คำสารภาพท่ามกลางฝน

"โกหกค่ะ... คุณกำลังโกหกตัวเอง หรือว่ากำลังโกหกฉันกันแน่?" น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่า ท่ามกลางเสียงเม็ดฝนที่โหมกระหน่ำซัดสาดกระทบหลังคาเรือนไม้เก่าแก่จนเกิดเสียงดังระงม หญิงสาวกอดอกแน่น ความหนาวเหน็บจากพายุภายนอกยังเทียบไม่ได้กับความอ้างว้างที่เกาะกินใจ หลังประโยคต้อนรับที่ดูเหมือนจะอบอุ่นจากคนในครอบครัวเมื่อครู่ ความจริงที่ว่าเขายังคงปิดบังอะไรบางอย่างไว้กลับเด่นชัดขึ้นมา ศิลาในชุดเชิ้ตสีขาวที่เปียกชื้นจนแนบไปกับแผ่นหลังกว้าง ยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถง สายตาของเขาไม่ได้จับจ้องที่ดวงตาคู่สวยของรินรดา แต่เขากลับมองเลยไปที่กรอบรูปเก่าคร่ำคร่าบนผนัง... รูปถ่ายวันวานที่รอยยิ้มของแม่เธอยังคงสดใส แต่ความลับในนั้นกลับมืดดำราวกับก้นเหว "ริน... บางความจริงมันไม่ได้ถูกออกแบบมาให้รับรู้ในวันที่เรายังไม่พร้อมจะเสียมันไป" ศิลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีสุขุม เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ แววตาคมกริบนั้นวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่กำลังจะดับลงเพราะพายุ รินรดาสาวเท้าเข้าไปหาเขา มือเรียวบางสั่นระริกขณะหยิบเอาเข็มกลัดโบราณที่เธอได้รับมาจากจุดเกิดเหตุในนิมิตขึ้นมา "ฉันพร้อมหรือยังไม่พร้อม มันไม่ใช่สิทธิ์ของคุณที่จะตัดสินนะคะศิลา! ฉันตามหาความจริงเรื่องแม่มาตลอดชีวิต แต่คุณ... คุณที่เป็นคนใกล้ตัวที่สุด กลับเลือกที่จะเป็นกำแพงขวางทางฉันไว้เสมอ" "เพราะถ้ากำแพงนี้พังลง... คนที่จะตายอาจไม่ใช่แค่ความลับ แต่มันคือตัวคุณ!" ศิลาตะโกนกลับ เสียงของเขาทรงพลังพอที่จะหยุดสายฝนในความรู้สึกของรินรดาให้เงียบกริบ เขาพุ่งตัวเข้ามาคว้าไหล่เธอไว้ แรงบีบนั้นหนักแน่นแต่ทว่าแฝงไว้ด้วยความทะนุถนอมอย่างเหลือเชื่อ ดวงตาของเขาฉายชัดถึงสิ่งที่เขาปิดบังมานาน... ไม่ใช่แค่เรื่องคดีความของแม่เธอ แต่เป็น 'ความรู้สึก' ที่เขามีต่อเธอเสมอมา "ที่ฉันต้องรักษาระยะห่าง... ที่ฉันต้องดูเหมือนเย็นชา... คุณไม่เคยรู้เลยหรือไงว่ามันยากแค่ไหนที่จะต้องเห็นคุณเดินเข้าหาอันตราย โดยที่ฉันทำได้เพียงแค่กอดคุณไว้ในใจ?" รินรดาชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดไปครู่หนึ่ง เมื่อสบตาเขาลึกๆ เธอกลับเห็นเงาสะท้อนของความเจ็บปวด ความโหยหา และความรักที่ถูกกดทับไว้ใต้กาลเวลา ศิลาไม่ใช่แค่ภัณฑารักษ์ที่เก็บรักษาวัตถุโบราณ แต่เขากำลังเก็บรักษา 'ตัวเธอ' ไว้ในเซฟที่แน่นหนาที่สุดในหัวใจ "ศิลา..." เสียงเธอแผ่วเบาลง "ผมไม่อาจปกป้องคุณจากการเห็นนิมิตได้ แต่ผมจะไม่มีวันปล่อยให้คุณโดดเดี่ยวในนรกนั่นเพียงลำพัง" เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่อุ่นร้อนท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ "รินรดา... ผมไม่ได้ทำทั้งหมดนี่เพราะหน้าที่ แต่เพราะหัวใจของผมมันผูกติดอยู่กับทุกย่างก้าวของคุณมานานเกินกว่าจะถอนตัวได้แล้ว" ฝนข้างนอกยังคงเทกระหน่ำ ราวกับจะชะล้างทุกความลับที่เคยปกปิดไว้ให้เปิดเผยออกมา ในวินาทีที่ความเงียบเข้าปกคลุม ทั้งคู่ต่างสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดที่ไม่สามารถต้านทานได้ ความสัมพันธ์ที่เคยมีเส้นกั้นบางๆ กำลังพังทลายลง แต่ทว่า... ในจังหวะที่มือของศิลาค่อยๆ เอื้อมไปแตะที่ข้างแก้มของรินรดาอย่างแผ่วเบา สายฟ้าแลบแปลบปลาบผ่านหน้าต่างเผยให้เห็นร่างของใครบางคนที่ยืนพิงประตูห้องโถงอยู่เงียบๆ คนผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากคนในครอบครัวที่เพิ่งต้อนรับเธอเมื่อครู่ ทว่าแววตาที่มองมากลับเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง และในมือข้างหนึ่งเขากำลังถือสิ่งของบางอย่างที่ทำให้รินรดาถึงกับหน้าซีดเผือด มันคือเข็มกลัดชิ้นเดียวกับที่เธอถืออยู่ในมือ... แต่รอยจารึกหลังเข็มกลัดของคนผู้นั้น กลับเปล่งประกายสีแดงฉานราวกับเลือดที่เพิ่งรินรดลงมา! "ดูเหมือนว่า... เรื่องราวที่ฉันปิดบังไว้ จะไม่เป็นเรื่องเดียวที่เธอกำลังจะถูกทำลายนะคะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำของชายผู้นั้นดังขึ้น ทำลายบรรยากาศอันแสนเปราะบางจนแตกสลายไม่มีชิ้นดี กำมะหยี่สีแดงหวังว่ารี้ดเดอร์จะยังไม่วางมือจากความลุ้นระทึกนี้นะคะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ