รอยนิ้วมือที่หายไป

"คุณกำลังทำอะไร รินรดา?" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของศิลาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องคลังเก็บวัตถุโบราณใต้ดิน มันไม่ใช่คำถามที่ต้องการคำตอบ แต่มันคือการปรามให้หยุดการกระทำที่เขามองว่าเสี่ยงอันตราย รินรดาสะดุ้งสุดตัว มือที่กำลังจะเอื้อมไปแตะสันปกสมุดบันทึกหนังสีดำเขรอะฝุ่นชะงักค้างกลางอากาศ เธอค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับภัณฑารักษ์หนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนกะพริบถี่ทำให้ออร่ารอบตัวเขาดูขุ่นมัวและยากจะอ่านใจ "บันทึกเล่มนี้... มันอยู่ในมือแม่ฉันตอนที่ท่านเสียชีวิต" เธอตอบพลางกดเสียงให้ต่ำลง แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก "ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้คะ ศิลา?" ศิลาไม่ได้เดินเข้ามาใกล้ เขายังคงกอดอกพิงกรอบประตู ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวสำรวจท่าทีของหญิงสาวอย่างละเอียด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าเดิม "ของที่นี่มีเจ้าของทุกคน และบางอย่าง... ก็ไม่ควรมีใครไปปลุกให้มันตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล" รินรดาไม่ฟังคำทัดทานนั้น เธอรู้ดีว่าความเปราะบางที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้แววตาที่แข็งกร้าวคือจุดอ่อน แต่ความอยากรู้ที่กัดกินใจมานานหลายปีกลับทรงพลังยิ่งกว่า เธอตัดสินใจก้าวเข้าไปหาบันทึกเล่มนั้นด้วยความเร็วที่เหนือการควบคุม ปลายนิ้วของเธอแตะลงบนหนังที่หยาบกร้านทันทีที่สัมผัสผิวนั้น โลกทั้งใบก็หมุนคว้าง ความรู้สึกเหมือนไฟฟ้าสถิตแล่นปราดจากปลายนิ้วเข้าสู่เส้นประสาท สมองของเธอขาวโพลนไปชั่วขณะ ก่อนที่ภาพนิมิตจะกรีดผ่านม่านตาออกมาอย่างรุนแรง *กลิ่นไหม้ของกระดาษและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง* ในนิมิตนั้น รินรดาเห็นเพียงเงาเลือนรางของสตรีคนหนึ่งที่กำลังเร่งเขียนข้อความบางอย่างด้วยลายมือที่สั่นไหว ร่องรอยนิ้วมือของหญิงสาวคนนั้นเปื้อนไปด้วยคราบสีแดงเข้มที่ค่อยๆ เลือนหายไปจากหน้ากระดาษราวกับถูกดูดกลืน รินรดาพยายามเพ่งมองว่านั่นคือลายมือของแม่เธอหรือไม่ แต่ความเจ็บปวดที่ขมับกลับพุ่งพล่านจนเธอต้องกรีดร้องออกมาเบาๆ "ปล่อยมัน!" ศิลาพุ่งตัวเข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้ แรงกระชากนั้นทำให้รินรดาหลุดออกจากห้วงนิมิตทันที เธอหอบหายใจถี่ด้วยความตื่นตระหนก เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายบนใบหน้าซีดเผือด "คุณเห็นอะไร..." ศิลาถาม เสียงของเขาไม่ได้เย็นชาอย่างที่เคย แต่มันมีความสั่นเครือซ่อนอยู่ลึกๆ "บอกมาว่าคุณเห็นอะไรในรอยจารึกนั้น" รินรดาสะบัดข้อมือออกจากการจับกุมของเขา เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของภัณฑารักษ์หนุ่ม พยายามค้นหาคำตอบที่เขาอาจจะซ่อนไว้ "ฉันเห็นรอยนิ้วมือ... รอยนิ้วมือที่ค่อยๆ เลือนหายไปจากบันทึก แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือ" เธอหยุดเว้นวรรค หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเมื่อนึกถึงสิ่งที่เห็นในเสี้ยววินาทีสุดท้าย "ในบันทึกเล่มนั้น ไม่มีชื่อผู้เขียน แต่มันมี 'ตราประทับ' ของพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ประทับอยู่บนหน้าสุดท้าย ทั้งที่มันควรจะเป็นสมุดส่วนตัวของแม่ฉัน!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องคลังเก็บวัตถุโบราณอีกครั้ง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างเชื่องช้า ศิลาไม่ได้ปฏิเสธ เขากลับหันหลังไปหยิบกุญแจทองเหลืองเก่าแก่ขึ้นมาหมุนวนในนิ้วอย่างครุ่นคิด บรรยากาศบีบคั้นจนรินรดารู้สึกเหมือนอากาศในห้องเริ่มน้อยลง "คุณคิดว่าตัวเองกำลังตามหาความจริง แต่ความจริงบางอย่างที่ถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ มันมีราคาที่ต้องจ่ายด้วยลมหายใจ" ศิลาหันกลับมา แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน มันคือความสงสาร หรืออาจจะเป็นความหวาดกลัว เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าอึดอัด ก่อนจะหยิบบันทึกเล่มนั้นขึ้นมาแล้วยัดใส่มือเธอ "ถ้าคุณอยากรู้นัก ก็จงอ่านมันให้จบ แต่จำไว้ว่ารอยนิ้วมือที่คุณเห็น มันไม่ได้หายไปไหน แต่มันกำลังรอคอยที่จะกลับมาทวงคืนเจ้าของที่แท้จริง" รินรดาก้มมองบันทึกในมือ ก่อนจะสังเกตเห็นความผิดปกติ... รอยเปื้อนสีแดงที่เธอเห็นในนิมิตเมื่อครู่ เริ่มปรากฏชัดขึ้นบนปกสมุดหนังที่เดิมเคยแห้งสนิท กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาแตะจมูกอีกครั้งพร้อมกับเสียงกระซิบเบาหวิวที่ดังมาจากความว่างเปล่าด้านหลังของศิลา *‘หนีไป... รินรดา... อย่าเปิดหน้าถัดไป...’* เธอมองหน้าศิลาด้วยความตกตะลึง แต่ชายหนุ่มกลับทำเพียงแค่ยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูราวกับว่าเขารู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ ขณะที่เธอกำลังจะเปิดหน้าถัดไปเพื่อพิสูจน์เสียงกระซิบนั้น ไฟในห้องคลังเก็บวัตถุโบราณก็ดับพรึบลงพร้อมกันทุกดวง ทิ้งให้เธอและเขาอยู่ท่ามกลางความมืดมิดที่หนาวเหน็บ ทว่าในความมืดนั้น รินรดากลับรู้สึกถึงสัมผัสเย็นเฉียบของปลายนิ้วใครบางคน... ที่แตะลงบนหลังมือของเธอเบาๆ ก่อนจะกดน้ำหนักลงราวกับจะประทับรอยนิ้วมือทับลงไปบนรอยเปื้อนสีแดงบนบันทึกเล่มนั้นอีกครั้ง กำมะหยี่สีแดงหวังว่าคุณจะร่วมค้นหาความลับที่ซ่อนอยู่ในความมืดมิดนี้ไปกับรินรดาในตอนต่อไปนะคะ