ดวลโปรเจกต์

"ถ้าคุณยังยึดติดกับดีไซน์เหล็กดัดวินเทจงี่เง่านั่น โปรเจกต์นี้เราคงไม่ต้องคุยกันต่อให้เสียเวลาครับ คุณพริมโรส" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางห้องประชุมใหญ่ที่เงียบกริบ แสงไฟจากโปรเจกเตอร์สาดกระทบกรอบหน้าคมคายของธันวา วิศวกรหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวและตรรกะเหล็กไหล เขากอดอกพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ ตรงข้ามกับบรรยากาศตึงเครียดรอบตัว พริมโรสกัดริมฝีปากแน่นจนเป็นรอยแดง ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความกรุ่นโกรธ เธอไม่ได้สะทกสะท้านกับคำสบประมาทนั้นเลยแม้แต่น้อย มือเรียวบางตวัดแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น เพื่อดึงสติของคณะกรรมการและผู้ชายปากร้ายตรงหน้าให้กลับมาโฟกัสที่แก่นแท้ของงาน "เหล็กดัดวินเทจงี่เง่าอะไรของคุณคะ... เอ้ย! ของคุณครับ!" พริมโรสเกือบหลุดปากใช้สรรพนามตามความคุ้นชิน แต่ไหวตัวทันจึงเปลี่ยนคำพูดกลางคันจนเกือบลิ้นพันกัน ใบหน้าสวยเฉี่ยวเชิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนความประหม่าชั่วขณะ "นั่นคือหัวใจสำคัญที่เชื่อมโยงเรื่องราวของตึกเก่าอายุห้าสิบปีกับไลฟ์สไตล์คนรุ่นใหม่นะคับ... เอ่อ นะครับ!" ตายจริง เธอกำลังเสียอาการ เพราะสายตาพราวระยับที่มองมาอย่างรู้ทันของธันวานั่นแหละ เสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ของวิศวกรหนุ่มดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงเยาะเย้ย แต่เป็นความขบขันที่ระคนเอ็นดู ซึ่งยิ่งทำให้พริมโรสรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นลูกนกในกำมือเขาเข้าไปใหญ่ "คุณกำลังใช้ 'ความรู้สึก' มานำ 'โครงสร้าง' ครับพริมโรส" ธันวาโน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกทั้งสองข้างวางทศบนโต๊ะ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอราวกับจะทะลุผ่านเข้าไปถึงความคิด "ในฐานะวิศวกร... ผมสนใจแค่ว่ามันรับน้ำหนักได้จริงไหม ปลอดภัยพอที่จะไม่พังลงมาทับหัวใครหรือเปล่า ไม่ใช่สวยแต่รูปแต่จูบไม่หอมแบบที่คุณกำลังพรีเซนต์อยู่" "นี่คุณว่าฉันจัดฉากเหรอ!" สถาปัตยกรรมสาวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือทับขอบโต๊ะ โน้มตัวเข้าหาเขาเพื่อกดดันกลับบ้าง ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบจะสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวของอีกฝ่าย "ถ้าคุณมีความเข้าใจในสุนทรียศาสตร์สักเสี้ยวหนึ่งของวิศวกรรมที่คุณภาคภูมิใจนัก คุณจะรู้ว่าความแข็งแรงกับความงามมันเดินเคียงคู่กันได้ ไม่ใช่บังคับให้ทุกอย่างต้องเป็นแท่งปูนเปลือยไร้หัวใจแบบที่คุณชอบ!" ห้องประชุมทั้งห้องแทบหยุดหายใจ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับตัว กรรมการอาวุโสสองคนกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน ทุกคนรู้ดีว่าการปะทะกันระหว่าง 'สถาปนิกผู้พิทักษ์ความงาม' กับ 'วิศวกรผู้บูชาความปลอดภัย' มักจะจบลงด้วยสงครามย่อมๆ ทุกครั้ง แต่ครั้งนี้... มันมีกระแสไฟฟ้าบางอย่างที่ร้อนแรงยิ่งกว่าเดิมพุ่งพล่านอยู่ระหว่างคนทั้งคู่ ธันวาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ยืนประจันหน้าอยู่ใกล้แค่เอื้อม กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ เจือกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของพริมโรสลอยเข้า แตะจมูก ปลุกเร้าความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับเอาไว้ภายใต้ท่าทีเยەยว ใบหน้าที่อยู่ใกล้จนเกินงามทำให้พริมโรสชะงัก ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปัดป่าวอยู่ที่ปลายคางเธอ หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับรัวเร็วจนน่าตกใจ เธออยากจะถอยหลังหนี แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอ "ถ้ามั่นใจนักว่างานของคุณไร้ที่ติ..." ธันวาเอ่ยเสียงกระซิบ แผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ ดวงตาคมจ้องมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความประหม่า ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตา "เรามาเดิมพันกันไหมครับ" "เดิมพัน? บ้าไปแล้วหรือไง นี่มันโปรเจกต์งานหลวงนะ คุณเอาเรื่องแบบนี้มาพนันกันได้ยังไง" "ไม่ได้พนันด้วยเงินครับ" ธันวาแย้มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่พริมโรสเกลียดนักหนาเพราะมันทำให้ใจเธอสั่นทุกที "ถ้าไอเดียโครงสร้างเหล็กดัดของคุณผ่านการอนุมัติโดยไม่มีการแก้ไขจากผม... ผมจะยอมทำตามที่คุณสั่งทุกอย่างเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม แต่ถ้าโครงสร้างของคุณต้องพังลงเพราะดีไซน์เดิมพันนี้... คุณต้องเป็นคนเลี้ยงข้าวผมทุกมื้อ เป็นเวลาหนึ่งเดือนเหมือนกัน ว่าไงล่ะครับ กล้าพอไหม สถาปนิกคนเก่ง" ข้อเสนอนั้นไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย แต่มันกลับท้าทายความอีگو้ในตัวพริมโรสจนแทบอดใจไม่ไหว เธอหรี่ตามองผู้ชายตรงหน้าอย่างชั่งใจ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ดีไซน์ของเธอกลั่นกรองมาอย่างดี ไม่มีทางที่มันจะมีปัญหาด้านโครงสร้างถ้าคำนวณอย่างถูกต้อง และไอ้การที่จะได้สั่งวิศวกรปากร้ายคนนี้สักหนึ่งเดือน... มันช่างเป็นรางวัลที่หอมหวานเสียเหลือเกิน "ตกลงค่ะ... เอ่อ! ตกลงครับ!" พริมโรสกัดฟันกรอดเมื่อเกือบพลาดท่าใช้คำผิดอีกแล้ว เธอรีบปรับสีหน้าให้ขรึมที่สุด "ฉันรับคำท้า และคุณเตรียมตัวเตรียมใจไว้ได้เลย ธันวา ว่าอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า คุณจะได้เป็นเบ๊ของฉันแน่ๆ" ธันวายิ้มรับ ไม่ได้แสดงความหวาดกลัวต่อคำขู่เลยแม้แต่น้อย เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำพูดบางอย่างเพื่อปิดการประชุม ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ ตามมาด้วยการเปิดผางของประตูห้องประชุมอย่างถือวิสาสะร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่ฉาบอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาแบบแบดบอย "ขอโทษทีครับที่มาขัดจังหวะพอดี... พอดีผมผ่านมารับ 'แฟนเก่า' กลับบ้านด้วยกันน่ะครับ" ทุกลมหายใจในห้องประชุมเหมือนจะหยุดชะงักลงทันที พริมโรสเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น ขณะที่ธันวาหันขวับไปมองผู้มาใหม่ ดวงตาคมกริบหรี่ลง รังสีความเย็นเยียบแผ่ออกมาจากตัววิศวกรหนุ่มทันทีที่เห็นหน้าแขกไม่速เชิญคนนั้นชัดๆ — สเปซโอเดสซีย์ — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่ชวนลุ้นระทึกนี้ด้วยกันนะครับ