เงาในกระจก

"คุณโกหก... ศิลา" รินรดากระแทกเครื่องรางทองเหลืองเก่าแก่ลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดังสนั่น เสียงนั้นดังก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัดจนน่าขนลุก เธอจ้องมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานด้วยสายตาที่สั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธที่อัดแน่นจนเกือบจะระเบิดออกมา ศิลาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสารที่เขากำลังตรวจสอบอยู่ เขาเพียงแค่วางปากกาลงช้าๆ แล้วประสานมือเข้าหากัน นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในฤดูหนาวที่ไม่มีวันละลาย "ความจริงมักมีหลายชั้นเสมอ รินรดา" เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ฟังดูเป็นจังหวะจะโคนจนน่ารำคาญ "และคุณยังไม่พร้อมที่จะรับรู้ถึงน้ำหนักของมันในตอนนี้" "น้ำหนักของมันหรือคะ? หรือเป็นเพราะคุณกลัวว่าถ้าฉันรู้เข้าจริงๆ คุณจะไม่มีค่าพอที่จะรั้งฉันไว้ในวงโคจรของคุณอีกต่อไป?" เธอเดินอ้อมไปข้างหน้าโต๊ะ มือที่สั่นเทาคว้าขอบโต๊ะไว้แน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว "นิมิตเมื่อครู่... ฉันเห็นแม่ในห้องนี้ เห็นภาพที่แม่พยายามจะบอกอะไรบางอย่าง แต่แล้วภาพทุกอย่างก็ถูกตัดขาด เหมือนมีใครบางคนจงใจทำลายหลักฐานจากความทรงจำของฉัน" ศิลานิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาสูงกว่าเธอเกือบหนึ่งช่วงตัว การขยับตัวของเขาดูเชื่องช้าแต่แฝงไว้ด้วยความกดดันที่ทำให้บรรยากาศในห้องดูอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าอยู่ใกล้กับเธอมากพอที่จะทำให้เธอรู้สึกถึงลมหายใจที่แผ่วเบา "บางครั้ง... การมองเห็นทุกอย่างอาจไม่ใช่พรสวรรค์ แต่มันคือคำสาป" เขาพูดกระซิบ "จงกลับไปพักผ่อนเสียรินรดา อย่าปล่อยให้ความอยากรู้อยากเห็นนำคุณไปสู่จุดที่แม้แต่ตัวผมเองก็อาจจะช่วยคุณไม่ได้" รินรดาสะบัดหน้าหนีจากสายตาที่จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ เธอคว้ากระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้ศิลายืนนิ่งอยู่ท่ามกลางเงามืดที่เริ่มคืบคลานเข้าปกคลุมห้องสมุดโบราณแห่งนี้ ค่ำคืนนั้น รินรดากลับมาที่อพาร์ตเมนต์เก่าแก่ของเธอ ความเงียบที่นี่ต่างจากพิพิธภัณฑ์ มันเป็นความเงียบที่ให้ความรู้สึกกดดันราวกับถูกจ้องมองอยู่ตลอดเวลา เธอทิ้งตัวลงบนเตียงโดยไม่ได้เปิดไฟ แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาฉายให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยคว้างอยู่ในอากาศ เธอข่มตาลง แต่ทว่าภาพในนิมิตกลับชัดเจนขึ้น รอยยิ้มของแม่ในภาพถ่ายเก่าๆ เลือนหายไป กลายเป็นภาพเหตุการณ์ในห้องทำงานของศิลา... ภาพของเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงมุมมืดของห้อง คอยสังเกตการณ์ทุกการเคลื่อนไหวของเธอ *ตึก... ตึก...* เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นจากด้านนอกห้อง เธอชะงักไป หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก รินรดาลุกขึ้นนั่งช้าๆ สายตาจ้องเขม็งไปที่บานประตูไม้ที่ล็อคสนิท ไม่มีใครควรจะเข้ามาที่นี่ได้ในยามวิกาลเช่นนี้ เธอขยับตัวลงจากเตียงด้วยความระมัดระวัง ก้าวเท้าผ่านความมืดไปอย่างเงียบเชียบที่สุด เธอหยุดยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง แสงจันทร์ที่ตกกระทบลงบนผิวกระจกทำให้เห็นเงาสะท้อนของเธอที่ดูเปราะบางและซีดเซียว แต่ทันใดนั้น... หัวใจของเธอก็แทบหยุดเต้น ในเงาสะท้อนของกระจกนั้น รินรดาไม่ได้เห็นเพียงแค่ตัวเอง ข้างหลังเธอมองเห็นเงาดำทะมึนของใครบางคนยืนอยู่ตรงมุมห้อง มันเป็นร่างสูงใหญ่ที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด ร่างนั้นไม่ได้มีรูปร่างชัดเจนเหมือนมนุษย์ปกติ แต่มีขอบเขตที่พร่ามัวราวกับภาพถ่ายที่เสียโฟกัส สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้นคือ ดวงตาสีวาวโรจน์คู่หนึ่งที่จ้องมองมายังเธอผ่านทางกระจกเงา รินรดาไม่ได้กรีดร้องออกมา เธอทำเพียงแค่หยุดหายใจ ความกลัวที่เกาะกุมหัวใจเริ่มกลายเป็นความรู้สึกเย็นวาบที่แล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง เธอค่อยๆ หมุนตัวกลับไปช้าๆ... ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น... ห้องยังคงว่างเปล่า ทว่า เมื่อเธอกลับไปมองที่กระจกอีกครั้ง ข้อความบางอย่างก็ปรากฏขึ้นบนผิวกระจกที่เริ่มมีฝ้าเกาะตัวหนา เป็นลายมือที่เธอจำได้ดีที่สุดในชีวิต ลายมือของแม่ที่จากไปนานแล้ว 'ริน... อย่าเชื่อ... คนที่อยู่ในบ้านนี้' ก่อนที่เธอจะทันได้แตะตัวอักษรนั้น บานประตูห้องนอนของเธอก็เปิดผางออกพร้อมกับเสียงลมวูบใหญ่ที่พัดพาความเย็นยะเยือกเข้ามาในห้อง ร่างหนึ่งก้าวเข้ามาจากความมืดมิดภายนอก... ร่างที่เธอไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ในเวลานี้ "ผมบอกคุณแล้วใช่ไหม ว่าอย่าไว้ใจกระจกบานนั้น" ศิลายืนอยู่ตรงหน้าเธอ มือหนาเอื้อมมาปิดตาเธอไว้แน่น ในขณะที่เสียงกระซิบข้างหูของเขากลับเต็มไปด้วยความเย็นชาที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน "เพราะสิ่งที่อยู่ในนั้น... มันกำลังจะเปลี่ยนตัวกับคุณแล้ว" ด้วยรักจาก "กำมะหยี่สีแดง" ค่ะ