ความมืดมิดในพิพิธภัณฑ์

“ถ้าคุณจะโกหก ก็ช่วยโกหกให้มันแนบเนียนกว่านี้หน่อยเถอะค่ะศิลา อย่าทำเหมือนฉันเป็นเด็กไร้เดียงสาที่เชื่อทุกอย่างที่คุณพ่นออกมา” รินรดากระแทกมือลงบนตู้กระจกจัดแสดงวัตถุโบราณ เสียงนั้นดังก้องไปทั่วโถงนิทรรศการที่ไร้ผู้คน ในยามวิกาลเช่นนี้ พิพิธภัณฑ์ไม่ได้เงียบสงัดอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับเต็มไปด้วยเสียงหอบหายใจของความอัดอั้นที่เธอเก็บงำมานาน ศิลาที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ได้ขยับเขยื้อน ใบหน้าของเขาเรียบเฉยทว่านัยน์ตาคู่คมนั้นกลับวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรง เขาถอดแว่นสายตาออกช้าๆ วางมันลงบนแท่นไม้ข้างตัว ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่ดวงตารื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสับสน “ผมไม่เคยคิดว่าคุณโง่ ริน... ตรงกันข้าม ผมรู้ดีว่าคุณฉลาดเกินไป ฉลาดจนผมกลัวว่าวันหนึ่งความจริงที่ผมพยายามปกป้องคุณไว้อาจจะเป็นสิ่งที่ฆ่าคุณเสียเอง” “ความจริงที่ว่าคุณมีตราประทับของตระกูลเวศกุลอยู่บนไหล่ข้างซ้ายน่ะหรือคะ?” รินรดาแค่นหัวเราะ เสียงของเธอก้องสะท้อนไปถึงความมืดมิดในมุมห้อง “ฉันเห็นมันตอนที่คุณเปลี่ยนเสื้อเมื่อสองชั่วโมงก่อน ตระกูลที่หายสาบสูญไปพร้อมกับแม่ของฉัน ตระกูลที่ถูกตราหน้าว่าเป็นต้นเหตุของหายนะในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ คุณไม่ใช่แค่ภัณฑารักษ์ธรรมดา แต่คุณคือเลือดเนื้อเชื้อไขของคนที่ทำลายชีวิตครอบครัวฉัน!” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางต่ำอยู่ในความมืด ศิลาขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว เขาไม่ได้พยายามแก้ตัว แต่เขากลับก้มลงมองพื้น ก่อนจะตัดสินใจปลดกระดุมเชิ้ตออกสองเม็ด เผยให้เห็นรอยสักสีหมึกจางๆ ที่ประทับอยู่บนผิวหนังเป็นรูปตราประทับโบราณอันน่าสะพรึงกลัว “คุณเข้าใจผิดเรื่องหนึ่ง” เสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นเครือ “ตระกูลเวศกุลไม่ได้เป็นคนทำลาย แต่มันคือผู้พิทักษ์... และผมคือคนสุดท้ายที่ต้องแบกรับคำสาปนี้ไว้เพียงลำพัง เพื่อไม่ให้สิ่งของที่อยู่ในตู้กระจกพวกนี้หลุดรอดออกไปสร้างความวิบัติแก่โลกภายนอก” รินรดาชะงักไป ความโกรธเคืองที่เคยลุกโชนเริ่มถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยือกที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง ภาพนิมิตจากสร้อยคอของแม่แวบเข้ามาในหัว เธอเห็นเงาร่างของชายคนหนึ่งที่ยืนถือตราประทับนี้อยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงที่กำลังเผาไหม้คฤหาสน์ของแม่เธอ... รอยสักนั้น... มันคือสิ่งเดียวกัน “ถ้าคุณเป็นผู้พิทักษ์ แล้วทำไมแม่ฉันต้องตาย?” เธอถาม เสียงนั้นแผ่วเบาเหมือนจะขาดใจ “แม่ของคุณไม่ได้ตายเพราะโชคร้าย รินรดา” ศิลาขยับเข้ามาจนประชิดตัว ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะกับใบหน้าเธอ “แม่ของคุณคือผู้ครอบครอง 'กุญแจ' ดอกสุดท้ายที่ตระกูลเวศกุลพยายามตามหามาตลอดหลายชั่วอายุคน และคืนที่แม่ของคุณจากไป... ผมคือคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น ผมพยายามจะช่วยเธอ แต่ผมก็ทำได้แค่เพียงยืนมองความตายที่ถูกขีดเขียนไว้ด้วยโชคชะตา” รินรดาถอยกรูดไปชนกับตู้กระจก มือสั่นเทาคว้าวัตถุบางอย่างที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อออกมา มันคือเศษเหรียญโบราณที่เธอเก็บได้จากที่เกิดเหตุ ซึ่งจู่ๆ มันก็เริ่มเปล่งแสงสีแดงฉานออกมาท่ามกลางความมืดมิดของห้องจัดแสดง “คุณกำลังบอกว่า...” รินรดาเสียงสั่น “ว่าคนที่ล้อมกรอบแม่ฉันในคืนนั้น... คือคนในตระกูลของคุณงั้นเหรอ?” ศิลาไม่ตอบ แต่เขากลับหันไปมองเงามืดที่มุมห้อง ดวงตาของเขาเปลี่ยนไปราวกับคนละคน แววตาที่เคยสุขุมกลับกลายเป็นความหวาดหวั่นที่ไม่อาจปิดบังได้ เขาคว้าข้อมือรินรดาไว้แน่นก่อนจะกระซิบเสียงต่ำจนแทบไม่ได้ยิน “เงียบไว้... อย่าขยับ” ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลังของพิพิธภัณฑ์ มันไม่ใช่เสียงเดินของมนุษย์ปกติ แต่มันเป็นเสียงลากเท้าที่ฟังดูแห้งกรอบและทรมาน ราวกับซากศพที่พยายามจะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ศิลาผลักรินรดาไปหลบหลังตู้จัดแสดงไม้เก่าแก่ ก่อนจะชักมีดพกสั้นที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะออกมา กลิ่นคาวเลือดเริ่มลอยคละคลุ้งไปทั่วอากาศ รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างสูงใหญ่ในชุดยศทหารยุคสงครามโลกเดินเลี้ยวเข้ามาในแสงสลัว ใบหน้าของเขามีรอยแผลเป็นที่น่ากลัวจนดูไม่ออกว่าคือมนุษย์หรือปีศาจ และสิ่งที่ทำให้หัวใจของรินรดาหยุดเต้นไปชั่วขณะ ไม่ใช่รูปลักษณ์ของมัน... แต่เป็นของในมือที่ชายคนนั้นถืออยู่ มันคือล็อกเก็ตทองคำรูปหัวใจแบบเดียวกับที่เธอมี และด้านในล็อกเก็ตนั้น... มีรูปถ่ายของเธอในวัยเด็กที่เพิ่งถูกถ่ายเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้เอง! กำมะหยี่สีแดงขอขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความลับอันโหดร้ายนี้ด้วยกันนะคะ