กระบี่สยบฟ้า

“หากเจ้าคิดจะก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ ก็จงเตรียมใจรับความตายที่สถิตอยู่ในทุกอณูของลมหายใจเสียเถิด!” เสียงตวาดก้องของจ้าวเฟยหลงไม่ได้มีไว้เพื่อข่มขวัญศัตรู แต่มันคือคำประกาศิตที่เขาส่งถึง ‘ตนเอง’ ท่ามกลางกระแสพลังปราณที่ตีรวนดุจพายุคลั่งอยู่ภายในเส้นชีพจร ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนเสื้อผ้าชั้นนอกขาดวิ่นเผยให้เห็นรอยแผลเป็นนับไม่ถ้วนที่ประทับอยู่บนผิวหนังดั่งจารึกแห่งความเจ็บปวด เบื้องหน้าของเขาคือยอดเขาเมฆาเหมันต์ สถานที่ซึ่งลมปราณฟ้าดินเบาบางจนแทบสูญสิ้น แต่กลับเป็นจุดยุทธศาสตร์เดียวที่จะทำให้เขาสามารถบีบเค้น ‘แก่นแท้แห่งวิถีกระบี่’ ออกมาได้ ที่นี่ไม่มีความปราณี มีเพียงมวลอากาศที่เย็นเฉียบจนเลือดแทบแข็งตัว ไป๋หลินยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่วา ชุดขาวดุจหิมะของนางพลิ้วไหวแม้ไร้กระแสลม ดวงตาคู่สวยที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งนิจนิรันดร์ บัดนี้กลับฉายแวววิตกกังวลอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางของนางกำกระบี่ประจำกายไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว “เฟยหลง... หยุดเถิด!” นางเอ่ย เสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อย “การทะลวงผ่านขั้น ‘เซียนกระบี่ไร้ลักษณ์’ โดยไร้ซึ่งการเตรียมการรัดกุม เปรียบเสมือนการเอาชีวิตไปแลกกับเศษเสี้ยวของโชคชะตา เจ้าอาจจะต้องแตกดับเป็นเถ้าธุลีหากปราณย้อนกลับ!” จ้าวเฟยหลงหันกลับมามองนาง ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม ประหนึ่งมหาสมุทรที่กำลังเผชิญพายุทอร์นาโด เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูหยิ่งผยองและเด็ดขาดในเวลาเดียวกัน “ไป๋หลิน... เจ้าเป็นนางเซียนผู้สูงส่ง เหตุใดจึงมาห่วงใยจอมยุทธ์พเนจรอย่างข้า?” เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ทรงพลัง “หากข้าไม่อาจก้าวข้ามขีดจำกัดนี้ ข้าจะเอาปัญญาที่ไหนไปปกป้องเจ้าจากเงื้อมมือของพวกมัน?” คำคำนั้นกระแทกเข้ากลางใจของไป๋หลิน ความเย็นชาที่นางสั่งสมมานับร้อยปีพังทลายลงในพริบตา นางนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจลึก “ถ้าเช่นนั้น... ข้าจะคอยคุ้มกันให้เอง หากเจ้าพลาดพลั้ง แม้ต้องแลกด้วยชีวิตของข้า ข้าก็จะฉุดเจ้ากลับมาจากขุมนรก” จ้าวเฟยหลงไม่ตอบ เขาหลับตาลง ดึงสติสัมปชัญญะทั้งหมดเข้าสู่ห้วงลึกแห่งจิต กระบี่ในมือ—กระบี่เดียวดายที่ผ่านการอาบโลหิตมานับไม่ถ้วน—เริ่มสั่นระริก เสียงครางของโลหะดังกังวานไปทั่วหุบเขา มันไม่ใช่เสียงเหล็กกระทบกัน แต่มันคือเสียงเพรียกหาพลังอำนาจที่เหนือกว่าฟ้าดิน บรรยากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว อักขระเวทสีทองผุดขึ้นจากพื้นหินรายรอบตัวเขา นี่คือการ ‘หลอมกายาใหม่’ ที่แท้จริง พลังปราณมหาศาลทะลักออกจากจุดตันเถียนราวกับเขื่อนแตก มันกัดกินเส้นชีพจรจนจ้าวเฟยหลงต้องกัดฟันแน่นจนเลือดซึมออกมาจากมุมปาก ความเจ็บปวดเสียดแทงราวกับมีเข็มหมื่นเล่มทิ่มแทงเข้าสู่กระดูกสันหลัง แต่นี่คือหนทางเดียวที่จะสัมผัสถึงวิถีที่แท้จริงของเซียน *“จงแตกสลาย... เพื่อกำเนิดใหม่!”* เขาตะโกนก้องในใจ ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่เคยกระจ่างใสกลับมืดครึ้มลงในพริบตา สายฟ้าสีม่วงเข้มฟาดลงมากลางยอดเขา เสียงคำรามของสวรรค์สั่นสะเทือนไปถึงสามภพ กระแสพลังที่จ้าวเฟยหลงปลดปล่อยออกมานั้นรุนแรงจนไป๋หลินต้องกางม่านพลังป้องกันอย่างสุดกำลัง นางเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างของชายหนุ่มเริ่มเรืองแสงสีทองสลับกับสีคราม กายหยาบของเขากำลังถูกชำระล้างด้วยพลังจากมิติที่สูงส่งกว่า “เขากำลัง... เปลี่ยนถ่ายระดับจิตวิญญาณแล้วหรือ?” ไป๋หลินพึมพำด้วยความตื่นตะลึง ขณะที่จ้าวเฟยหลงกำลังจะก้าวข้ามสู่ขอบเขตพลังใหม่ ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวก็เข้าปกคลุม ท่ามกลางกระแสลมวนที่บ้าคลั่ง เขาสัมผัสได้ถึง ‘บางอย่าง’ ที่ไม่ควรจะมีอยู่ ณ ที่แห่งนี้ กลิ่นอายสังหารที่คุ้นเคย... กลิ่นอายที่เขาตามล่ามาตลอดชีวิต เขาลืมตาขึ้น ดวงตาสีครามฉายประกายกล้าในความมืด เขาหันขวับไปทางเงาทมิฬที่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากม่านหมอกเบื้องหลังไป๋หลิน บุรุษในชุดคลุมสีดำสนิทที่แผ่ไอเย็นแห่งความตายออกมาอย่างชัดเจน ในมือของมันถือกระบี่เล่มหนึ่งที่รูปร่างคล้ายกับกระบี่ของเขาอย่างประหลาด “ช้าไปก้าวเดียวสินะ... จ้าวเฟยหลง” เสียงของมันแหบพร่าคล้ายกระดาษทรายถูบนพื้นหิน “ข้าอุตส่าห์เฝ้ารอให้เจ้าบรรลุขั้นพลังสูงสุด เพื่อที่ข้าจะได้สังหารเจ้าในขณะที่เจ้าแข็งแกร่งที่สุด... หัวใจของเซียนกระบี่ที่หลอมรวมกับไอทัณฑ์สวรรค์ จะต้องเป็นของข้า!” ไป๋หลินเบิกตากว้าง นางกำลังจะชักกระบี่เข้าขวาง แต่ทว่า... จ้าวเฟยหลงกลับยกมือขึ้นห้ามด้วยสีหน้าที่นิ่งสนิท “ถอยไป ไป๋หลิน” เขาเอ่ยเสียงเรียบ กระบี่เดียวดายในมือค่อยๆ ขยับออกจากฝักช้าๆ เสียงคมดาบเสียดสีฝักกระบี่ดังกังวานใสราวกับบทเพลงมรณะ “มันรอคอยข้ามานาน... ข้าเองก็รอคอยที่จะฝังมันมานานเช่นกัน” มังกรครามท่องภพขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันคมกระบี่และโลหิตนี้ไปกับผมในตอนที่ 25 นี้ และหวังว่าท่านจะพร้อมสำหรับความพลิกผันในตอนถัดไปนะครับ