กระบี่หรือปัญญา

กลิ่นอายจางๆ ของชาผู่เอ่อร์หมักบ่มปีเก่าคละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นหมึกจีนชั้นดีภายในกระโจมบัญชาการใหญ่ แสงไฟจากตะเกียงสำริดรูปหงส์สลักลวดลายวิจิตรสะท้อนเงาโครงหน้าคมคายดั่งสลักจากหินหยกขาวของท่านอ๋องฉินจื่อเหยียน พระองค์มิได้ทรงฉลองพระองค์ด้วยชุดเกราะเหล็กกล้าเช่นยามออกศึก ทว่าเลือกสวมอาภรณ์คลุมผ้าไหมปักดิ้นทองลายพยัคฆ์ซ่อนลายเมฆสีดำสนิท ซึ่งขับเน้นพระ Sเอทและรัศมีแห่งอำนาจอันเยือกเย็นน่าเกรงขามให้เด่นชัดยิ่งขึ้น เบื้องพระพักตร์ กู้หลิงเซียนกำลังก้มลงตรวจสอบแผนที่ยุทธศาสตร์แคว้นเป่ยที่กางแผ่หลาอยู่บนโต๊ะไม้จันทน์หอม ปิ่นปักผมหยกขาวสลักลายดอกบัวตูมไหวระริกตามจังหวะการเคลื่อนไหวของเรียวปลายนิ้วที่กำลังใช้พู่กันขนกระต่ายแต้มหมึกสีชาดเพื่อแก้ไขจุดยุทธศาสตร์สำคัญ ดวงตาคู่คมกริบดั่งหงส์ซ่อนความอ่อนล้าไว้ใต้แพขนตางอนหนา ทว่าท่าทีกลับสงบนิ่งราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ไร้แรงกระเพื่อมจากสายลม "กุนซือต้วน..." น้ำทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ งัตดจังหวะการเคลื่อนไหวของหญิงสาวให้หยุดชะงักลงชั่วลมหายใจ "เพคะ ท่านแม่ทัพ" กู้หลิงเซียนมิได้เงยหน้าขึ้นทันที นางเลือกที่จะจรดปลายพู่กันลงบนกระดาษสาอีกสามเส้นอย่างมั่นคงเสียก่อน จึงค่อยๆ เงີยหน้าขึ้นประสานสายตากับบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นสัญชาตญาณอันตรายที่สุดในแผ่นดิน "มีสิ่งใดที่แผนผังค่ายกลนี้ยังบกพร่องอยู่หรือเพคะ" ฉินจื่อเหยียนไม่ตอบคำถาม พระองค์ทรงลุกขึ้นช้าๆ ก้าวพระบาทเข้ามาใกล้ร่างระหงในชุดบัณฑิตหญิงสีเทาอ่อน กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นอายสนิมเหล็กจางๆ จากสนามรบลอยเข้ามาแตะนาสิกของนาง ก่อเกิดเป็นแรงกดดันอันทรงพลังที่ทำให้อากาศรอบกายราวกับจะเบาบางลงไปถนัดตา พระหัตถ์ใหญ่เอื้อมออกไปแตะลงบนขอบโต๊ะไม้จันทน์ ใกล้กับมือเรียวที่ยังคงกำด้ามพู่กันไว้แน่น พระเนตรคมกลาบกวาดมองตัวอักษรรายงานการส่งเสบียงที่นางเพิ่งเขียนขึ้นด้วยลายมือหวัดแกมบรรจง ก่อนจะหยุดชะงักที่มุมกระดาษด้านซ้าย "เจ้ามีความสามารถในการใช้มือซ้ายเขียนอักษรได้คล่องแคล่วตั้งแต่เมื่อใดกัน..." ซุ่มเสียงนั้นราบเรียบ ทว่าแฝงประกายคมปลาบดุจคมกระบี่ที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกคำแก้ตัว "ทั้งที่เมื่อยามอยู่ต่อหน้าแม่ทัพอี้ เจ้ามักจะถนัดใช้มือขวาในการตวัดพู่กันเสมอ... หรือว่ามีสิ่งใดที่กุนซือผู้ปราดเปรื่องเช่นเจ้า... กำลังพยายามปกปิดอำพรางจากสายตาของเรากันแน่" หัวใจในอกของกู้หลิงเซียนกระตุกวูบไปชั่วเสี้ยววินาที ทว่าภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยราวน้ำแข็งสลัก รอยยิ้มบางเบาและเยือกเย็นก็ถูกยกขึ้นประดับริมฝีปากอย่างรวดเร็วดั่งฝึกฝนมาเป็นอย่างดี "ท่านแม่ทัพทรงล้อเล่นแล้วเพคะ... คนเรายามบาดเจ็บย่อมต้องหาทางบรรเทาความเจ็บปวดด้วยวิธีที่แตกต่างกัน มือขวาของหม่อมฉันเคยพลาดพลั้งได้รับบาดเจ็บจากสนามรบที่ผ่านมา ย่อมต้องฝึกฝนการใช้มือซ้ายไว้เพื่อไม่ให้ราชกิจเบื้องหน้าเกิดความเสียหาย... เหตุใดพระองค์จึงทรงระแวงแคลงใจในเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้เล่าเพคะ หรือว่าข่าวลือจากราชสำนัก... จะทำให้พระองค์เริ่มมองเห็นเงาของศัตรูแม้กระทั่งในเงาของคนสนิทตนเองเสียแล้ว" คำพูดที่ย้อนกลับไปอย่างนิ่มนวลแต่เชือดเฉือนลึกถึงกระดูกดำ ทำให้ฉินจื่อเหยียนไม่ทรงกริ้ว ทว่ากลับแย้มสรวลหยันที่มุมพระโอษฐ์ พระองค์โน้มพระoองค์ลงมาจนพระพักตร์อยู่ห่างจากใบหน้าเนียนนุ่มเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มขาวนวลจนกู้หลิงเซียนต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "เจ้าช่างเป็นสตรีที่ต่อปากต่อคำเก่งกาจเสียจริง..." พระองค์ตรัสด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนกลายเป็นกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู "ทว่า... เจ้าจดจำไว้ให้ดี กู้หลิงเซียน กระบี่ในมือของเราอาจไว้ชีวิตคนนับหมื่นได้ หากคนผู้นั้นซื่อสัตย์ แต่หากผู้ใดกล้าเล่นละครตบตาเรา... ต่อให้เป็นสตรีที่ฉลาดล้ำเลิศเพียงใด หกศอกแผ่นดินนี้ก็ไม่มีทางมีพื้นที่ให้เจ้าได้ยืนหายใจอีกต่อไป" ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะกระโจมด้านนอกก็ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน "กราบทูลท่านแม่ทัพ! มีพระราชโองการด่วนจากเมืองหลวง... ส่งตรงถึงมือกุนซือต้วนพะยะค่ะ!" ฉินจื่อเหยียนชะงัก พระเนตรคมกริบละจากใบหน้าของกู้หลิงเซียนหันไปมองหน้ากระโจมทันที ขณะที่กู้หลิงเซียนพลันรู้สึกได้ว่าปลายนิ้วของตนเองเย็นเฉียบลงอย่างฉับพลัน ราชโองการด่วนจากเมืองหลวง... ในยามวิกาลเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่ข่าวดีสำหรับพวกเขาอย่างแน่นอน ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษอันเข้มข้นนี้ไปพร้อมกับไป๋เหลียนฮวานะคะ