อดีตที่ตามมาหลอกหลอน

กลิ่นอายคาวเลือดจางๆ ลอยอวลอยู่ในความมืดมิดของโรงเตี๊ยมร้างนอกเมืองหลวง ป้ายไม้เก่าแก่โยกเยกตามแรงลมยามราตรี ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดแก้วหู ราวกับเสียงคร่ำครวญของดวงวิญญาณที่ยังไม่ไปผุดไปเกิด บนโต๊ะไม้ผุกร่อนเบื้องหน้าจ้าวเฟยหลง ปรากฏวัตถุชิ้นหนึ่งที่ทำให้ประกายตาคมกริบดุจคมกระบี่ของเขาหรี่แคบลง มันคือป้ายหยกสลักรูป 'พยัคฆ์เพลิงทมิฬ' สัญลักษณ์ประจำตัวของหน่วยองครักษ์เงาแห่งสำนักตรวจสอบสวรรค์... สำนักที่ควรจะล่มสลายไปพร้อมกับกองเพลิงล้างตระกูลเมื่อสิบปีก่อน นิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวของจ้าวเฟยหลงแตะลงบนผิวหยกเย็นเยียบ ความทรงจำอันเจ็บปวดราวกับถูกเหล็กร้อนทาบทับพรั่งพรูขึ้นมาในห้วงสมอง ภาพกองเลือดสีชาด เสียงกรีดร้อง และเปลวเพลิงที่แผดเผาทุกสิ่งทุกอย่างที่เขารัก กำลังย้อนกลับมาหลอกหลอนเขาอีกครั้งอย่างชัดเจน "เจ้าตามหาเบาะแสนี้มาสิบปีเต็ม... และบัดนี้มันกำลังนำพาเจ้าเข้าสู่หุบเหวแห่งความตาย" เสียงหวานใสแต่เย็นชาดุจน้ำแข็งละลายดังขึ้นจากมุมมืด ไป๋หลินก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางตัดกับบรรยากาศอันน่าสยดสยองรอบกาย นางคือเซียนผู้สูงส่งเหนือผู้คน แต่ในยามนี้ แววตาคู่สวยกลับเจือไปด้วยความกังวลที่ยากจะปิด The expression on her face remained stoic, yet her gaze betrayed a deep-seated turbulence. "ความตายหรือ?" จ้าวเฟยหลงแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ น้ำเสียงของเขาทุ้มนุ่มแต่น่าเกรงขาม "สำหรับข้า ผู้ที่ตายไปแล้วตั้งแต่สิบปีก่อนคือตัวตนในอดีต บัดนี้เหลือเพียงวิญญาณอาฆาตที่รอวันทวงหนี้เลือดเท่านั้น ไป๋หลิน... เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่มีวันถอย" ไป๋หลินเม้มริมฝีปากแน่น นางก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม กลิ่นอายหอมเย็นประจำตัวปะปนกับกลิ่นคาวเลือด นางเอื้อมมือเรียวไปกุมมือที่กำลังกำป้ายหยกแน่นของเขาไว้ แรงกดดันจากลมปราณรอบตัวนางแผ่ซ่านเพื่อช่วยระงับโทสะที่กำลังพลุ่งพล่านในร่างของเขา "ข้ารู้ว่าเจ้าแบกรับอะไรไว้... แต่ศัตรูในเงานั้นไม่ได้มีแค่คนเดียว สำนักตรวจสอบสวรรค์เบื้องหลังมีรากลึกหนาเกินกว่าที่เจ้าจะจินตนาการ การบุ่มบ่ามเข้าไปเท่ากับเอาไข่ไปกระทบหิน" ไป๋หลินเอ่ยเตือนด้วยความห่วงใยที่นางไม่เคยแสดงออกต่อผู้ใดในยุทธภพ จ้าวเฟยหลงหันมาสบตากลีบบัวคู่นั้น แววตาที่เคยเย็นชากลับทอประกายอ่อนโยนลงวูบหนึ่ง เขาใช้มืออีกข้างยกขึ้นลูบไล้เส้นผมสีดำสนิทของนางอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อบอุ่นทำให้หัวใจอันเหน็บหนาวของนางเซียนผู้สูงศักดิ์สั่นไหว "ขอบใจเจ้าที่เป็นห่วงข้า... แต่กระบี่ในมือของข้าไม่ได้สร้างมาเพื่อหลบซ่อน" จ้าวเฟยหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เด็ดขาด ดุจประกาศิตจากสวรรค์ "หากพวกมันกล้าทำลายล้างครอบครัวข้า ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหรือลากพวกมันลงมาจากแดนเซียน ข้าก็จะสับร่างพวกมันเป็นหมื่นๆ ชิ้น!" ทันใดนั้นเอง! บรรยากาศรอบกายก็เปลี่ยนแปรอย่างกะทันหัน ลมปราณอันกดดันสายหนึ่งพุ่งทะลุหลังคาโรงเตี๊ยมลงมาดุจสายฟ้าฟาด! "ฮ่าๆๆๆ! ช่างเป็นวาจาที่อาจหาญยิ่งนัก เจ้าหนูตระกูลจ้าว!" เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังสะเทือนเลื่อนลั่น พร้อมกับร่างเงาสวมชุดดำสนิทนับสิบคนปรากฏกายขึ้นรายล้อมพวกเขาทั้งสองไว้ ผู้นำกลุ่มก้าวออกมา ชายชราหน้าตาอקหักศอกผู้หนึ่งยิ้มเหี้ยมเกรียม ในมือถือกระบี่อาบยาพิษที่ส่งประกายสีเขียวมรกตน่าสะพรึงกลัว "ไม่นึกเลยว่า... เจ้าจะรอดชีวิตจากคืนนั้นมาได้ แถมยังกล้าโง่เขลาตามสืบเรื่องนี้จนเจอหลุมศพของตัวเอง" ชายชราผู้นั้นกล่าวพร้อมกับปล่อยแรงกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์แบบกดทับลงมาทันที ไป๋หลินสะบัดมือเบาๆ กระบี่เซียนประกายจันทร์พุ่งออกจากฝักด้วยเสียงกังวานใส นางเตรียมพร้อมรับมือ แต่มือใหญ่ของจ้าวเฟยหลงกลับยกขึ้นขวางนางไว้ จ้าวเฟยหลงค่อยๆ ชักกระบี่มังกรนิลออกจากฝักช้าๆ เสียงคมเหล็กเสียดสีกับฝักดัง *กริ๊ง* สะท้อนก้องกังวานไปทั่วบริเวณ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น พลังปราณสีนิลกาฬระเบิดออกมาจากร่างจนพื้นไม้ใต้เท้าแตกละเอียดเป็นจุล "สิบปีที่รอคอย... ในที่สุดพวกสุนัขรับใช้เช่นพวกเจ้าก็โผล่หัวออกมาเองโดยไม่ต้องตามหา" จ้าวเฟยหลงก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รัศมีกระบี่พุ่งทะยานเสียดฟ้า แหวกเมฆหมอกยามราตรีจนจันทร์กระจ่างส่องลงมาต้องร่างของเขา ราวกับเทพเจ้าแห่งความตายที่จุติลงมาสู่โลกมนุษย์ "วันนี้... เลือดของพวกเจ้า จะเป็นเครื่องสังเวยแรกบนวิถีกระบี่ของข้า!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพอันดุเดือดนี้ไปกับผม มังกรครามท่องภพ ณ ที่นี้นะครับ