การทรยศครั้งที่สอง

"หลักฐานชิ้นนั้นไม่ได้อยู่ในห้องนิรภัยของพิพิธภัณฑ์ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมคะ..." รินรดากระซิบถาม เสียงของเธอสั่นพร่าไม่ต่างจากเปลวเทียนที่ถูกลมพัดกรรโชก มือที่กำสร้อยข้อมือโบราณไว้แน่นจนขึ้นข้อขาว สัมผัสถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากโลหะเก่าคร่ำ มันไม่ใช่พลังจากอดีต แต่มันคือความสั่นสะเทือนของความจริงที่กำลังพังทลายลงตรงหน้า ศิลานิ่งงัน ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองไปยังผนังห้องทำงานที่เต็มไปด้วยร่องรอยการรื้อค้น เอกสารลับที่ควรจะถูกเก็บรักษาไว้ด้วยชีวิตกลับหายไป ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ร่างสูงใหญ่ของภัณฑารักษ์หนุ่มดูอ่อนแรงลงไปถนัดตา ในขณะที่คนสนิทข้างกายอย่าง ‘เกื้อกูล’ ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ห่างออกไป มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่รินรดาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็น "เธอรู้ตัวช้าไปหน่อยนะ รินรดา" เกื้อกูลเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "ความจริงบางอย่าง... เก็บไว้ใต้กองขี้เถ้ามันดีกว่าขุดมันขึ้นมาเพื่อเผาผลาญตัวเองนะ" รินรดาหันขวับไปมองชายที่เธอเคยไว้วางใจที่สุดคนหนึ่งในกลุ่ม ความเชื่อใจที่เคยฟูฟ่องอยู่ในอกกลับกลายเป็นก้อนตะกั่วที่ถ่วงรั้งหัวใจ "คุณ... คุณเป็นคนเอาไป? พี่เกื้อ ทำไมคะ? ทำไมต้องเป็นคุณ" "ทำไมเหรอ?" เกื้อกูลหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "เพราะผมไม่อยากให้รอยจารึกนั่นถูกอ่านออกยังไงล่ะ ถ้าแม่ของเธอไม่โง่พอที่จะเปิดเผยความลับของตระกูลพวกเราในตอนนั้น ทุกอย่างก็คงไม่ต้องจบลงที่โศกนาฏกรรม และที่สำคัญ... พี่ชายของฉันก็ไม่ต้องตายเพราะความดื้อรั้นของพ่อเธอด้วย!" ศิลาขยับตัวเข้าขวางหน้าหญิงสาวไว้โดยสัญชาตญาณ ดวงตาที่เคยสุขุมเยือกเย็นบัดนี้ฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้น "นายทรยศพวกเราตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาในทีม เกื้อกูล นายไม่ใช่คนของมูลนิธิ... นายคือหมาล่าเนื้อของคนที่อยู่เบื้องหลังการตายของคุณแม่รินรดามาตลอด" "เรียกอย่างนั้นก็ได้ครับ ศิลา" เกื้อกูลหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อแจ็กเก็ตขึ้นมาแกว่งเล่นช้าๆ "แต่ก็นะ... ก็น่าเสียดายที่ 'การทรยศครั้งที่สอง' ของวันนี้ ไม่ได้มีแค่การขโมยของชิ้นนี้ไปเท่านั้น" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของรินรดา ภาพนิมิตสีเทาหม่นแวบผ่านเข้ามาในมโนภาพ—ภาพของแม่ที่กำลังถูกล้อมรอบด้วยคนในเงามืด และหนึ่งในนั้นมีรอยสักรูปตราประทับที่ข้อมือซ้าย... ตราประทับเดียวกับที่เกื้อกูลกำลังเผยออกมาเมื่อเขาขยับแขนเสื้อ "พี่เกื้อ... รอยที่ข้อมือนั่น" เสียงของรินรดาแผ่วจนเกือบขาดหาย "จำได้แล้วสินะ" เกื้อกูลยิ้มหยัน ก่อนจะกดโทรศัพท์ในมือส่งสัญญาณบางอย่าง "ข่าวร้ายคือ ข้างนอกนั่นไม่ได้มีแค่คนของฉันที่รออยู่ แต่คนที่เธอเชื่อใจที่สุดอีกคน... กำลังเดินเข้ามาเพื่อปิดบัญชีนี้กับพวกเราด้วยตัวเอง" ยังไม่ทันสิ้นคำ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก มันไม่ใช่ฝีเท้าของศัตรู แต่มันคือจังหวะการก้าวที่รินรดาจดจำได้แม่นยำที่สุด ฝีเท้าของ 'ผู้มีพระคุณ' ที่คอยอุปถัมภ์การวิจัยของเธอมาตลอดหลายปี ประตูกระจกหนาถูกผลักออกอย่างใจเย็น เผยให้เห็นร่างของชายสูงวัยในชุดสูทเนี้ยบกริบที่เดินเข้ามาพร้อมกับปืนเก็บเสียงในมือ ศิลาคว้าข้อมือรินรดาไว้แน่น เตรียมจะพุ่งตัวออกไปทางหน้าต่างข้างห้อง แต่ทว่า... เสียงปืนนัดแรกกลับดังขึ้นในอากาศ ไม่ใช่เสียงที่มุ่งเป้ามาที่พวกเขา แต่มันดังมาจากคนที่ยืนอยู่ข้างหลังศิลาเสียเอง รินรดารู้สึกถึงหยาดของเหลวอุ่นๆ ที่กระเซ็นมาโดนข้างแก้ม เธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นศิลาทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดสีแดงฉานค่อยๆ ซึมเปื้อนเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาเป็นวงกว้าง มือที่กุมมือเธอไว้แน่นค่อยๆ คลายออกอย่างอ่อนแรง "ศิลา!" เธอหวีดร้อง เสียงร้องนั้นดังสนั่นอยู่ในห้องที่เงียบงัน เกื้อกูลมองภาพนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้กับผู้มาใหม่ที่เดินเข้ามาประชิดตัวรินรดาในชั่วพริบตา ปลายกระบอกปืนเย็นๆ กดลงที่ขมับของเธอ ความตายอยู่ใกล้แค่ปลายจมูก แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาแตกสลายมากกว่าความกลัว คือดวงตาของชายผู้มีพระคุณที่มองเธออย่างว่างเปล่า "ของชิ้นนั้นอยู่ที่ไหน รินรดา? บอกมา... ก่อนที่ฉันจะทำให้คนรักของเธอต้องทรมานมากกว่าการแค่ถูกยิงที่ไหล่" รินรดาหันไปมองร่างของศิลาที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น ก่อนจะมองกลับไปที่ดวงตาของคนที่เธอเคารพรักเหมือนพ่อบังเกิดเกล้า เธอรู้แล้วว่าในสมรภูมินี้ เธอไม่ได้สูญเสียแค่ความไว้ใจ แต่มันคือการสูญเสียทุกอย่างที่เธอเคยยึดเหนี่ยว ขอบคุณรี้ดที่รักทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่เจ็บปวดที่สุดนี้กับกำมะหยี่สีแดงนะคะ