เมื่อบอสลับกลายเป็นผู้ติดตาม

กลิ่นอายอับชื้นของโคลนตมและซากมอนสเตอร์ระดับสูงภายในดันเจี้ยนลับยังคงติดปลายจมูก ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเรย์ในยามนี้หาใช่ความโสโครกของบรรยากาศรอบตัวไม่ หากแต่เป็นร่างระหงในชุดคลุมนักบวชสีขาวสะอาดตาที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า เส้นผมสีเงินยวดยวงถูกรวบเก็บไว้อย่างเรียบร้อยภายใต้ฮู้ดกว้าง ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดน้ำแข็งคู่นั้นถูกลดทอนความดุดันลงด้วยการใช้เวทมนตร์ลวงตาขั้นสูง ปรับเปลี่ยนให้เธอกลายเป็นเพียง NPC เผ่ามนุษย์เพศหญิง ระดับความหายากทั่วไป ที่มีฉายาห้อยท้ายแสนสามัญว่า *'ซิสเตอร์เซร่า นักบวชฝึกหัดประจำวิหารร้าง'* "ปัญหาเหรอ? ผมเรียกว่า… โอกาสในการโชว์ฝีมือต่างหากล่ะครับท่าน" เรย์เอ่ยทวนประโยคที่ตนเองเพิ่งกล่าวค้างไว้เมื่อครู่ พร้อมกับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาคู่คมกวาดมองสำรวจผลงานการแปลงโฉมที่เขาเป็นคนลงมือจัดแจงด้วยความพึงพอใจ ระบบเกม *World of Myth Online* ขึ้นชื่อเรื่องความสมจริงและความละเอียดอ่อนของ AI ระดับสูง แต่น้อยคนนักจะรู้ว่า หากผู้เล่นมีทักษะการปรุงยาและการจัดการข้อมูลในระดับปรมาจารย์ การปรับแต่งรูปลักษณ์ของ NPC ที่อยู่ภายใต้พันธะสัญญาโลหิตจะกลายเป็นเรื่องที่แนบเนียนเสียยิ่งกว่ารอยสัก เซราฟีน่า—หรือในยามนี้คือ 'ซิสเตอร์เซร่า'—ขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อย นางก้มมองอาภรณ์เนื้อหยาบที่สวมทับชุดเกราะศักดิ์สิทธิ์อันเป็นเอกลักษณ์ของตนเอง ความอึดอัดขัด "เจ้า... กำลังสนุกบนความอับ ความลำบาก ของข้าอย่างนั้นหรือ, เรย์มอนด์" เสียงหวานกังวานแต่เย็นเยียบเอ่ยลอดไรฟัน แม้จะพยายามปรับโทนเสียงให้ราบเรียบและไร้เดียงสาตามบทบาทที่ได้รับ แต่นัยน์ตาสสีฟ้าครามคู่นั้นกลับฉายแววค้อนขวิดส่งมาให้เด็กหนุ่มอย่างปิดไม่มิด "โธ่ ท่านเซร่า... อย่ามองผมด้วยสายตาเหมือนอยากจะควักหัวใจผมออกมาเซ่นไหว้เทพแห่งความตายแบบนั้นสครับ เอ๊ย แบบนั้นสิครับ... อ๊ะ ขออภัยครับ ติดปากไปหน่อย" เรย์หัวเราะร่วนในลำคอ รีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นรังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างระหง "นี่เป็นการลงทุนทางธุรกิจที่คุ้มค่าที่สุดในชีวิตการเล่นเกมของผมเลยนะนั่น คิดดูสิครับ บอสลับระดับตำนานที่ผู้เล่นทั้งเซิร์ฟเวอร์ตามหา ดันมาเดินตามหลังผมต้อยๆ ในคราบนักบวชฝึกหัด ใครจะไปคิดล่ะครับว่านี่คือกลยุทธ์การเก็บบัฟที่โกงที่สุดในประวัติศาสตร์" เรย์ไม่ได้พูดเกินจริงเลยแม้แต่น้อย แม้ภายนอกเซราฟีน่าจะถูกจำกัดพลังไว้ไม่ให้เกินขีดจำกัดของ NPC ทั่วไป เพื่อไม่ให้ระบบตรวจพบความผิดปกติและส่งกองกำลังเทพอารักษ์มาล้างบาง แต่ค่าสถานะติดตัวอย่าง *'รัศมีแห่งราชินี'* และ *'ปาฏิหาริย์แห่งแสงศักดิ์สิทธิ์'* ที่ยังคงทำงานอยู่ใต้เงื่อนไขคู่หู ก็เพียงพอที่จะทำให้เรย์กลายเป็นตัวบั๊กเดินได้ในดินแดนเริ่มต้นแห่งนี้ "ถ้าหากมีผู้ใดล่วงรู้ตัวตนที่แท้จริงของข้า..." เซราฟีน่าก้าวเข้าไปประชิดตัวเด็กหนุ่ม กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของเธอลอยปะทะนาสิก เรย์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อพบว่าใบหน้าสวยเฉียบอยู่ห่างจากเขาเพียงคืบ "เจ้าจะเป็นคนแรกที่ข้าจะใช้ดาบเล่มนี้ปลิดชีพ... จำใส่สมองของเจ้าไว้ซะ, มนุษย์" "รับทราบครับผม ราชินีของผม" เรย์ตอบรับด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามเคย ทว่าแววตาที่มองกลับไปนั้นมีความจริงจังซ่อนอยู่ลึกๆ "แต่ก่อนที่เราจะไปถึงขั้นนั้น เราต้องออกจากเขตแดนรกร้างนี่เสียก่อน ทางออกด้านทิศตะวันออกมีผู้เล่นกลุ่มใหญ่จากกิลด์ 'ราชันย์โลหิต' ดักรออยู่ พวกเขาคงกำลังหัวเสียที่หาทางเข้าดันเจี้ยนลับไม่เจอ และพยายามรีดข้อมูลจากผู้เล่นอิสระแถบนี้" เซราฟีน่าผละถอยหลังกลับไปยืนในระยะสำรวมตามเดิม ใบหน้างดงามเรียบเฉยไร้ความรู้สึก "กิลด์มนุษย์กลุ่มเล็กๆ ที่มีความโลภเป็นเครื่องนำทาง... ช่างน่ารำคาญสิ้นดี" "ใช่ครับ น่ารำคาญมาก... แต่ในความน่ารำคาญนั้น มันคือแหล่งฟาร์มเลเวลและไอเทมชั้นดีเลยล่ะครับท่าน" เรย์หยิบไม้เท้าไม้เก่าๆ ขึ้นมาพาดบ่า รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นอีกครั้ง "ในเมื่อพวกมันอยากได้ข่าวสารนัก ผมก็จะ 'บริการ' ข่าวสารให้พวกมันแบบจัดเต็มเลย... ตามผมมาครับ ซิสเตอร์เซร่า ถึงเวลาออกไปรับแขกแล้ว" บรรยากาศสองข้างทางเปลี่ยนผ่านจากความมืดมิดของถ้ำลึกสู่แสงสว่างจ้าของผืนป่าโบราณ เสียงนกป่าและสายลมพัดผ่านกิ่งไม้ให้ความรู้สึกมีชีวิตชีวา—ตรงกันข้ามกับสถานการณ์ตึงเครียดเบื้องหน้า บริเวณปากทางออกของหุบเขา มีเต็นท์พักแรมชั่วคราวหลายหลังกางอยู่ ธงสัญลักษณ์รูปดาบไขว้บนพื้นโล่สีเลือดโบกสะบัดเด่นชัด สมาชิกกิลด์ราชันย์โลหิตนับสิบคนในชุดเกราะเหล็กกล้ากำลังยืนล้อมรอบกลุ่มผู้เล่นอิสระด้วยท่าทีคุกคาม เสียงโวยวายและเสียงร้องขอความช่วยเหลือดังแว่วมาเป็นระยะ "บอกที่ตั้งของทางลับมาซะ! ไม่อย่างนั้นพวกแกได้นอนรากงอกอยู่ในป่านี้แน่!" เสียงตะคอกของชายร่างใหญ่สวมเกราะหนัก หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนของกิลด์ราชันย์โลหิตดังลั่น เขากำลังใช้ด้ามดาบกระแทกอกผู้เล่นเลเวลต่ำคนหนึ่งจนล้มคว่ำไปกับพื้น ผู้เล่นรอบข้างได้แต่ก้มหน้าหลบสายตา ไม่มีใครกล้าปริปากพูดเนื่องจากเกรงกลัวอิทธิพลของกิลด์ใหญ่ ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดนั้นเอง ร่างของเด็กหนุ่มในชุดคลุมนักผจญภัยมอซอคนหนึ่ง ก็เดินเอามือไขว้หลัง ฮămฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี โดยมีร่างโปร่งระหงในชุดนักบวชสีขาวเดินตามหลังมาติดๆ ก้าวย่างของทั้งคู่มั่น and สงบนิ่งท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่หันมามองเป็นตาเดียว "เฮ้ย! แกสองคนน่ะ หยุดอยู่ตรงนั้น!" ทหารยามของกิลด์ราชันย์โลหิตสองคนพุ่งเข้ามาขวางทาง พร้อมชี้หอกเข้าใส่เรย์ "ที่นี่เป็นพื้นที่ควบคุมของกิลด์ราชันย์โลหิต ห้ามคนนอกเข้าออกโดยเด็ดขาด!" เรย์กะพริบตาปริบๆ ทำท่าทางตกอกตกใจจนเกินจริง ยกมือขึ้นสองข้างในเชิงยอมจำนน "อุ๊ย ตายจริง... พื้นที่ควบคุมเหรอครับเนี่ย พอดีว่าพวกผมเพิ่งเดินหลงทางมาจากในป่า กำลังมองหาทางกลับหมู่บ้านน่ะครับ... พอจะอนุเคราะห์เส้นทางให้หน่อยได้ไหมครับ?" หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนที่ยืนฟังอยู่หรี่ตามองเด็กหนุ่มหัวฟูตรงหน้าอย่างพิจารณา ก่อนจะกวาดสายตาไปยัง 'ซิสเตอร์เซร่า' ที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ด้านหลัง ฮู้ดสีขาวปกปิดใบหน้าเกือบมิด เหลือเพียงคางเรียวสวยและริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อย สัญชาตญาณนักล่าบอกเขาว่า หญิงสาวปริศนานี้มีความผิดปกติบางอย่าง แววตานิ่งสนิทที่มองตรงมา ไม่มีความหวาดกลัวของมนุษย์ทั่วไปปะปนอยู่เลยแม้แต่น้อย "แต่งตัวประหลาด... แถมยังกล้าเดินเข้ามาแถวนี้ในเวลาแบบนี้" หัวหน้าหน่วยเดินเข้ามาใกล้เรย์ กลิ่นอายคุกคามแผ่ออกมาจากตัวเขา "แกเป็นใคร? แล้วผู้หญิงข้างหลังแกนั่น... เป็นใคร?" เรย์ยิ้มรับ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความซื่อใส (ที่ปลอมเปลือกมาอย่างสมบูรณ์แบบ) "ผมเหรอครับ? ผมก็เป็นแค่ผู้เล่นธรรมดาๆ ที่บังเอิญดวงดี... ส่วนเธอคนนี้..." เรย์เอี้ยวตัวไปผายมือไปยังเซราฟีน่าที่ยืนสง่านิ่งราวกับรูปปั้นเทพี "เธอคือซิสเตอร์ผู้เมตตาครับ เป็น NPC พิเศษที่ผมบังเอิญทำเควสต์ช่วยชีวิตเอาไว้ในป่าลึก เธอเลยตัดสินใจติดตามผมมาเพื่อตอบแทนบุญคุณ... จริงไหมครับ ซิสเตอร์?" เซราฟีน่าปรายตามองเรย์วบหนึ่ง ก่อนจะก้าวออกมายืนเคียงข้างเด็กหนุ่ม น้ำเสียงราบเรียบเย็นเยือกแต่กังวานใสราวกระดิ่งแก้วหลุดจากริมฝีปากของเธอ "ใช่... ข้าติดตามเขา" นางเอ่ยสั้นๆ หัวหน้าหน่วยราชันย์โลหิตขมวดคิ้วแน่น เขายังไม่ปักใจเชื่อ "NPC พิเศษงั้นรึ? ในเขตชายแดนบ้านนอกนี่เนี่ยนะ? ไหนลองแสดงหน้าต่างภารกิจของแกให้ดูหน่อยซิ!" เรย์ถอนหายใจเบาๆ สีหน้าเปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความลำบากใจอย่างแนบเนียน "โธ่... ความลับทางการค้า เอ๊ย ความลับของระบบ มันเปิดเผยให้คนนอกดูง่ายๆ ได้ที่ไหนกันล่ะครับพี่ชาย... ถ้าอยากรู้จริงๆ ว่าพวกผมมาจากไหน หรือข้างในนั้นมีอะไร..." เรย์เว้นจังหวะไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมประกายแสงวาบขึ้นอย่างไม่มีใครทันสังเกต รอยยิ้มมุมปากถูกจุดขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งในพริบตา "ทำไมพี่ชาย... ไม่ลองเข้าไปพิสูจน์ด้วยตัวเองดูล่ะครับ?" สิ้นเสียงคำพูดนั้น หน้าต่างระบบสีแดงฉานที่มีลวดลายอักษรโบราณอันน่าสะพรึงกลัว ก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือศีรษะของเรย์และเซราฟีน่าอย่างกะทันหัน เสียงแจ้งเตือนก้องกังวานไปทั่วอาณาบริเวณ จนผู้เล่นทุกคนในรัศมีร้อยเมตรต้องหยุดชะงัก [ประกาศจากระบบดันเจี้ยน: ผู้เล่น 'เรย์มอนด์' และผู้ติดตาม 'เซราฟีน่า' ได้ทำการปลดล็อกเงื่อนไขพิเศษ *'เขตแดนพิพากษาโลหิต'* ] [เงื่อนไข: สมาชิกกิลด์ 'ราชันย์โลหิต' ทั้งหมดในรัศมี 500 เมตร ถูกจัดอยู่ในสถานะ *'เป้าหมายการกวาดล้าง'* ] [คำเตือน: บอสลับแห่งหุบเขาพันปี ได้ลืมตาตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว...] เซราฟีน่าค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ฮู้ดสีขาวร่วงหล่นลงเผยให้เห็นเส้นผมสีเงินสลวยและดวงตาสีฟ้าครามที่ทอประกายแสงเจิดจ้าราวกับเทพเจ้าแห่งการพิพากษา ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือของนางถูกชักออกจากฝักช้าๆ เสียงเหล็กเสียดสีกันดัง *กริ๊ก* ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว "ดูเหมือนว่า..." เสียงหวานเยือกเย็นเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่กลับดังชัดเจนในโสตประสาทของทุกคน "พวกมดปลวกเหล่านี้... จะเสนอตัวมาเป็นเครื่องสังเวยในการเดินทางครั้งแรกของเราสินะ, เรย์" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "พรีสต์สายลุย" เสมอนะคะ!