กลิ่นไอความลวง

“บอกฉันมา... ว่านั่นไม่ใช่เรื่องจริง” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแฝงด้วยไอเย็นเยียบที่แผ่ออกจากใจจนปลายนิ้วมือเย็นเฉียบ เธอจ้องมองโทรศัพท์ในมือของศิลาที่ยังคงส่องแสงวาบสลับดับเหมือนหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ แสงสีฟ้าหม่นของหน้าจอสะท้อนเข้ากับดวงตาของชายหนุ่ม เผยให้เห็นรอยร้าวลึกในดวงตาที่ปกติเคยราบเรียบดั่งผิวน้ำนิ่ง ศิลาไม่ได้ตอบในทันที เขานิ่งงันไปครู่ใหญ่ ราวกับกำลังใช้ห้วงเวลาที่หยุดชะงักนี้เป็นเกราะกำบังความลับที่กัดกินเขาอยู่ มือที่ถือโทรศัพท์ลดระดับลงช้าๆ แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่จุดว่างเปล่าในความมืดเบื้องหน้า “โลกของคนตาย... ไม่ควรมีข้อความส่งมาถึงคนเป็นนะคะ ริน” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เป็นน้ำเสียงที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน น้ำเสียงของคนที่สูญเสียศรัทธาในสิ่งที่ตนเองยึดถือ รินรดาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ความอึดอัดที่สั่งสมมาตลอดสิบปีประดังเข้ามาเหมือนกำแพงที่พังทลายลง เธอคว้าข้อมือของเขาไว้แน่น แรงบีบจากนิ้วมือแสดงถึงความเจ็บปวดที่พยายามจะเค้นคำตอบ “อย่าเบี่ยงเบนประเด็น! ชื่อนั้น... ชื่อของคนที่อยู่ในกองเพลิงนั่น... ทำไมถึงกลายเป็นคนที่คุณติดต่อด้วยตลอดเวลาที่ผ่านมา!” ศิลาหันกลับมามองเธอ แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธ แต่มันเต็มไปด้วยความเวทนา “คุณคิดว่าคุณรู้จักผมดีแค่ไหนรินรดา? คุณคิดว่าความเชื่อใจที่คุณมอบให้มาตลอดหลายปีนี้ มันมีรากฐานมาจากอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะความลวงที่ถูกถักทอขึ้นมาอย่างประณีต?” บรรยากาศในห้องเก็บรักษาวัตถุโบราณดูเหมือนจะบีบรัดตัวเข้าหาพวกเขา กลิ่นอับของกระดาษเก่าและฝุ่นผงโบราณที่เคยดูขลังกลับกลายเป็นกลิ่นสาบของความเน่าเฟะทางจริยธรรม รินรดารู้สึกเหมือนสัมผัสพิเศษที่เธอมักมีต่อวัตถุโบราณกำลังทำงานในทางที่ผิดเพี้ยน เธอเห็นภาพนิมิตวาบขึ้นมาในหัว—ภาพของศิลากำลังก้มกราบใครบางคนในความมืด ภาพของแฟ้มข้อมูลลับที่ถูกส่งมอบผ่านมือของคนที่เธอไว้วางใจที่สุด “คุณ... คุณเป็นสายให้เขา” รินรดากล่าวออกมาด้วยเสียงที่เกือบจะเป็นเสียงกระซิบ ความจริงที่เพิ่งตระหนักได้นั้นคมกริบยิ่งกว่าใบมีด “คนที่คุณส่งข้อมูลของฉันให้ตลอดเวลา คือคนคนเดียวกับที่ทำให้แม่ของฉันต้องตายใช่ไหมคะ?” ศิลาไม่ตอบ เขากลับยิ้ม—เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอกระตุกวูบ มันไม่ใช่รอยยิ้มของผู้ร้าย แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่ยอมจำนนต่อโชคชะตา “ริน... บางครั้ง การไม่รู้ความจริงก็คือของขวัญที่ดีที่สุดที่คนเราจะพึงมี แต่คุณกลับเลือกที่จะเปิดกล่องใบนั้นด้วยมือของคุณเอง แล้วตอนนี้ คุณพร้อมจะรับมือกับสิ่งที่อยู่ข้างในหรือยังคะ?” เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวเก่า แล้วก้าวเดินไปที่ประตูห้องเก็บวัตถุโบราณโดยไม่หันกลับมามอง “ถ้าคุณอยากรู้ว่าใครคือหนอนบ่อนไส้ที่อยู่ใกล้คุณมากกว่าใครเพื่อน ลองเปิดลิ้นชักชั้นล่างสุดของโต๊ะทำงานคุณดูสิคะ แล้วคุณจะรู้ว่าคำว่า ‘คนใกล้ชิด’ มันมีความหมายน่าขนลุกขนาดไหน” เมื่อประตูบานหนักปิดลงทิ้งให้รินรดาอยู่ลำพังกับความเงียบงัน ความโกรธแค้นในใจเริ่มเปลี่ยนเป็นความหวาดระแวง เธอเดินตรงไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองด้วยหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองรบ มือที่สั่นเทาค่อยๆ ดึงลิ้นชักชั้นล่างสุดออก มันติดขัดเล็กน้อยก่อนจะยอมเลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นกล่องกำมะหยี่สีแดงสดที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ทันทีที่เปิดฝากล่องออก กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัวก็โชยปะทะจมูก มันคือกลิ่นน้ำหอมของ ‘พี่พิมพ์’ ผู้เป็นทั้งพี่เลี้ยงและเพื่อนสนิทที่ดูแลเธอมาตั้งแต่เด็ก ภายในกล่องมีเครื่องประดับชิ้นหนึ่งที่หายไปจากคดีเพลิงไหม้เมื่อสิบปีก่อน—สร้อยคอพลอยสีเพลิงที่แม่ของเธอสวมใส่ในวันเกิดเหตุ และใต้สร้อยเส้นนั้นมีภาพถ่ายใบหนึ่งที่พับครึ่งไว้อย่างตั้งใจ รินรดากรีดนิ้วสั่นๆ หยิบภาพนั้นขึ้นมาดู ภาพของชายฉกรรจ์ในเงามืดที่กำลังรับเงินจากใครบางคน และมือที่ยื่นเงินนั้นให้... คือมือที่มีกำไลข้อมือรูปดอกกุหลาบที่พี่พิมพ์สวมใส่เป็นประจำไม่เคยขาด ในวินาทีที่ความจริงเริ่มกระจ่างชัด เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาแต่หนักแน่นก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงานของเธอ รินรดารีบซ่อนภาพถ่ายไว้ใต้ฝ่ามือ พร้อมกับหันไปมองร่างที่ก้าวผ่านเข้ามาในแสงไฟสลัว นั่นไม่ใช่ศิลา... แต่เป็นพี่พิมพ์ที่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนเช่นเคย ทว่าในมือนั้นกลับถือมีดปอกผลไม้ขนาดเล็กที่วาววับรับกับแสงไฟ เธอปิดประตูห้องลงอย่างช้าๆ และล็อคกลอนด้วยเสียง ‘กริ๊ก’ ที่ฟังดูเหมือนเสียงปิดตายโลงศพของความสัมพันธ์ทั้งหมด “ริน... พี่บอกแล้วใช่ไหมคะว่าอย่าหาคำตอบในสิ่งที่มันตายไปแล้ว” พิมพ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเหมือนแม่กล่อมเด็ก ขณะที่ดวงตาคู่สวยนั้นกลับไร้ซึ่งแววตาแห่งความเมตตา “เพราะตอนนี้... ความลับนี้มันกำลังจะฆ่ารินให้ตายไปพร้อมกับความอยากรู้อยากเห็นของรินเองนะคะ” กำมะหยี่สีแดงขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมค้นหาความจริงอันดำมืดไปกับรินรดานะคะ