ติวเตอร์สาวสุดโหด

ปลายขนนกสีขาวบริสุทธิ์จุ่มลงไปในหมึกสีชาดเข้มข้น ก่อนจะจรดลงบนแผ่นหนังแท้ส่งเสียง “สวบสาบ” แผ่วเบาในห้องทำงานที่เงียบสงัดจนได้ยินกระทั่งเสียงหัวใจเต้น เรย์มอนด์ยืนตัวตรงอยู่ในรัศมีแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านกระจกสีลายวิจิตรของหอคอยโบราณ เบื้องหน้าของเขาคือโต๊ะไม้โบราณที่สลักลวดลายอักขระเวทโบราณซับซ้อน และร่างของหญิงสาวในชุดคลุมสีขาวปักดิ้นทองผู้ดำรงตำแหน่งอาจารย์ใหญ่แห่งสถาบันเวทมนตร์หลวง เธอยังคงก้มหน้าเขียนบันทึกบางอย่างโดยไม่แม้แต่จะเงยขึ้นมาสบตา แต่แรงกดดันระดับมหาศาลจากจิตสังหารที่แผ่ออกมาเบาบางกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมด "เจ้าเด็กใหม่... เจ้าคิดจะทำอะไรกับเขตหวงห้ามของสถาบันกันแน่?" น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งเอ่ยถาม พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากของหญิงสาวผู้ทรงอำนาจที่สุดในทวีป "หรือว่า... เจ้าคือคนที่ระบบกำลังตามล่าตัวอยู่กันแน่นะ เรย์มอนด์?" เรย์กระพริบตาปริบๆ เขายกมือขึ้นเกาแก้มเบาๆ ท่าทางดูไร้พิษภัยราวกับเด็กหนุ่มบ้านนอกที่หลงเข้ามาในเมืองหลวง ดวงตาคู่คมฉายแววใสซื่อที่ผ่านการคำนวณมาอย่างดีแล้วว่ามันจะช่วยลดการป้องกันของฝ่ายตรงข้ามได้ดีที่สุด "อาจารย์พูดเรื่องอะไรกันหรือคะ... เอ๊ย หมายถึง พูดเรื่องอะไรหรือครับ... แฮื่อ มือมันพาไปเองค่ะ" เรย์รีบตบปากตัวเองเบาๆ เมื่อเผลอหลุดสำนวนติดปากออกมา แต่ความลนลานนั้นกลับดูน่าหมั่นไส้เสียมากกว่าน่าสงสารในสายตาของอาจารย์สาว อารียา หญิงสาวผู้มีฉายา 'เนตรทิพย์แห่งปราชญ์' เงยหน้าขึ้นช้าๆ เส้นผมสีเงินยวงทอประกายสะท้อนแสงจันทร์ เผยให้เห็นใบหน้างดงามคมคายที่ประดับด้วยรอยยิ้มเย้าแหย่แต่นัยน์ตากลับว่างเปล่าไร้ก้นบึ้ง เธอกวาดสายตามองสำรวจเรย์ตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังผ่าตัดร่างของเขาด้วยสายตาเพื่อค้นหาความลับที่ถูกซ่อนไว้ใต้เกราะเหล็กเลื่อม "ปากบอกว่าเป็นแค่นักผจญภัยแรงก์ E มือใหม่ แต่กลับใช้เวทมนตร์เคลื่อนย้ายมิติระดับโบราณที่สาบสูญไปแล้วร่วมพันปีได้ แถมยังมีจิตวิญญาณปริศนาที่ทรงพลังมหาศาลซ่อนอยู่ภายในจิตสำนึก... เจ้าคิดว่าข้าหูหนวกตาบอดหรือไง เรย์มอนด์" ในเสี้ยววินาทีนั้น อารียาก็สะบัดมือขวาเบาๆ อาณาเขตเวทสีฟ้าครามก็แผ่ขยายออกไปครอบคลุมทั่วทั้งห้อง บีบอัดพื้นที่จนเรย์รู้สึกราวกับมีภูเขาทั้งลูกมากดทับลงบนบ่า ร่างกายของเขาพยายามส่งเสียงเตือนภัยลั่น แต่นี่ไม่ใช่การต่อสู้ด้วยกำลัง... นี่คือการทดสอบจิตวิทยา ในห้วงจิตสำนึกของเรย์ เซราฟีน่าที่กำลังจำศีลเพื่อฟื้นฟูพลังพลันทักท้วงขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาและร้อนรนในคราวเดียวกัน *(มนุษย์ผู้หญิงคนนี้... อันตราย เรย์ ถอดผนึกพลังของข้าเดี๋ยวนี้! ข้าจะจัดการนางเอง!)* *(อย่าเพิ่งใจร้อนสิครับเซราฟีน่า ถ้าคุณขยับตอนนี้ แผนการที่เราวางไว้ทั้งหมดจะพังไม่เป็นท่า)* เรย์ตอบกลับในใจด้วยรอยยิ้มบางๆ แม้ว่าเม็ดเหงื่อจะผุดพรายขึ้นตามไรผมของเขาแล้วก็ตาม เรย์สูดลมหายใจเข้าลึก, ปรับสีหน้าให้กลับมาผ่อนคลายอย่างรวดเร็ว เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของอาจารย์ใหญ่ขึ้นอีกนิด แม้ว่าแรงกดดันจะพยายามผลักเขาให้คุกเข่าลงก็ตาม ความกล้าหาญที่แปลกประหลาดนี้ทำให้ดวงตาของอารียาหรี่แคบลงเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ "อาจารย์กำลังเข้าใจผมผิดไปกันใหญ่แล้วนะคะ... เอ่อ ผมหมายถึง 'ครับ'!" เรย์แกล้งทำเป็นสะดุดคำพูดอีกครั้งเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ "ความจริงแล้ว... ผมไม่ได้ตั้งใจจะบุกรุกเขตหวงห้ามหรอกครับ แต่ว่า... หินมานาโบราณในนั้นมันเรียกหาผมนต่างหากล่ะครับ" "หินมานาเรียกหาเจ้า?" อารียาทวนคำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เชื่อถือ "เจ้าคิดว่าข้าเป็นเด็กอมมือหรือไง ถึงได้เชื่อคำโกหกน้ำขุ่นๆ แบบนี้" "ถ้าไม่เชื่อ ลองตรวจสอบสถานะของผมดูสิครับ" เรย์ยื่นแขนขวาออกไปตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว เปิดหน้าต่างระบบส่วนตัวให้แสดงข้อมูลพื้นฐานระดับต่ำที่เขาจงใจปลอมแปลงขึ้นมาด้วยทักษะเฉพาะตัว "ผมเป็นแค่ผู้เล่นธรรมดาที่บังเอิญทำเควสต์ต่อเนื่องแล้วดวงซวยหลุดเข้าไปในพื้นที่นั้นเท่านั้นเองครับ... ถ้าอาจารย์ไม่เชื่อใจ จะลองใช้ [เนตรแห่งสัจจะ] ตรวจสอบจิตใจของผมดูก็ได้นะครับ ผมไม่มีอะไรปิดบังเลยจริงๆ" อารียานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ นางจ้องมองนัยน์ตาของเด็กหนุ่มที่ไม่มีวี่แววของการสั่นไหวแม้แต่น้อย ไม่มีพิรุธ ไม่มีรังสีความเป็นศัตรู มีเพียงความดื้อรั้นแบบเด็กหนุ่มและความเจ้าเล่ห์นิดๆ ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางซื่อๆ ทว่า ยิ่งเรย์ทำตัวปกติดred flags เหล่านั้นก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นในสายตานักเวทผู้ผ่านโลกมาโชกโชน "เจ้าเด็กนี่..." อารียาพึมพำเบาๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นางคลายอาณาเขตเวททั้งหมดลงทันที ส่งผลให้เรย์เกือบจะเซถลาไปข้างหน้าหากไม่รีบใช้มือยันขอบโต๊ะไว้เสียก่อน "เฮ้อ... เจ้าทำเอาข้าปวดหัวไม่แพ้พวกสภาสูงเลยนะ เรย์มอนด์" อารียานวดขมับตัวเองเบาๆ "เอาล่ะ ในเมื่อเจ้าอ้างว่าเจ้าบริสุทธิ์ใจ และระบบของสถาบันก็ยังไม่ได้ระบุว่าเจ้าเป็นอาชญากรระดับภัยพิบัติ... ข้าจะให้โอกาสเจ้าเลือก" เรย์เงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที "โอกาสอะไรหรือครับ?" "มาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของข้า..." อาจารย์สาวแย้มรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ดูคล้ายกับรอยยิ้มของปีศาจจำแลงกาย "เพื่อชดใช้ความผิดที่แอบย่องเข้าไปในเขตหวงห้าม เจ้าจะต้องช่วยข้าไขปริศนาอักษรโบราณที่เพิ่งขุดพบจากซากปรักหักพังใต้ดิน... หากเจ้าทำได้ดี ข้าอาจจะแกล้งทำเป็นลืมเรื่องที่เจ้าเกือบทำสถาบันพังพินาศไปเมื่อคืนนี้ซะ" เรย์ชะงักไปชั่วขณะ สมองอัจฉริยะของเขาเริ่มคำนวณความเสี่ยงและผลประโยชน์ทันที การอยู่ใกล้ชิดกับอาจารย์ใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลย่อมเสี่ยงต่อการถูกล่วงรู้ตัวตนของเซราฟีน่า แต่ในขณะเดียวกัน ที่นี่ก็คือศูนย์กลางข้อมูลทั้งหมดของทวีป หากเขาปฏิเสธ มีหวังคงถูกขังลืมในคุกใต้ดินของสถาบันแน่ๆ *(รับคำท้าไปสิเรย์... ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของพลังเวทโบราณที่คุ้นเคยจากห้องทำงานของนาง บางที... มันอาจจะเป็นเบาะแสเกี่ยวกับความทรงจำของข้าก็ได้)* เสียงของเซราฟีน่าดังแทรกเข้ามาในหัว น้ำเสียงของเธอดูจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เรย์พยักหน้ารับช้าๆ รอยยิ้มขี้เล่นปรากฏขึ้นบนมุมปากของเขาอีกครั้ง "ด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่งเลยครับ... ท่านอาจารย์" อารียายิ้มรับ นางหยิบม้วนกระดาษสีเหลืองเก่าคร่ำคร่าโยนลงบนโต๊ะตรงหน้าเรย์ "ดีมาก เริ่มงานตั้งแต่วินาทีนี้เลยแล้วกัน... นี่คือบันทึกภาคสนามของนักสำรวจรุ่นก่อนที่หายสาบสูญไปเมื่อสัปดาห์ก่อน หน้าที่ของเจ้าคือแปลข้อความในหน้าสุดท้ายให้เสร็จก่อนรุ่งสาง" เรย์ก้มลงมองม้วนกระดาษแผ่นนั้น ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาแตะโดนผิวสัมผัสของกระดาษโบราณ เสียงเตือนอันคุ้นเคยจากระบบก็ดังขึ้นในหัวของเขาอย่างกะทันหัน [ติ๊ง!] [ท่านได้รับภารกิจลับระดับ SSS: "รอยต่อแห่งกาลเวลาที่ถูกลืม"] [คำเตือนจากระบบ: เนื้อหาในบันทึกฉบับนี้เชื่อมโยงกับ "ภัยพิบัติครั้งที่ศูนย์" โปรดระมัดระวังในการเปิดอ่าน เนื่องจากจิตวิญญาณของสิ่งมีชีวิตจากมิติอื่นกำลังจับ ...และในวินาทีนั้นเอง อักษรเวทโบราณบนกระดาษก็แปรเปลี่ยนเป็นสีเลือดสดๆ พร้อมกับเงาดำประหลาดที่พุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นห้อง พลางส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ดังก้องไปทั่วทั้งหอคอย! ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "พรีสต์สายลุย" นะคะ