การตัดสินใจของเซียน

คราบโลหิตบนพื้นศิลาขาวสะอาดของตำหนักพิสุทธิ์ยังคงส่งกลิ่นคาวคลุ้ง เจือจางไปด้วยไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างของสตรีผู้ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า "เจ้าแน่ใจแล้วหรือ... ว่าสิ่งที่อยู่เบื้องปลายเส้นทางนี้ คือความจริงที่เจ้าโหยหา ไม่ใช่เพียงแค่หลุมศพของตัวเจ้าเอง?" สุ้มเสียงของไป๋หลินราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งความหวั่นไหว ทว่านัยน์ตาคู่คมปลาบที่มองตรงไปยังจ้าวเฟยหลงกลับซ่อนประกายระอุบางอย่างเอาไว้ ประกายที่แม้แต่ลมปราณเหมันต์สวรรค์ของนางก็ไม่อาจแช่แข็งให้ดับลงได้ จ้าวเฟยหลงไม่แม้แต่จะกะพริบตา ปลายกระบี่นิลกาฬในมือยังคงหยดหยาดโลหิตสีแดงฉานลงกระทบพื้นเป็นจังหวะจะโคน ทรวดทรงของบุรุษผู้ทะนงตนในวิถีกระบี่ยืนหยัดมั่นคงราวกับยอดเขาที่ไม่เคยยอมสยบต่อฟ้าดิน เขาแค่น้ำเสียงลอดไรฟันออกมาเบาๆ ทว่ากังวานลึกลงไปถึงก้นบึ้งจิตใจ "หากปลายทางนั้นคือความตาย... ข้าก็จะใช้กระบี่เล่มนี้ผ่ามิติแห่งความตายเปิดทางออกไป แม้แต่สวรรค์ก็ไม่มีสิทธิ์กำหนดว่าความจริงจะต้องถูกฝังกลบ!" ความเด็ดขาดและดุดันในแววตาของจ้าวเฟยหลงทำให้หัวใจของนางเซียนผู้สูงส่งกระตุกวูบ ไป๋หลินหลุบตาลงเล็กน้อย นางจดจำวันที่ตนเองเคยเย้ยหยันวิถีกระบี่อันบ้าระห่ำของเขาได้แม่นยำ แต่วันนี้... นางกลับเป็นคนเดียวที่ยืนหยัดอยู่เคียงข้างเขา ท่ามกลางหมู่ศัตรูและอำนาจมืดที่พร้อมจะบดขยี้พวกเขาทั้งเป็น "วิถีเซียนเน้นการตัดขาดซึ่งกิเลสและอารมณ์ความรู้สึก..." ไป๋หลินเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ขณะที่เรียวปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มปนความเหน็บหนาวราวกับดอกเหมันต์แรกแย้มท่ามกลางพายุหิมะ "แต่ช่างน่าขันนัก... ตั้งแต่ข้าได้พบเจ้า วิถีที่ข้าบำเพ็ญมานับร้อยปีกลับพังทลายลงไม่เป็นท่า" จ้าวเฟยหลงหันกลับมาสบตานาง แววตาที่เคยเย็นชากับโลกหล้าทอประกายความอ่อนโยนขึ้นวูบหนึ่งอย่างหาได้ยากยิ่ง เขาก้าวเข้าไปประชิดนางในระยะที่สัมผัสได้ถึงไอเย็นจางๆ จากกายของนาง "เจ้าไม่ได้พังทลาย... ไป๋หลิน แต่เจ้ากำลังตื่นขึ้น" มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวบางที่เย็นเฉียบของนางไว้แน่น "ช่วยข้า... เปิดโปงพวกมัน นำความยุติธรรมกลับคืนสู่ตระกูลจ้าว แล้วหลังจากนั้น ไม่ว่าฟ้าดินจะลงทัณฑ์พวกเราเช่นไร ข้าจะเคียงข้างรับมันด้วยกระบี่เล่มนี้" สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านผ่านผิวหนังเข้าสู่หัวใจที่ด้านชามาเนิ่นนานของนาง ไป๋หลินสะท้านเฮือก นางมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นและพบแต่ความสัตย์จริงอันแน่วแน่ ไม่มีคำว่าลังเล ไม่มีคำว่าหวาดกลัว สตรีผู้เย่อหยิ่งและเย็นชาที่สุดในยุทธภพสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมลมปราณเหมันต์สวรรค์ทั้งหมดโคจรเข้าสู่จุดตันตียน ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ ทว่าหนักแน่น "ตกลง... หากพวกมันต้องการปกปิดความจริงข้าจะช่วยเจ้าฉีกหน้ากากพวกมันออกให้หมดสิ้น แม้ว่าผู้อยู่เบื้องหลังจะเป็นถึงผู้นำสำนักตรวจสอบสวรรค์ก็ตาม!" สิ้นคำประกาศิตของนาง บรรยากาศภายในตำหนักพลันแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดถึงขีดสุด แรงกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณแผ่พุ่งออกมาจากร่างทั้งสองจนเสาหินรอบด้านร้าวราน จ้าวเฟยหลงสะบัดข้อมือวาบ กระบี่นิลกาฬส่งเสียงร้องคำรามก้องราวกับมังกรกระหายเลือด พลังปราณกระบี่ไร้ลักษณ์พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ายามวิกาลจนเมฆหมอกสีดำทะมึนแตกกระจาย ทว่า ในวินาทีที่ทั้งสองกำลังจะก้าวเท้าออกจากประตูตำหนักเพื่อมุ่งหน้าสู่หอคอยชำระบาตรซึ่งเป็นสถานที่เก็บเอกสารลับ สรรพเสียงรอบด้านก็พลันเงียบงันลงอย่างน่าประหลาด สายลมยามราตรีที่เคยพัดโชยกลับกลายเป็นนิ่งสนิท ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ด้วยพลังอันยิ่งใหญ่บางอย่าง *ตึง! ตึง! ตึง!* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้องกังวานมาจากความมืดเบื้องนอก ราวกับเสียงค้อนทั่งตีเหล็กที่กระแทกกระทั้นลงบนอกเสื้อของคนฟัง ทุกๆ ก้าวที่เคลื่อนเข้ามาทำให้อากาศรอบตัวหนักอึ้งขึ้นเป็นทวีคูณ จนจ้าวเฟยหลงต้องหรี่ตาลงเพ่งมองฝ่าความมืด เงาร่างหนึ่งก้าวล่วงเข้ามาในเขตอาคมของตำหนัก ชายผู้นั้นสวมชุดคลุมยาวสีเทาเข้ม ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปกกว้างด้วยหมวกสานปีกกว้าง ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของจ้าวเฟยหลงและไป๋หลินต้องกระตุกวูบ คือกระบี่โบราณที่ห้อยอยู่ข้างเอวของอีกฝ่าย—มันคือกระบี่ตระกูลจ้าวที่สูญหายไปในคืนวันสังหารหมู่เมื่อสิบปีก่อน! "ไม่คิดเลยว่า... คุณชายตระกูลจ้าวที่ควรจะตายไปตั้งแต่สิบปีก่อน จะยังมีชีวิตรอดและกล้าอาจหาญถึงขนาดคิดจะรื้อฟื้นคดีเก่า" น้ำเสียงแหบพร่าทว่าทรงพลังอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น พร้อมกับที่ชายปริศค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นดวงตาคู่หนึ่งที่เรืองแสงสีทองอร่ามราวกับสัตว์อสูรบรรพกาล และรอยแผลเป็นรูปกากบาทพาดผ่านใบหน้าอันน่าสะพรึงกลัว! จ้าวเฟยหลงเบิกตากว้าง ลมปราณในกายปั่นป่วนด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งพล่านขึ้นมาถึงขีดสุด—มันคือไอสังหารเดียวกันกับที่สังหารบิดามารดาของเขาในคืนนั้น! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพอันดุเดือดนี้ไปกับผม มังกรครามท่องภพ ณ ที่นี้นะครับ