สกิลที่ทำให้ทุกคนต้องอึ้ง

"ถ้าเจ้ายังใช้ไม้เท้าเคาะพื้นจังหวะสามช่าแบบนั้นอีกครั้ง ข้าจะเอาดาบเล่มนี้ฝังลงไปในกะโหลกของเจ้าจริงๆ ด้วยนะ เรย์มอนด์" เสียงกระซิบที่เย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งกลางฤดูหนาวดังขึ้นข้างใบหู พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลจากจิตสังหารที่ถูกกดเอาไว้จนแทบจะกลายเป็นไอสีดำ เซราฟีน่าในร่างนักรบศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้หันมามองเขาด้วยซ้ำ ดวงตาสีฟ้าครามราวน้ำแข็งขั้วโลกยังคงจ้องมองตรงไปยัง 'ป่าก(ล)ืนวิญญาณ' เบื้องหน้า ซึ่งเต็มไปด้วยกลุ่มหมอกสีม่วงเข้มและเสียงคำรามต่ำๆ ของมอนสเตอร์ระดับสูงที่ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ เรย์หัวเราะแห้งๆ ในลำคอ เขายกมือขึ้นยอมจำนนระดับหนึ่ง แต่มืออีกข้างยังคงหมุนไม้เท้าฝึกหัดเลเวล 1 เล่นราวกับมันเป็นดรัมเมเยอร์ไม้คฑa "โธ่ เซราฟีน่า ตัวแค่นี้ทำเป็นดุไปได้ การเดินทางไกลมันต้องมีเสียงเพลงสร้างจังหวะชีวิตบ้างสิคะ ไม่งั้นเดี๋ยวหลับในตายกลางทางพอดี... อีกอย่าง เลเวลต่างกันตั้งสามสิบห้า จะให้เดินเกร็งหลังแข็งเหมือนหุ่นกระบอก เดี๋ยวความดันขึ้นพอดี" หญิงสาวปรายตามองเขาด้วยหางตา แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความระอาปนความซับซ้อนที่ยากจะหยั่งถึง ตั้งแต่ที่นางถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาจากผนึกโบราณและกลายเป็น 'คู่หู' จำยอมของชายหนุ่มจอมกะล่อนคนนี้ นางก็ได้เรียนรู้สัจธรรมข้อหนึ่ง—มนุษย์หน้าตาดีที่ปากมากที่สุดในโลก ถูกรวมไว้ที่ผู้ชายคนนี้คนเดียวหมดแล้ว แต่กระนั้น นางก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า... กลิ่นอายชีวิตชีวาที่แผ่ออกมาจากตัวเรย์ กำลังค่อยๆ ละลายโซ่ตรวนความมืดที่พันธนาการจิตวิญญาณของนางทีละน้อย "เงียบซะ" นางเอ่ยเสียงเรียบ "พวกมันมาแล้ว" สิ้นเสียงของเซราฟีน่า ผืนป่าเบื้องหน้าก็สั่นสะเทือน โครงกระดูกหุ้มเกราะเหล็กกล้าสูงสามเมตรสามตัวก้าวออกมาจากม่านหมอก พวกมันคือ **'อัศวินโลหิตกาลกิณี' (Crimson Death Knight)** มอนสเตอร์ระดับบอสย่อยที่ขึ้นชื่อเรื่องเกราะหนาเตอะและค่าพลังป้องกันทางกายภาพที่สูงจนดาบธรรมดาฟันไม่เข้า แถมยังมีสกิลฟื้นฟูเลือดตัวเองอัตโนมัติทุกๆ สามวินาที ผู้เล่นระดับท็อปของกิลด์ใหญ่มักต้องใช้ปาร์ตี้สิบคนรุมยำถึงจะโค่นได้ตัวหนึ่ง แต่วันนี้พวกมันมาถึงสามตัวรวด! เรย์หรี่ตาลง รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยความจริงจังที่วับผ่านดวงตาคู่นั้นเพียงเสี้ยววินาที สมองของเขาเริ่มคำนวณอย่างรวดเร็วราวกับซูเปอร์คอมพิวเตอร์ *เลือดของอัศวินโลหิตกาลกิณีอยู่ที่ประมาณห้าแสน หน่วยก้านเกราะระดับนี้ ถ้าใช้เวทมนตร์โจมตีตรงๆ ต่อให้ใช้มานาจนหมดหลอดก็ลดได้ไม่ถึงครึ่ง... แถมพวกมันยังมีสกิลพาสซีฟ 'โล่โลหิต' ที่จะสะท้อนความเสียหายกายภาพกลับมาสามสิบเปอร์เซ็นต์* เซราฟีน่าขยับตัว เตรียมชักดาบศักดิ์สิทธิ์ออกจากฝัก นางคิดจะจัดการพวกมันด้วยกำลังดิบเพื่อจบเรื่องให้เร็วที่สุด แต่เรย์กลับยื่นมือไปแตะที่ข้อศอกของนางเบาๆ เป็นเชิงห้าม "อย่าเพิ่งใจร้อนสิคะคนสวย งานนี้ไม่ต้องออกแรงให้เสียเหงื่อหรอก... เดี๋ยวฉันจะแสดงมายากลให้ดู" เซราฟีน่าชะงัก ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ "มายากล? ในสถานการณ์แบบนี้น่ะหรือ?" เรย์ไม่ตอบ เขาซอยเท้าถี่ๆ ถอยหลังไปยืนพิงต้นไม้ใหญ่ สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะปลดปล่อยออร่าสีขาวจางๆ ออกมาจากปลายนิ้ว—ซึ่งเป็นสกิลพื้นฐานที่สุดของอาชีพพรีสต์ **[ฮีล (Heal)]** สกิลฟื้นฟูพลังชีวิตที่ใครๆ ก็มองว่าเป็นสกิลกระจอกงอกง่อยไม่มีพิษภัยอะไร *โครม!* อัศวินโลหิตกาลกิณีตัวตรงกลางพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ดาบยักษ์ขึ้นสนิมฟาดลงมาหมายจะผ่าร่างของทั้งสองให้เป็นสองซีก ลมพายุจากการเหวี่ยงดาบรุนแรงจนเส้นผมของเซราฟีน่าปลิวไสว แต่นางยังคงสงบนิ่งเตรียมจะตวัดดาบสวนกลับ แต่เรย์เร็วกว่า "เอาล่ะนะ... เริ่มต้นการแสดง!" เขาสะบัดไม้เท้าพุ่งตรงไปที่พื้นดินเบื้องหน้า แทนที่จะร่ายใส่ตัวอศวินหรือเพื่อนร่วมปาร์ตี้ เรย์กลับใช้สกิล **[ฮีล]** ใส่ *'เศษซากซากศพของหมาป่าเงา'* ที่นอนตายอยู่แถวนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้! เซราฟีน่าเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ นางอยู่ในโลกนี้มานาน ย่อมรู้ดีว่าสกิลฮีลมีไว้เพื่อฟื้นฟูพลังชีวิตสิ่งมีชีวิต การใช้มันกับซากศพที่ตายไปแล้วย่อมไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง... หรือไม่ก็เป็นการสิ้นเปลืองมานาที่โง่เง่าที่สุด ทว่า สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมากลับฉีกตำราทุกเล่มของเกม VRMMO นี้ทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ทันทีที่แสงสีขาวจากสกิล [ฮีล] สัมผัสกับซากซากศพของหมาป่าเง่า มันไม่ได้ฟื้นคืนชีพ แต่มันเกิดปฏิกิริยาทางเคมีเวทมนตร์กับไอพิษของป่าก(ล)ืนวิญญาณ กลายเป็นปฏิกิริยาลูกโซ่ที่เรียกว่า **[Over-Healing Necrosis (การเน่าเปื่อยเกินขนาด)]**! *ฟ่อออ—!* กลุ่มควันสีเขียวเข้มพวยพุ่งขึ้นจากซากศพอย่างรวดเร็วราวกับระเบิดควัน มันไม่ใช่พิษธรรมดา แต่เป็นบัฟสถานะผิดปกติขั้นรุนแรงที่เรียกว่า **[สลายโครงสร้างสสาร]** ซึ่งปกติจะใช้ได้กับบอสใหญ่ระดับเลเวล 100 ขึ้นไปเท่านั้น แต่เรย์กลับคำนวณมุมตกกระทบของแสงและสภาพแวดล้อมจนสามารถกระตุ้นมันออกมาได้จากซากหมาป่าเลเวล 5! ควันสีเขียวลามเลียขึ้นไปบนเกราะเหล็กกล้าของอัศวินโลหิตกาลกิณีทั้งสามตัวในพริบตา *แอ๊ดดด— เกร้ง!* เสียงโลหะถูกกัดกร่อนด้วยกรดเข้มข้นดังขึ้นแสบแก้วหู เกราะหนาเตอะที่แม้แต่ดาบเวทมนตร์ก็ฟันไม่เข้า กลับพังทลายลงกลายเป็นผงสีดำภายในไม่ถึงสามวินาที ค่าพลังป้องกันของพวกมันดร็อปฮวบลงจนเหลือศูนย์ทันที! อัศวินโลหิตกาลกิณีทั้งสามส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาเป็นครั้งแรก ร่างกายของพวกมันเริ่มสั่นเทาและสูญเสียการทรงตัว "ยังไม่จบค่ะ..." เรย์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาส่องประกายเจ้าเล่ห์ "คอมโบที่สอง... ทำงาน!" เขายกไม้เท้าขึ้นชี้ฟ้า แล้วร่ายสกิลสายสนับสนุนที่ไร้พิษสงที่สุดอีกหนึ่งสกิล **[บัฟเพิ่มความเร็วการเคลื่อนที่ (Agility Boost)]**—แต่เป้าหมายที่เขาเลือก ไม่ใช่เซราฟีน่า และไม่ใช่ตัวเขาเอง... *เขาเลือกใช้มันใส่ 'รองเท้า' ของอัศวินโลหิตกาลกิณีตัวซ้าย!* ปรกติแล้ว สกิลบัฟความเร็วจะทำให้เป้าหมายเคลื่อนที่เร็วขึ้น แต่ถ้าใช้ผิดจังหวะ ผิดเป้าหมาย และใส่กับมอนสเตอร์ที่กำลังสูญเสียการทรงตัวจากพิษสลายโครงสร้าง มันจะกลายเป็นหายนะ... *พรวด!* อัศวินโลหิตกาลกิณีตัวซ้ายพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงระดับเสียงแตก โดยที่ขาของมันไม่สามารควบคุมทิศทางได้ มันพุ่งชนเข้ากับเพื่อนร่วมฝูงของมันเองอย่างจัง แรงกระแทกมหาศาลทำให้เกิดโดมิโนเอฟเฟกต์ อัศวินทั้งสามตัวล้มกลิ้งไม่เป็นท่า ชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่ข้างทางจนหักโค่นลงมาทับร่างกันเอง *ตูมมม!* และเนื่องจากเกราะของพวกมันสลายไปหมดแล้ว แรงกระแทกจากการชนกันเองบวกกับพิษกัดกร่อน ทำให้เกจพลังชีวิตหแสนหน่วยของพวกมันลดฮวบลงจากหลักแสน เหลือศูนย์ในเสี้ยววินาทีเดียว! *ติ๊ง!* หน้าต่างระบบสีทองสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังรัวเป็นชุดจนน่าเวียนหัว *[ผู้เล่น 'เรย์มอนด์' สังหาร 'อัศวินโลหิตกาลกิณี' เลเวล 75 จำนวน 3 ตัว แบบ One-Click Combo!]* *[ท่านได้รับค่าประสบการณ์มหาศาล เลเวลอัพจาก เลเวล 1 สู่ เลเวล 42!]* *[ปลดล็อกฉายา: 'นักต้มตุ๋นแห่งห้วงมิติ', 'ผู้ทำลายล้างตรรกะเกม'!]* *[คำเตือนระบบ: การกระทำของท่านส่งผลกระทบต่อความสมดุลของเกม ระบบกำลังทำการตรวจสอบข้อมูลเชิงลึก...]* ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วบริเวณ ป่าทั้งป่าราวกับหยุดหายใจ เซราฟีน่ายืนนิ่งค้างเป็นรูปปั้น นางมองซากศพของมอนสเตอร์ระดับบอสที่นอนแน่นิ่งกลายเป็นแสงหายไปกับตา สลับกับมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ยืนปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าอย่างใจเย็นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น นี่มัน... เรื่องบ้าอะไรกัน? พรีสต์สายซัพพอร์ตเลเวล 1 ใช้สกิลฮีลกับซากหมาป่า แล้วใช้บัฟความเร็วใส่ศัตรู จนทำให้มอนสเตอร์ระดับสูงตายยกลำภายในคลิกเดียวเนี่ยนะ? ถ้าเรื่องนี้แพรออกไป โลกของเกม VRMMO นี้คงต้องปั่นป่วนจนคว่ำคะเมนตีลังกาอย่างแน่นอน เรย์หันกลับมาส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้หญิงสาว ดวงตาคู่นั้นพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "เห็นไหมคะเซราฟีน่า บอกแล้วว่างานนี้ชิลๆ สบายมาก... ว่าแต่ มองหน้าฉันแบบนี้ แปลว่าเริ่มหลงเสน่ห์ความเก่งกาจของฉันเข้าแล้วใช่ไหมล่ะคะเนี่ย?" เซราฟีน่าเม้มริมฝีปากแน่น นางกำลังจะอ้าปากเอ็ดความหน้าหนาของเขา แต่จู่ๆ บรรยากาศรอบตัวก็เย็นเยียบลงฉับพลัน ลมพายุที่สงบไปแล้วกลับพัดโหมกระหน่ำรุนแรงยิ่งกว่าเก่า ท้องฟ้าเหนือศีรษะที่เคยเป็นสีคราม กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับหยดเลือด *โฮกกกกกกกกกกกกกกกก—!* เสียงคำรามสะท้านฟ้าดังมาจากมิติเบื้องบน แรงกดดันระดับที่ทำให้เข่าของเรย์ทรุดฮวบลงไปครึ่งหนึ่งพุ่งเข้าใส่ทันที พร้อมกับหน้าต่างระบบสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าโดยไม่มีปุ่มให้กดปิด *[ประกาศฉุกเฉินจากระบบหลัก!]* *[ตรวจพบการตื่น 0f 'ราชันย์แห่งความพินาศ' เบลเซบับ (บอสลับระดับ SSS) จากการกระทำของท่าน...]* *[คำเตือน: ตัวตนของท่านถูกล็อกเป้าหมายแล้ว ไม่สามารถหนีหรือออกจากระบบได้จนกว่าจะสิ้นสุดการต่อสู้ หรือ... ความตายจะมาเยือน]* เซราฟีน่าหน้าถอดสีเป็นครั้งแรก ดวงตาสิกครามเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเงาสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ปรากฏขึ้นเหนือกลุ่มเมฆสีเลือด พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวของเรย์และนางพร้อมกัน *"...กล้าดียังไง... ที่บังجานรบกวนการหลับใหลของข้า... เจ้ามนุษย์ปลวก...!"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "พรีสต์สายลุย" เสมอนะคะ!