ความหวาดระแวง

“กริ๊กร... เสียงเหล็กกระทบฝักกระบี่แผ่วเบา แต่กลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจของทุกคนในโรงเตี๊ยมร้างแห่งนี้” จ้าวเฟยหลงไม่แม้แต่จะชายตามองศพของมือสังหารสำนักพยัคฆ์ทมิฬที่นอนจมกองเลือดอยู่เบื้องเท้า ปลายกระบี่เหล็กนิลกาฬยังคงมีหยดโลหิตสีแดงฉานไหลรินตามคมกระบี่หยดลงสู่พื้นไม้เก่าคร่ำคร่า ส่งเสียงตอดสลับกับความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ไอร้อนระอุจากลมปราณแท้จริงโคจรวนรอบกายเขาดุจมังกรเพลิงที่กำลังตื่นจากจำศีล ทุกย่างก้าวที่เขาขยับแผ่ซ่านจิตสังหารอันบริสุทธิ์และเยือกเย็นออกมาจนบรรยากาศรอบด้านบิดเบี้ยว สายตาของเหล่าชาวยุทธ์นับสิบคนที่นั่งอยู่มุมมืดต่างหลบเลี่ยงการสบตา พวกมันล้วนเป็นสหายร่วมสำนักหรือพันธมิตรที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันอุปสรรคมาด้วยกันตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา แต่ในยามที่เงาความตายทาบทับ มิตรภาพอันจอมปลอมก็เริ่มปริร้าวราวกับแผ่นน้ำแข็งบางเฉียบที่ถูกเหยียบย่ำ “เฟยหลง... เจ้าสงสัยพวกเราจริงๆ หรือ?” เสียงแหบพร่าของ ‘ถังซาน’ ผู้อาวุโสแห่งพรรคกระบี่สวรรค์ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัน มือเหี่ยวย่นสั่นเทาเล็กน้อยขณะกุมด้ามกระบี่ข้างกาย สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและริษยาที่ปิดไม่มิด จ้าวเฟยหลงแค่นเสียง ‘หึ’ ออกมาเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและทระงตน “ความหวาดระแวงคือสหายสนิทที่สุดในยุทธภพ ผู้ใดไร้ซึ่งความระแวง ผู้นั้นย่อมมีจุดจบเป็นศพไร้ญาติ ถังซาน... พิษกู่ที่อยู่ในอาหารเมื่อครู่ หากไม่ใช่เพราะข้าใช้ลมปราณเก้าสวรรค์ขับออกทันท่วงที ป่านนี้กระดูกของข้าคงกลายเป็นผุยผงไปแล้ว ยังจะมีหน้ามาถามหาความบริสุทธิ์จากข้าอีกหรือ?” สิ้นคำพูด บรรยากาศภายในห้องโถงก็พลันระอุขึ้นด้วยไอสังหาร ผู้อาวุโสถังหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก ขณะที่ชาวยุทธ์คนอื่นๆ ต่างขยับมือเข้าหากระบี่และอาวุธลับของตนเองโดยสัญชาตญาณ มิตรและศัตรูในยามนี้แทบแยกไม่ออก ใครคือมิตรแท้ ใครคือสุนัขรับใช้ที่รอวันแว้งกัด ไม่มีใครล่วงรู้ได้อีกต่อไป ในขณะนั้นเอง ร่างระหงในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ราศีนางพญาหิมะก็ก้าวออกมาจากเงาเสาไม้ ไป๋หลินยืนสง่าอยู่เบื้องหลังจ้าวเฟยหลง ระยะห่างเพียงครึ่งก้าวแต่มันคือระยะที่พร้อมจะเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องซึ่งกันและกัน นางเซียนผู้เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี บัดนี้แววตากลับทอประกายอ่อนโยนยามที่มองแผ่นหลังอันกว้างใหญ่และทะนงองอาจของบุรุษผู้นี้ นางไม่สนใจสายตาหวาดระแวงของใครหน้าไหนทั้งสิ้น เพราะในใจของนาง มีเพียงวิถีกระบี่และวิถีแห่งใจที่มอบให้จ้าวเฟยหลงไปหมดสิ้นแล้ว “ผู้ใดขยับ... ต้องตาย” ไป๋หลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่มันกลับทรงพลังดั่งเสียงประกาศิตจากสรวงสวรรค์ ปราณเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมาจากร่างนางจนเกล็ดน้ำแข็งเกาะกุมพื้นไม้รอบตัวอย่างรวดเร็ว นางกวาดสายตาคมปลาบมองเหล่าชาวยุทธ์รอบกายด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ “พวกเจ้ากล้าใช้แผนสกปรกเช่นนี้กับเขา รนหาที่ตายแท้ๆ” “ท่านไป๋... อย่าได้เข้าใจผิด พวกเราถูกใส่ร้าย!” หนึ่งในศิษย์สำนักอัคคีแผดเสียงแก้ตัว ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความกลัว “ยุทธภพตอนนี้ปั่นป่วนเพราะมารโลหิตต่างหากเล่า พวกเราเพียงแค่... เพียงแค่ระแวงกันเอง!” “ความระแวงมิใช่ข้ออ้างของการทรยศ” จ้าวเฟยหลงกล่าวตัดบท ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของถังซาน “ข้าให้โอกาสพวกเจ้าเลือกครั้งเดียว จะคายความจริงว่าใครเป็นผู้บงการเบื้องหลัง หรือจะให้กระบี่ในมือข้าเป็นผู้ถามพวกเจ้าทีละคน” ความกดดันมหาศาลแผ่พุ่งเข้ากดทับร่างของทุกคนจนเข่าแทบทรุด แรงกดดันจากวิชากระบี่เดียวดายหลอมรวมกับจิตสังหารทำให้เหล่าชาวยุทธ์อ่อนแอถึงกับกระอักเลือดออกมาคำโต ความหวาดระแวงกัดกินจิตใจพวกมันจนแตกสลาย การหักหลังกำลังจะเริ่มต้นขึ้นจากภายในกลุ่มของพวกมันเอง แต่ทว่า... ก่อนที่ถังซานจะทันได้เอ่ยปากสารภาพอะไรออกไป ท้องนภายามราตรีด้านนอกโรงเตี๊ยมก็พลันสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น เสียงคำรามต่ำลึกดังกึกก้องราวกับอสนีบาตฟาดผ่าลงกลางใจ ท้องฟ้าที่เคยไร้เมฆกลับถูกย้อมด้วยสีแดงฉานดั่งโลหิต ปราณกระบี่ลึกลับสายหนึ่งพุ่งทะยานจากขอบฟ้าแหวกอากาศลงมาปักลงกลางหลังคาโรงเตี๊ยมจนพังทลายลงมาเป็นเสี่ยงๆ! เศษไม้และฝุ่นควันตลบอบอวล ร่างของบุรุษชุดดำสนิทผู้หนึ่งยืนตระหง่านอยู่บนซากปรักหักพัง ปลายกระบี่ในมือของมันชุ่มไปด้วยเลือดสดๆ และที่สำคัญที่สุด... ใบหน้าใต้หมวกปีกกว้างนั้น คือคนสนิทที่จ้าวเฟยหลงไว้ใจที่สุดในสำนักคุ้มภัยตระกูลจ้าว ผู้ที่ควรจะตายไปตั้งแต่เหตุการณ์ล้างบางเมื่อสิบปีก่อน! “เฟยหลง... เจ้าตามหาข้ามานานสิบปี ถึงเวลาสะสมบัญชีแค้นนี้เสียทีแล้วกระมัง” เสียงหัวเราะเยือกเย็นดังก้องสะท้านทรวงอก พร้อมกับเงากระบี่นับพันสายที่พุ่งเข้าจู่โจมจากทุกทิศทุกทางพร้อมกันในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพอันดุเดือดนี้ไปกับผม มังกรครามท่องภพ ณ ที่นี้นะครับ