วิชาลับแห่งหมื่นกระบี่

เสียงโลหะเสียดสีกับฝักกระบี่ดังเสียดแก้วหู ราวกับเสียงคำรามของมังกรนิลที่ถูกจองจำมานับพันปี และในวินาทีที่คมกระบี่สีครามเข้มถูกชักออกมาครึ่งนิ้ว ประกายลมปราณอันคมกริบก็กรีดเฉือนศิลาผาเบื้องหน้าจนแตกละเอียดเป็นผุยผงโดยไม่ต้องสัมผัส "ช้าเกินไป..." จ้าวเฟยหลงพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตากลับลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความดุดัน เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผลแห่งการศึกษาวิชา ท่ามกลางถ้ำมืดมิดบนยอดเขาเมฆาคล้อย ลมปราณกระบี่ที่เขาหลอมรวมเข้ากับชีพจรในร่างกายกำลังปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์ในมหาสมุทร การบำเพ็ญเพียรเพื่อทะลวงเข้าสู่ขอบเขต 'จิตกระบี่ขั้นสมบูรณ์' นั้นยากเย็นแสนเข็ญยิ่งกว่าการปีนป่ายขึ้นสู่สรวงสวรรค์ด้วยมือเปล่า ยุทธภพเบื้องล่างกำลังลุกเป็นไฟ ตระกูลมารโลหิตเคลื่อนไหวแล้ว การแก้แค้นให้แก่ผู้ล่วงลับรอไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว ความกดดันมหาศาลบีบเค้นหัวใจของจอมยุทธ์หนุ่มผู้ทะนงตน จนลมปราณในตันtian (ตันเถียน) เริ่มตีกลับ "เจ้าฝืนตัวเองเกินไปแล้ว" เสียงหวานกังสดาลดุจไข่มุกกระทบจานหยกดังขึ้นจากความมืด ไป๋หลินก้าวเท้าออกมาจากเงาอัคคี นางเซียนผู้สูงส่งแห่งแดนประจิม ร่างระหงห่อหุ้มด้วยอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวกับเกล็ดน้ำแข็ง ทว่าแววตาคู่สวยที่เคยเย็นชาดุจน้ำค้างแข็งพันปีบัดนี้กลับฉายแววห่วงใยอย่างปิดไม่มิด นางสาวเท้าเข้ามาใกล้ ยื่นมือเรียวดุจหยกขาวออกไปสัมผัสบ่ากว้างของเขาเพื่อถ่าย ทอดลมปราณบริสุทธิ์เข้าช่วยต้านทานกระแสลมปราณย้อนกลับ จ้าวเฟยหลงชำเลืองมองนางด้วยหางตา ริมฝีปากหยักลึกแย้มยิ้มเย้ยหยันฟ้าดิน "ข้าคือจ้าวเฟยหลง วิถีกระบี่ของข้าไม่เคยพึ่งพาความเมตตาของผู้ใด แม้แต่สวรรค์ก็ไม่มีสิทธิ์กำหนดจุดจบของข้า ไป๋หลิน... ถอยไป ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นว่า 'วิชาลับแห่งหมื่นกระบี่' ที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร!" สิ้นคำพูด ร่างของจ้าวเฟยหลงก็ระเบิดออร่ากระบี่สีครามเจิดจ้าออกมา รัศมีพลังกดทับจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ไป๋หลินต้องถอยหลังไปสามก้าว นางมองบุรุษผู้ยืนหยัดท้าทายโชคชะตาเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน หัวใจที่เคยปิดตายมาตลอดชีวิตกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง นางยอมมอบดวงใจและวิญญาณให้บุรุษผู้เย็นชาต่อศัตรูแต่เด็ดเดี่ยวผู้นี้ไปนานแล้ว และนางรู้ดีว่าในเวลานี้ ไม่มีใครสามารถขัดขวางวิถีแห่งกระบี่ของเขาได้อีก ภายในห้วงจิตสำนึกของจ้าวเฟยหลง ภาพเคล็ดวิชาโบราณที่สลักไว้บนผนังศิลาหมื่นกระบี่ผุดขึ้นมาทีละตัวอักษร อักษรแต่ละตัวเปล่งแสงสีทองเรืองรองราวกับมีชีวิต มันคือเคล็ดลับขั้นสูงสุดที่บรรพจารย์รังสรรค์ขึ้นเพื่อท้าทายกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน การหลอมรวมกระบี่เข้ากับจิตวิญญาณ ไม่ใช่การถือกระบี่ด้วยมือ แต่คือการให้ 'ใจ' เป็นกระบี่ และ 'ฟ้าดิน' เป็นฝักกระบี่! "ย้ากกกก!" จ้าวเฟยหลงคำรามก้อง ทะยานร่างขึ้นสู่กลางอากาศ กระบี่ในมือวาดออกเป็นวงโค้งสมบูรณ์แบบ ทันใดนั้น เงากระบี่นับหมื่นเล่มก็ปรากฏขึ้นราวกับปาฏิหาริย์ ท้องน้ายามราตรีที่เคยเงียบสงบพลันถูกฉีกกระชากด้วยคมกระบี่อันเกริกไกร เสียงฟ้าร้องคำรามครั่นเนื้อครั่นตัวราวกับสวรรค์กำลังพิโรธต่อการกำเนิดขึ้นของยอดวิชาที่เหนือล้ำเกินกว่ามนุษย์จะครอบครอง แรงกดดันระดับนี้ทำให้ภูเขาคีรีทั้งลูกสั่นสะเทือน ไป๋หลินเงยหน้ามองภาพอันตระการตาเบื้องบนด้วยความตะลึงงัน นี่คือพลังที่แท้จริงของเขา... พลังที่สามารถผ่าแยกแม้กระทั่งดวงดาว ทว่า ในขณะที่กระบี่นับหมื่นกำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวเพื่อทะลวงผ่านคอขวดแห่งพลัง ห้วงมิติเบื้องหน้ากลับปริแตกออกราวกับกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อนหนัก เสียงหัวเราะเยือกเย็นอันชวนขนหัวลุกก็ดังแทรกทะลุผ่านความมืดมิดเข้ามา ราวกับเสียงก้องมาจากขุมนรกโลกันต์ *ครืนนน...!* รอยแยกมิติสีดำสนิทเปิดกว้างขึ้น พร้อมกับเงาร่างของบุรุษลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทที่ปกปิดใบหน้าไว้ภายใต้หมวกปีกกว้าง กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วบริเวณ และในมือของมัน... ถือกกระบี่ที่สลักลวดลายประหลาดซึ่งปล่อยไอสีเลือดออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว! "จ้าวเฟยหลง... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเจ้าคือคนเดียวที่เข้าถึงเคล็ดวิชาหมื่นกระบี่?" เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นพร้อมกับประกายตาดุดันที่จ้องมองทะลุความมืดตรงมายังจอมยุทธ์หนุ่ม จ้าวเฟยหลงหรี่ตาลงคมกริบ กระบี่ในมือหยุดชะงักกลางคัน การทะลวงขั้นพลังถูกขัดจังหวะอย่างกะทันหันจนลมปราณตีกลับกระอักโลหิตคำโต ทว่าแววตากลับปราศจากความหวาดกลัว มีเพียงจิตสังหารที่พุ่งทะยานเสียดฟ้า ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพอันดุเดือดนี้ไปกับผม มังกรครามท่องภพ ณ ที่นี้นะครับ