ยของเจ้ากำลังรอความช่วยเหลือจากอำนาจของข้าอยู่ ถ้าไม่มีข้าป่านนี้พวกมันคงหัวหลุดจากบ่าไปหมดแล้ว!” เซี่ยอว́nซีไม่หลบเลี่ยงสายตา นางจ้องมองนัยน์ตาคู่คมที่อยู่ห่างกันเพียงคืบ กลิ่นอายบุรุษเพศที่อบอวลอยู่รอบตัวเขาไม่ได้ทำให้นางหวั่นไหว หัวใจดวงน้อยเต้นเป็นจังหวะปกติอย่างน่าประหลาด นางระบายยิ้มเย็นเยียบออกมาอีกครั้ง “อำนาจของท่านอ๋องหรือเพคะ?” เซี่ยอว́nซีแค่นหัวเราะในลำคอ “อำนาจที่ใช้กดขี่สตรีอ่อนแอในจวนหลังนี้ หรืออำนาจที่ท่านใช้เพื่อปกป้องสตรีในดวงใจของท่านกันแน่? ตระกูลเซี่ยของข้าจะรอดหรือจะตาย หาใช่กงการอะไรของท่านไม่ ข้าขอประกาศให้ชัดตรงนี้เลยนะเพคะ... ข้า ‘เซี่ยอว́nซี’ ผู้นี้ ขอหย่าขาดจากท่านอ๋องมู่อัน นับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ทางใครทางมัน ต่างคนต่างอยู่ และขอร้องอย่าได้มาข้องแวะกันอีก!” พูดจบ นางก็สะบัดหน้าหนีจากอุ้งมือหนาอย่างไม่ไว้หน้า ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างไร้ที่ติ กระดาษหนังสือหย่าถูกยื่นออกไปตรงหน้าเขาอีกครั้งด้วยท่าทีที่ไม่อาจปฏิเสธได้ มู่จินหยางนิ่งงันไปชั่วขณะ ความโกรธเกรี้ยวที่เคยพลุ่งพล่านในอกกลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดลึกซึ้งที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน สตรีตรงหน้า... นางเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ แววตาคู่นั้นไม่มีความรัก ความโหยหา หรือความน้อยเนื้อต่ำใจหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าและความรังเกียจเดียดฉันท์ที่ปิดไม่มิด ความรู้สึกหงุดหงิดพลันตีรวนขึ้นมาในอกอย่างไม่มีสาเหตุ เขาไม่ชอบแววตาคู่นี้! นางกล้าดียังไงถึงมาทำท่าทางรังเกียจเขา? “เจ้าคิดว่าการหย่ามันง่ายนักหรือไง เซี่ยอว́nซี?” มู่จินหยางโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างแก้มเนียน น้ำเสียงของเขาทุ้มนุ่มขึ้นจนน่าขนลุก ทว่าแฝงไว้ด้วยความดุดัน “ในเมื่อข้ายังไม่อนุญาต ต่อให้เจ้าตายแล้วเกิดใหม่สิบรอบ... เจ้าก็ยังคงเป็น ‘ฮูหยินเอก’ ของจวนอ๋องแห่งนี้ไปจนวันตาย!” เซี่ยอว́nซีหันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างดุเดือด เคมีอันร้อนแรงและแรงปะทะทางอารมณ์พุ่งทะยานจนบรรยากาศรอบกายคล้ายมีประกายไฟแลบแปล๊บ “ท่านมันบ้าอำนาจ!” นางเค้นเสียงลอดไรฟัน “ใช่ ข้าบ้า และเจ้าก็เป็นคนทำให้ข้าเป็นเช่นนี้” เขาตอบกลับหน้าตาเฉย รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหนา “อยากหย่านักใช่ไหม? งั้นก็ลองดูว่าเจ้าจะทนอยู่ภายใต้เงื้อมมือของข้าไปได้สักกี่น้ำ!” ปัง! ยังไม่ทันที่เซี่ยอว́nซีจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ ประตูไม้แกะสลักบานใหญ่ของห้องนอนก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของใครบางคน พร้อมกับเสียงร้องตระหนกตกใจที่ดังแทรกเข้ามาในบรรยากาศอันคุุกรุ่น “ท่านอ๋องเพคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ! คุณหนูรอง... คุณหนูรองนางเป็นลมหมดสติไปที่เรือนรับรองแล้วเพคะ!” สิ้นเสียงรายงานนั้น ร่างสูงสง่าของมู่จินหยางก็ชะงักกึกทันที ดวงเนตรคมกริบที่เคยจดจ้องอยู่กับเซี่ยอว́nซีพลันแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด เขาสบตากับฮูหยินเอกแวบหนึ่ง ก่อนจะสะบัดชายเสื้อแล้วหมุนตัวก้าวเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็วราวกับลมพายุ โดยไม่หันกลับมามองนางอีกเลยแม้แต่น้อย เซี่ยอว́nซีมองตามแผ่นหลังกว้างที่หายลับไปจากประตู รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่ริมฝีปากบางอีกครั้ง นางแค่นเสียงเบาๆ ในลำคออย่างไม่แยแส “หึ... สตรีในดวงใจมาสินะ” ทว่า ในจังหวะที่นางกำลังจะหันกลับมาจัดการกับกระดาษหนังสือหย่าบนตัก สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยที่ยืนแอบอยู่หลังฉากกั้นห้อง อิงฮวาส่งยิ้มแห้งๆ มาให้พร้อมกับกระดาษแผ่นเล็กที่เพิ่งหล่นลงมาจากมือของท่านอ๋องเมื่อครู่ เซี่ยอว́nซีขมวดคิ้วเล็กน้อย ก้มลงหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดู ทันทีที่กวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ นางก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงพรืด ความเย็นเยียบวาบแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อตระหนักได้ว่า... เรื่องราวในนิยายเรื่องนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่นางคิดตั้งแต่แรก! (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาทักทายและซัพพอร์ตกันนะคะ!