เสียงกระซิบหลังม่าน

"หากพวกเจ้ายังคงมัวแต่กังวลเรื่องการขนส่งอาหารถึงชายแดน เกรงว่าหัวของพวกเจ้าคงจะต้องหลุดจากบ่าก่อนที่หิมะแรกจะโปรยลงมาเสียอีก!" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็งในเหมันต์ฤดูของเสนาบดีหลี่กงกงดังลอดผ่านรอยแยกของฉากกั้นลายปักไหมทองคำ ภายในห้องทรงอักษรส่วนตัวที่ควรจะเป็นเขตหวงห้าม มู่หรงชิงซ่อนกายอยู่หลังม่านโปร่งบาง กลิ่นธูปกำยานราคาแพงคละคลุ้งกลบกลิ่นอายความอับชื้นของแผนการชั่วร้ายที่กำลังถูกถักทอขึ้นในความมืด ร่างระหงในชุดนางกำแพงชั้นผู้น้อยนิ่งค้างดั่งรูปสลัก นางผ่อนลมหายใจเข้าออกอย่างแผ่วเบาที่สุด ประหนึ่งเกรงว่าเสียงชีพจรของตนเองจะดังเกินไปจนทำลายความเงียบงันอันเปราะบางนี้ นิ้วเรียวภายใต้แขนเสื้อกว้างกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อฝ่ามือ ความแค้นที่ฝังรากลึกอยู่ในใจตลบอบอวลขึ้นมาดั่งควันไฟใต้พรม นัยน์ตาดอกบัวคู่นั้นกวาดมองผ่านช่องว่างของลวดลายปัก เห็นเงาร่างของขุนนางกังฉินกำลังกางแผนที่ทางยุทธศาสตร์แผ่นใหญ่บนโต๊ะไม้จันทน์หอม "เรียนใต้เท้า... กองกำลังสามหมื่นนายที่แอบซ่องสุมไว้แถบภูเขาซีซาน ตอนนี้เสบียงกรังและอาวุธยุทโธปกรณ์ถูกลำเลียงเข้าคลังลับเรียบร้อยแล้วขอรับ แต่ทว่า..." เสียงรายงานของขุนนางชั้นผู้น้อยผู้หนึ่งขาดห้วงไปคล้ายมีความหวาดกลัว "ทว่าอะไร?" หลี่กงกงแค่น "มีข่าวลือว่า... จิ่นอ๋องส่งสายสืบออกเคลื่อนไหวแถบชายแดนใต้ หากพวกเรายังเร่งรัดการสะสมกำลังพลไม่เร็วพอ เกรงว่า..." "เหลวไหล!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นจนกาน้ำชาหยกขาวสั่นสะเทือน หลี่กงกงแค่นหัวเราะด้วยความดูแคลน "จิ่นอ๋องผู้นั้นเป็นเพียงสุนัขจนตรอกที่วันๆ เอาแต่ดื่มสุรานารีในจวนอ๋อง องค์ฮ่องเต้ทรงอ่อนแอและไว้ใจข้า ย่อมไม่มีทางระแคะระคายเรื่องนี้เด็ดขาด พวกเจ้าจำไว้... หากการซ่องสุมกองกำลังครั้งนี้สำเร็จ เมื่อใดที่องค์รัชทายาทเสด็จขึ้นครองราชย์ บัลลังก์นี้ย่อมอยู่ในกำมือของเรา!" หัวใจของมู่หรงชิงกระตุกวูบ สามหมื่นนาย! มิใช่เพียงแค่กองกำลังส่วนตัวเพื่อปกป้องตระกูลขุนนาง แต่เป็นการซ่องสุมเพื่อเตรียมการกบฏอย่างแท้จริง! ภาพโศกนาฏกรรมในอดีตที่ตระกูลมู่หรงถูกใส่ร้ายป้ายสีจนต้องล่มสลาย วนกลับมาฉายชัดในห้วงนึกอีกครา หยาดน้ำตาแห่งความเคียดแค้นถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยสติปัญญา นางตระหนักดีว่าเวลานี้มิใช่เวลาแห่งการร่ำไห้ หากแต่นี่คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะกระชากหน้ากากของเสนาบดีผู้เหิมเกริมผู้นี้ลงมาได้ ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง สัมผัสอุ่นร้อนอันคุ้นเคยก็โอบกอดเข้าที่เอวบางอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ กลิ่นอายบุรุษเจือจางด้วยกลิ่นหอมของไม้กฤษณาและเหล้าหมักชั้นดีลอยแตะจมูก ก่อนที่ร่างของนางจะถูกดึงเข้าไปหลบในมุมอับหลังเสาต้นใหญ่ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างใบหู พร้อมกับปลายนิ้วแข็งแกร่งที่แตะลงบนริมฝีปากของนางเพื่อห้ามปรามไม่ให้ส่งเสียง มู่หรงชิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับกลับไปหมายจะสะบัดอาวุธลับออกจู่โจม แต่กลับต้องชะงักงันเมื่อสบเข้ากับดวงเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวราตรีที่พราวระยับด้วยประกายเจ้าเล่ห์ เซียวจิ่นหาน... จิ่นอ๋องผู้ที่หลี่กงกงเพิ่งจะเหยียดหยามว่าเป็นเพียงสุนัขจนตรอก บัดนี้กลับมายืนอยู่เบื้องหลังนางในระยะประชิด พระองค์แย้มพระสรวลน้อยๆ แววพระเนตรคู่นั้นสื่อความหมายลึกซึ้งระคนขบขัน ทรงโน้มพระพักตร์ลงมาจนริมฝีปากหยักลึกแทบจะแนบชิดกับใบหูของนาง แล้วเอื้อนเอยด้วยกระแสเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยสั่นสะท้อน "พระชายาของเปิ่นหวัง... ดำเนินแผนการใหญ่เช่นนี้ เหตุใดจึงไม่ยอมบอกกล่าวสามีผู้ไร้ประโยชน์ผู้นี้เล่า?" ยังไม่ทันที่มู่หรงชิงจะได้ทันตั้งตัวหรือเอ่ยคำปฏิเสธใดๆ ประตูห้องทรงอักษรเบื้องหน้าก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบที่กรูเข้ามาล้อมรอบพื้นที่บริเวณนั้นไว้ทั้งหมด! "ใครอยู่ตรงนั้น! จับตัวคนแอบฟังไว้!" ดอกโบตั๋นพันปีจะรอนำเรื่องราวบทต่อไปมาฝากทุกท่านนะคะ