การช่วยเหลือครั้งแรก

"เก็บคำคมคายเหล่านั้นไว้ใช้ในหลุมศพของแกเถอะ เพราะสมุดเล่มนี้ไม่มีวันตกไปอยู่ในมือคนอย่างแก" ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาที่เคยสุขุมเยือกเย็นบัดนี้วาวโรจน์ด้วยเปลวเพลิงแห่งโทสะ เขาไม่รอให้ชายตรงหน้าขยับตัว กายแกร่งพุ่งเข้าหาดั่งเสือที่ถูกต้อนจนมุม ในจังหวะที่หัวใจของเขากำลังเต้นรัวด้วยความกังวลถึง 'รินรดา' ที่ถูกพาตัวไปก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที เสียงหัวเราะหึๆ ดังขึ้นในลำคอของชายผู้มีใบหน้าคล้ายคลึงกับเขาอย่างน่าประหลาด "ใจร้อนเหมือนพ่อไม่มีผิด... แต่น่าเสียดาย ที่ความใจร้อนมักจะนำพาทุกอย่างไปสู่ความพินาศ" ศิลาไม่ได้สนใจถ้อยคำถากถาง เขาใช้สันมือกระแทกเข้าที่จุดตายของลูกน้องอีกคนที่กรูเข้ามาขวางทาง ก่อนจะอาศัยจังหวะชุลมุนถีบประตูห้องลับที่รินรดาถูกกักขังไว้จนพังครืน กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและกลิ่นดินปืนอบอวลอยู่ในอากาศ ภาพที่เห็นเบื้องหน้าทำให้เลือดในกายของเขากลายเป็นน้ำแข็ง รินรดาถูกมัดติดกับเก้าอี้ไม้ตัวเก่ากลางห้องมืดสนิท ใบหน้าหวานซึ้งที่เคยเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นบัดนี้ซีดเผือด นัยน์ตาคู่สวยของเธอกำลังสั่นระริกเมื่อเห็นเขาพังประตูเข้ามา "ศิลา... ออกไป!" เธอตะโกนเสียงแหบพร่า ความกลัวไม่ได้ฉายชัดในแววตาเท่ากับความกังวลที่เห็นเขาตกอยู่ในอันตราย "นี่คือกับดัก... มันไม่ได้ต้องการแค่สมุด แต่มันต้องการเลือดของคุณ!" ศิลาไม่ตอบคำ แต่รีบถลาเข้าไปปลดเชือกที่พันธนาการข้อมือเรียวของเธออย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วของเขาที่สัมผัสถูกผิวเย็นเฉียบของหญิงสาวสั่นเทาเล็กน้อยโดยไม่อาจควบคุมได้ "ไม่ว่าจะเลือดหรือชีวิต ถ้าต้องแลกเพื่อพาคุณออกไปจากที่นี่... ผมก็ยินดีจะจ่ายมัน" "เราหนีไม่พ้นหรอก" รินรดาพึมพำเมื่อได้รับอิสระ เธอคว้าแขนเขาไว้แน่น "สัมผัสของฉัน... มันบอกว่าที่นี่มีบางอย่างที่ถูกฝังไว้ใต้พื้นดิน มันไม่ใช่แค่สถานที่เก็บของ แต่มันคือสุสานที่รอวันกลืนกินคนที่ไม่ได้รับเชิญ" ศิลานิ่งงันไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับเธออย่างลึกซึ้ง ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามปิดกั้นไว้ตลอดมาดูเหมือนจะเริ่มพังทลายลงในวินาทีที่ความเป็นความตายอยู่เพียงแค่เส้นกั้นบางๆ เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงของเขาทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "เชื่อใจผมนะ... รินรดา ไม่ว่านิมิตของคุณจะเห็นอะไร แต่ความจริงเดียวที่คุณต้องรู้ในตอนนี้ คือผมจะไม่มีวันปล่อยมือจากคุณ" ทั้งสองเร่งฝีเท้าออกไปทางระเบียงด้านหลังของคลังสินค้าเก่าที่ดัดแปลงเป็นรังโจร เสียงฝีเท้าที่ไล่ตามมาติดๆ ผสมกับเสียงคำสั่งของชายที่อ้างว่าเป็นพี่ชายของศิลา ดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดินที่มืดมิด "ล้อมมันไว้! อย่าให้สมุดเล่มนั้นถูกทำลาย!" กระสุนนัดหนึ่งเฉี่ยวไหล่ศิลาไปเพียงนิดจนเลือดสีสดซึมออกมาเปรอะเสื้อเชิ้ตสีขาว รินรดาอุทานออกมาด้วยความตกใจ แต่ศิลากลับกระชากตัวเธอให้วิ่งเข้าหาช่องหน้าต่างแคบๆ ที่มีแสงจันทร์รำไรลอดผ่านเข้ามา เขาตัดสินใจเสี่ยง... หากต้องตาย ก็ขอให้ตายในที่ที่เขาสามารถปกป้องความลับที่สำคัญที่สุดในชีวิตไว้ได้ "กระโดด!" ศิลาตะโกนบอกพร้อมกับโอบรัดเอวบางกระโจนออกสู่ความมืดเบื้องล่าง ทั้งคู่ร่วงลงสู่กองฟางแห้งที่กองอยู่ใต้ถุนอาคารอย่างทุลักทุเล ความเจ็บปวดจากการกระแทกไม่ได้ทำให้เขาสนใจ แต่เขากลับรีบดันตัวรินรดาให้ลุกขึ้นและวิ่งฝ่าพงหญ้าที่รกชัฏออกไปสู่ถนนสายเปลี่ยว ทว่า เมื่อทั้งคู่หยุดหายใจหอบอยู่หลังซากกำแพงเก่า รินรดากลับเบิกตากว้าง มือของเธอที่แตะลงบนกำแพงนั้นดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างจากอดีต ภาพนิมิตที่รุนแรงกว่าครั้งไหนๆ วาบเข้ามาในหัวจนเธอเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น "ศิลา... หยุดก่อน" เสียงของเธอสั่นเครือ "กำแพงนี้... มันไม่ใช่แค่กำแพง มันคือสัญลักษณ์ที่แม่ฉันเคยกล่าวถึงในไดอารี่หน้าที่ถูกฉีกหายไป" ศิลาขมวดคิ้วแน่น เขารีบประคองเธอไว้พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ในความมืดมิดนั้นเอง เขาก็สังเกตเห็นบางอย่าง... รอยจารึกที่ค่อยๆ เรืองแสงสีแดงเลือดออกมาจากอิฐเก่าแก่ที่เธอกำลังแตะอยู่ มันไม่ใช่รอยจารึกธรรมดา แต่มันคือกลไกบางอย่างที่กำลังทำงาน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่ไล่ล่ามาก็เงียบหายไปอย่างประหลาด ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว ศิลาหันกลับไปมองทางด้านหลัง และหัวใจของเขาก็แทบหยุดเต้น เมื่อแสงจากไฟฉายของกลุ่มคนที่ตามมาดับวูบลงพร้อมกัน ทิ้งไว้เพียงเสียงกระซิบที่ลอยมากับสายลม เสียงนั้นฟังดูคุ้นหูอย่างน่าขนลุก... เสียงของหญิงสาวที่ควรจะตายไปนานแล้ว "ในที่สุด... รอยจารึกก็ตื่นขึ้นแล้ว... ลูกรัก" รินรดาและศิลาหันขวับไปมองยังทิศทางของเสียงนั้น พร้อมกับที่ร่างของหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด... ใบหน้าของนางเหมือนกับรินรดาอย่างถอดแบบออกมา ราวกับภาพสะท้อนในกระจกที่บิดเบี้ยว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดในบทนี้ร่วมกับกำมะหยี่สีแดงนะคะ