นาทีวิกฤต

กลิ่นควันดินปืนและกลิ่นฉุนไหม้ของแผงวงจรอิเล็กทรอนิกส์ตีคละคลุ้งจนแสบจมูก ทัศนียภาพเบื้องหน้าพร่ามัวไปด้วยม่านหมอกสีเทาหม่นที่ลอยอ้อยอิ่ง ทว่าสัญชาตญาณดิบภายในกายกลับตื่นตัวเต็มพิกัด รินรดาก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ สองตาเบิกกว้างเมื่อเงาร่างทะมึนของคมมีดสั้นวาววับแหวกผ่านอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูงเกินกว่าจะหลบพ้น "ระวัง!" เสียงตะโกนของศิลาก้องสะท้อนอยู่ท่ามกลางเสียงหูอื้อตาลาย แต่ทุกอย่างช้าเกินไป—ช้ากว่าคมเหล็กที่พุ่งตรงเข้ามายังจุดตาย ฉับ! ความเจ็บแปลบราถูกไฟลนแล่นริ้วขึ้นมาจากหัวไหล่ข้างขวา ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านลามเลียเนื้อหนัง ก่อนที่มันจะแปรเปลี่ยนเป็นความชาดิ่งลึกจนแทบไร้ความรู้สึก รินรดาเซถอยหลังไปชนกับผนังปูนเปลือยเย็นเฉียบ ลมหายใจสะดุดกึก หยดเลือดสีแดงสดซึมทะลุเนื้อผ้าสีเข้มออกมารวดเร็วราวกับสายน้ำที่ถูกเปิดก๊อก เธอไม่ได้กรีดร้อง ความตกใจทำให้เสียงติดอยู่ลำคอ หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่นจนหลั่งรสคาวสนิม ศัตรูในชุดดำสนิทเงื้อมือเตรียมแทงซ้ำเป็นรอบที่สอง ช่องว่างระหว่างความเป็นและความตายแคบลงเหลือเพียงเสี้ยววินาที แต่ศิลาไม่ยอมปล่อยให้เวลานั้นเกิดขึ้น ร่างสูงโปร่งของภัณฑารักษ์หนุ่มพุ่งเข้าชาร์จร่างของคนร้ายจากด้านข้างอย่างไม่คิดชีวิต แรงปะทะทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปบนพื้นคอนกรีต เสียงเนื้อกระแทกพื้นดังอึกทึกตามด้วยเสียงสบถอย่างเจ็บปวด ศิลาอาศัยจังหวะชุลมุนใช้สันมือฟาดเข้าที่ข้อมือของฝ่ายตรงข้ามอย่างแม่นยำ จนมีดสั้นหลุดกระเด็นไปไกล "ริน! เป็นยังไงบ้าง!" ศิลาหันมาตะโกนถาม เสียงของเขาเจือความตื่นตระหนกที่ยากจะเก็บซ่อน ดวงตาคู่คมที่มักจะเยือกเย็นเสมอเวลานี้กลับสั่นระริกด้วยความกังวล รินรดายกมือขึ้นกุมแผลที่หัวไหล่ นิ้วมือเรียวชุ่มโชกไปด้วยเลือด เธอส่ายหน้าช้าๆ พยายามฝืนทรงตัวให้ตั้งตรง แม้ว่าภาพตรงหน้าเริ่มหมุนเคว้งคว้าง ความหนาบีบคั้นในอกทำให้หน้าอกกระเพื่อมไหวรุนแรง "ฉัน... ฉันยังไหวค่ะ" เธอตอบเสียงสั่นพร่า เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าซีดเผือด ทว่า คนร้ายที่ล้มลงไปกลับยันกายลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่ถูกอำพรางด้วยหน้ากากผ้าเผยให้เห็นเพียงนัยน์ตาดุดันและเหี้ยมเกรียม มันไม่ได้สนใจศิลาที่พยายามจะพุ่งเข้าจับกุมอีกครั้ง แต่กลับหันปลายกระบอกปืนพกสีดำสนิทที่เพิ่งชักออกมาจากเอว เล็งตรงมาที่รินรดาซึ่งไร้ซึ่งสิ่งกีดขวาง เวลาเหมือนหยุดเดิน... ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น สัมผัสพิเศษที่หลับใหลอยู่ก้นบึ้งจิตใจของรินรดากลับตื่นตัวขึ้นอย่างรุนแรง ภาพนิมิตแปลกประหลาดวาบเข้ามาในหัว สมองของเธอเห็นภาพเศษเสี้ยวของวัตถุโบราณที่เคยสัมผัส—กำไลทองคำโบราณที่เปื้อนคราบเลือด และเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาท *'ความจริงกำลังจะถูกเปิดเผย...'* ปัง! เสียงปืนคำรามกึกก้องผ่าความเงียบ กระสุนเจาะเข้ากระทบผนังเฉียดร่างเธอไปเพียงไม่กี่เซنتิเมตร เศษปูนแตกกระจายร่วงกราว ศิลาพุ่งเข้าไปขัดขวางการยغلนัดที่สองทันเวลา ทั้งสองยื้อยุดกันชุลมุน เสียงหอบหายใจและเสียงสู้รบดังระงมท่ามกลางความมืดมิดของชั้นใต้ดินพิพิธภัณฑ์ รินรดาทรุดฮวบลงนั่งพับเพียบกับพื้น ความเจ็บปวดจากบาดแผลเริ่มแผ่ขยายเป็นวงกว้าง เลือดหยดลงกระทบพื้นคอนกรีตทีละหยด... ทีละหยด... สร้างร่องรอยสีแดงฉานตัดกับความเย็นชาของสถานที่ เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติกลับมา มือข้างที่ใช้การได้เอื้อมไปควAหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต ทว่าความผิดปกติบางอย่างก็เกิดขึ้น... สัญญาณไฟฉุกเฉินสีแดงที่กะพริบอยู่เหนือเพดานดับวูบลงพร้อมกันทั้งหมด ความมืดมิดสนิทเข้ามาโอบล้อมพวกเขาไว้ในพริบตา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่กำลังเร่งรีบมุ่งตรงมาทางนี้จากทางเดินยาวเบื้องหน้า—ไม่ใช่เสียงของคนร้ายคนเดียว แต่มันคือเสียงของกลุ่มคนจำนวนมากที่กำลังปิดล้อมทางออกทุกทาง ศิลาผละออกจากคู่ต่อสู้แล้วพุ่งเข้ามาประคองรินรดาขึ้นอย่างทุลักทุเล ลมหายใจของเขาหอบกระชั้นชิดจนสัมผัสได้ "พวกมันไม่ได้มาแค่คนเดียว..." ศิลาเอ่ยกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงเคร่งเครียดจนน่ากลัว "ทางออกหลักถูกปิดตายแล้ว เราหนีไม่พ้นแน่" รินรดากัดฟันอด กลั้นความเจ็บปวดที่หัวไหล่ เธอมองผ่านความมืดไปยังเงาร่างของใครบางคนที่ก้าวพ้นมุมมืดออกมา ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มเรียบร้อย เรือนผมจัดแต่งทรงอย่างดี ใบหน้าคมคายนั้นประดับด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่เธอคุ้นเคยดีเสียยิ่งกว่าใคร... รอยยิ้มของคนที่ควรจะอยู่ห่างไกลจากสถานที่อันตรายแห่งนี้ที่สุด "พี่ภาคภูมิ...?" รินรดาครางชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา ราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง ขณะที่ชายคนนั้นยกปืนขึ้นเล็งมาที่พวกเขาทั้งสองคนด้วยแววตาที่ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ ทั้งสิ้น -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รินรดากันมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ