การประเมินพลังครั้งแรก

เสียงกระแทกของตราประทับโลหะลงบนแผ่นหนังดิบดัง *ปึ้ง* สนั่นเคาน์เตอร์ไม้โอ๊กเนื้อหนาของสมาคมนักผจญภัยสาขาเมืองหลวง กลิ่นอายของกระดาษเก่า น้ำหมึกราคาแพง และเหงื่อไคลของผู้คนตลบอบอวลอยู่ในห้องโถงใหญ่ที่ขึ้นชื่อเรื่องความวุ่นวาย แต่ในรัศรัศมีสามเมตรของโต๊ะตัวนี้นั้น กลับเงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ พนักงานต้อนรับสาวร่างท้วม ดวงตาเบิกกว้างจนแทบจะถลออกมานอกเบ้า มือที่ถือค้อนวัดพลังเวทสั่นระริกราวกับจับไข้ เธอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ สมองอันน้อยนิดกำลังประมวลผลสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า—มันเป็นไปไม่ได้ นี่คือระบบประเมินมาตรฐานของอาณาจักรที่ใช้มานานกว่าสามร้อยปี มันไม่เคยผิดพลาด... แต่ตัวเลขบ้าๆ ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอผลึกมานานนับนาทีนี้มันคืออะไรกัน! "เอ่อ... คือว่า..." เรย์กระแอมเบาๆ เจ้าตัวยกมือขึ้นเกาแก้มแก้เก้อ รอยยิ้มเจื่อนๆ ถูกปั้นแต่งขึ้นมาอย่างแนบเนียน ใบหน้าหวานละมุนฉายแววความไร้เดียงสาจนน่าหมั่นไส้ "เครื่องของทางสมาคม... น่าจะแบตหมด หรือไม่ก็ฟิวส์ขาดหรือเปล่าครับ... เอ่อ... หรือว่าหนูต้องหยอดเหรียญเพิ่มคะ?" คำพูดทีเล่นทีจริงนั้นไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบข้างดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย "เจ้า... เจ้าหนูมนุษย์... เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ?" เสียงแหบพร่าของชายวัยกลางคนในชุดเกราะหนักระดับเงินดังขึ้น เขาเป็นหนึ่งในนักผจญภัยแถวหน้าที่นั่งดื่มเบียร์อยู่มุมห้อง แต่ตอนนี้เขากลับลุกขึ้นยืนพรวดจนเก้าอี้ล้มคว่ำไม่เป็นท่า ดวงตาของเขาจ้องเขม็งมาที่เรย์ราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์จากขุมนรก เรย์เบี่ยงตัวหลบสายตาดุดันนั้นเล็กน้อย โดยมีเงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทของเซราฟีน่ายืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลัง แม้ใบหน้าภายใต้ฮู้ดจะถูกความมืดบังไว้ครึ่งหนึ่ง แต่รัศมีกดดันอันเยียบเย็นที่แผ่ออกมาโดยไม่ตั้งใจก็ทำให้พวกนักผจญภัยรอบข้างต้องผถอยกรูดโดยอัตโนมัติ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบภายในเกมดังขึ้นเบาๆ ในโสตประสาทของเรย์ พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีทองที่เด้งขึ้นมาเตือนสติ [แจ้งเตือนระบบ: ค่าสถานะที่ถูกซ่อนเร้นผ่านทักษะ 'หน้ากากจอมลวง' กำลังถูกแรงดันเวทมหาศาลจากการประเมินกระชากจนเกือบถึงขีดจำกัด! คำเตือน: หากมีการประเมินซ้ำอีกครั้ง ตัวกรองสถานะอาจจะพังทลายลง!] เรย์รีบส่งกระแสจิตปฏิเสธการประเมินซ้ำทันที พร้อมกับลอบถอนหายใจในใจอย่างโล่งอก เกือบไปแล้ว... ถ้าหากค่าสถานะที่แท้จริงของ 'พรีสต์' สายซัพพอร์ตจอมป่วนคนนี้หลุดออกไปทั้งหมด ไม่เพียงแต่ความสงบสุขในการใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์ของเขาจะพังทลาย แต่เขาอาจจะตกเป็นเป้าสายตาของกิลด์ใหญ่และขุนนางหื่นกระหายอำนาจในเกมนี้อย่างแน่นอน ทว่า... แม้จะใช้ระบบกรองแสงอำพรางไว้แล้วก็ตาม ตัวเลขที่เล็ดลอดผ่านเครื่องวัดของสมาคมเมื่อครู่ ก็มากพอที่จะทำให้ทุกคนในห้องโถงตกอยู่ในอาการช็อกค้างไปตามๆ กัน พลังชีวิต: ??? (เกินขีดจำกัดการวัด) พลังเวท: 99,999+ ความว่องไว: ซ่อนเร้น ฉายาพิเศษที่ปรากฏขึ้นแวบหนึ่ง: 'ผู้ถูกเลือกจากหอคอยทมิฬ', 'เงาแห่งราชินี' "บ้าไปแล้ว..." พนักงานสาวพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอนำตราสัญลักษณ์ระดับทองแดงยื่นคืนให้เรย์ด้วยมือที่สั่นเทา "คะ... เคาน์เตอร์ของเราไม่สามารถประเมินระดับที่แท้จริงของคุณได้ค่ะ เด็กหนุ่ม... คุณ... คุณซ่อนคลาสอะไรไว้กันแน่ทำไมถึง..." "อุ๊ย ตายจริง หนูเป็นแค่พรีสต์สายฮีลต๊อกต้อยเองนะคะพี่สาว" เรย์รีบคว้าตราสัญลักษณ์ทองแดงมาถือไว้ด้วยรอยยิ้มสดใส แววตากลมโตกระพริบปริบๆ อย่างน่ารักน่าเอ็นดู "สงสัยเครื่องวัดของสมาคมคงจะรวนจริงๆ นั่นแหละค่ะ ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนบ่อย เครื่องใช้ไฟฟ้าคงชื้น พรุ่งนี้หนูเอาไดร์เป่าผมมาเป่าให้เอาไหมคะ?" คำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลยทำเอาเหล่านักผจญภัยรุ่นเก๋าถึงกับมุมปากกระตุก พรีสต์สายฮีลต๊อกต้อยที่ไหนจะมีออร่าสีดำทมิฬแผ่ออกมาจากด้านหลังจนทำให้มอนสเตอร์ระดับ D ที่พวกเขาเลี้ยงไว้ในกรงสั่นพับๆ จนฉี่ราดพื้นกันเล่า! ทว่า ก่อนที่สถานการณ์จะชุลมุนไปมากกว่านี้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากบันไดวนชั้นสองของสมาคม *ตึง... ตึง... ตึง...* บรรยากาศในห้องโถงที่ตึงเครียดอยู่แล้ว กลับยิ่งกดดันลงไปอีกราวกับมีภูเขาทั้งลูกมาทับถม เหล่านักผจญภัยต่างรีบหลีกทางให้เป็นช่องกว้างทันทีเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมนักบวชชั้นสูงสีขาวบริสุทธิ์เดินตรงดิ่งมายังเคาน์เตอร์ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นทองคำกวาดมองเรย์และเซราฟีน่าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "เกิดอะไรขึ้นที่นี่ ทำไมเสียงดังเอะอะโวยวาย..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความรำคาญ ก่อนที่สายตาของเขาจะหยุดนิ่งอยู่ที่แผ่นกระดาษผลการประเมินในมือพนักงานสาว เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยความระแวดระวัง ทักษะการวิเคราะห์ข้อมูลถูกเปิดใช้งานโดยอัตโนมัติ ชายคนนี้ไม่ใช่แค่นักบวชธรรมดา แต่มีไอเทมระดับตำนานสวมใส่อย่างน้อยสามชิ้น และที่สำคัญ... เขามีรอยสักรูปงูสวมมงกุฎที่หลังมือขวา ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ขององค์กรลับที่เซราฟีน่าเคยเตือนไว้ก่อนหน้านผลัดถิ่น "โอ้..." มุมปากของนักบวชชั้นสูงยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นอาบด้วยความเยียบเย็นและน่าขนลุก "ไม่นึกเลยว่าเมืองชายแดนเล็กๆ แบบนี้ จะมี 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ที่ซ่อนเร้นพลังระดับสัตว์ประหลาดหลงเข้ามาด้วย..." เขาก้าวเข้าไปใกล้เรย์อีกก้าวหนึ่ง จนกลิ่นอายของกำยานศักดิ์สิทธิ์ผสมกับกลิ่นเลือดจางๆ ลอยเข้าจมูก "เจ้าหนู... เจ้าไม่ใช่พรีสต์ธรรมดาแน่ๆ และผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังเจ้าคนนั้น..." สายตาดุจเหยี่ยวเบนไปมองเซราฟีน่าที่ยืนนิ่งสงบ "ต่อให้ปกปิดใบหน้าด้วยฮู้ดมืดสนิทแค่ไหน แต่กลิ่นอายของ 'ราชินีไร้บัลลังก์' มันช่างหอมหวานเสียจนต่อมรับกลิ่นของข้าสั่นไปหมดแล้ว!" บรรยากาศในห้องโถงขาดผึ่งลงทันที เรย์ขยับตัวก้าวมาบังเซราฟีน่าไว้ครึ่งหนึ่ง มือขวาแอบกระชับไม้เท้าไม้เก่าๆ ในกระเป๋าอิติตลอดเวลา *ติ๊ง!* เสียงเตือนจากระบบดังขึ้นอีกครั้ง แต่นี่ไม่ใช่การแจ้งเตือนธรรมดา หน้าต่างสีแดงฉานระบุข้อความขนาดใหญ่กระพริบถี่รัวอยู่ตรงหน้า [แจ้งเตือนวิกฤต: เควสต์ลับระดับ SSS 'เงาแห่งอดีต' ถูกกระตุ้นโดยไม่คาดคิด!] [เป้าหมาย: หลบหนีจากการปิดล้อมของ 'สภาศาสนจักรเงา' ภายใน 3 นาที หรือทำลายล้างผู้ขัดขวางทั้งหมด!] [เงื่อนไขพิเศษ: หากเซราฟีน่าสูญเสียพลังชีวิตแม้แต่ 1% เกมจะเข้าสู่โหมด 'ลงทัณฑ์นิรันดร์' ทันที!] เรย์สูดหายใจเข้าลึก ริมฝีปากบางยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เซราฟีน่าคุ้นเคยดี ดวงตาคู่สวยประกายแสงสีทองวับวาบภายใต้ความมืดของห้องโถง "แหม... ชมกันต่อหน้าแบบนี้ หนูเขินแย่เลยนะคะคุณนักบวช..." เรย์เอียงคอพูดด้วยน้ำเสียงใสซื่อ แต่ประกายในแววตากลับเย็นเยียบราดน้ำแข็ง "แต่เสียดายจัง... วันนี้พวกหนูรีบกลับไปซักผ้า... คงไม่มีเวลาคุยเล่นด้วยหรอกนะคะ!" พูดจบ เรย์ก็สะบัดมือขวาออกอย่างแรง พื้นไม้ใต้เท้าของนักบวชชั้นสูงก็พลันเรืองแสงสีฟ้าสว่างวาบพร้อมกับเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว! ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "พรีสต์สายลุย" เสมอนะคะ!