กล่องเหล็กสนิมเขรอะ

"ทนายวิชัยคะ ดิฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังเรื่องมรดก แต่ดิฉันมาเพื่อหาคำตอบว่าทำไมแม่ถึงต้องตายในที่ที่ไม่มีใครรู้จักแบบนี้" รินรดาวางปากกาด้ามหรูลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวใหญ่ เสียงมันกระทบพื้นผิวไม้ดัง 'กริ๊ก' สั้นๆ แต่หนักแน่นราวกับประกาศิต หญิงสาวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายวัยกลางคนตรงหน้า เธอไม่ได้คาดคั้นด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว แต่เป็นความนิ่งสงบที่ดูน่าเกรงขามกว่าการตะโกนด่าทอ ทนายวิชัยถอนหายใจยาว แววตาของเขาฉายความเหนื่อยล้าที่ปิดไม่มิด "คุณรินรดาครับ... บางความจริงก็มีไว้เพื่อให้ถูกลืม แต่ถ้าคุณยืนกรานขนาดนั้น กุญแจคฤหาสน์ตระกูลเวียงไพศาลอยู่ที่นั่นแล้ว และผมเตือนคุณด้วยความหวังดีว่า อย่าแตะต้องสิ่งที่กาลเวลาพยายามฝังกลบไว้เลยครับ" รินรดาคว้ากุญแจดอกนั้นมาไว้ในมือ โลหะเย็นเยียบส่งผ่านความรู้สึกประหลาดบางอย่างเข้ามาจนเธอต้องขมวดคิ้ว ความเย็นนั้นไม่ได้มาจากอากาศ แต่มันเหมือนกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านจากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ การเดินทางมายังคฤหาสน์ปลายเนินเขาไม่ใช่เรื่องง่าย เส้นทางคดเคี้ยวรายล้อมด้วยต้นไม้ใหญ่ที่โน้มกิ่งก้านลงมาราวกับจะขวางกั้นผู้มาเยือน คฤหาสน์หลังโตตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าในสภาพที่ดูทรุดโทรมแต่ยังคงความโอ่อ่าของสถาปัตยกรรมยุคเก่า กลิ่นอายของไม้ผุและฝุ่นละอองที่อบอวลอยู่ในอากาศบอกให้รู้ว่าที่นี่ไร้คนเหลียวแลมานานนับทศวรรษ ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู รินรดารู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมาจากเงามืด เสียงฝีเท้าของเธอสะท้อนก้องไปตามโถงทางเดินกว้าง ผ้าม่านสีซีดจางพริ้วไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านรอยแตกของหน้าต่าง ราวกับวิญญาณของอดีตกำลังเต้นรำรับแขกผู้มาใหม่ เธอเดินมุ่งหน้าขึ้นสู่ชั้นบนด้วยสัญชาตญาณบางอย่าง ห้องใต้หลังคาคือเป้าหมายเดียวที่เธอรู้สึกว่าต้องไปให้ถึง เมื่อบานประตูไม้หนักอึ้งถูกเปิดออก กลิ่นอับชื้นก็ปะทะเข้ากับใบหน้า ฝุ่นที่หนาเตอะบนพื้นแสดงให้เห็นว่าไม่มีใครขึ้นมาที่นี่นานเท่าไหร่แล้ว ทว่าท่ามกลางความรกเรื้อ สายตาของเธอกลับไปสะดุดเข้ากับมุมหนึ่งของห้อง กล่องเหล็กสีเข้มใบหนึ่งตั้งวางอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนโต๊ะไม้ตัวเล็ก สนิมเกาะกรังจนกลายเป็นสีน้ำตาลเข้มเหมือนคราบเลือดเก่าเก็บ รินรดาค่อยๆ ย่างกรายเข้าไปใกล้ ความรู้สึกกดทับบริเวณหน้าอกเริ่มก่อตัวขึ้น เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวด ความโหยหา และความหวาดกลัวที่อบอวลอยู่รอบกล่องใบนั้น มือที่สั่นเทาของเธอเอื้อมไปแตะผิวเหล็กขรุขระเพียงชั่วขณะที่ปลายนิ้วสัมผัส ภาพนิมิตก็ฉายชัดขึ้นในหัวสมอง... *ภาพของแม่... สตรีที่งดงามและเศร้าสร้อยกำลังกอดกล่องใบนี้แน่นในอ้อมอก หยดน้ำตาไหลรินลงบนสนิมเหล็ก เสียงกระซิบที่แผ่วเบาจนแทบขาดใจบอกว่า 'อย่าให้ใครรู้... อย่าให้มันกลับไปอยู่ในมือเขา'* รินรดาสะดุ้งเฮือก ดึงมือกลับเหมือนถูกของร้อน เธอหอบหายใจถี่ด้วยความตระหนก แต่ความอยากรู้อยากเห็นในฐานะลูกสาวที่สูญเสียมารดาไปอย่างปริศนาก็มีอำนาจเหนือกว่า เธอตัดสินใจออกแรงงัดฝากล่องที่ฝืดสนิมอย่างสุดกำลัง *แกร๊ก...* เสียงโลหะเสียดสีดังลั่นห้องที่เงียบสงัด ฝากล่องเปิดออกเผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายใน แสงจันทร์ที่เริ่มคล้อยต่ำส่องลอดหน้าต่างเข้ามาตกกระทบวัตถุข้างในพอดี มันไม่ใช่เครื่องประดับล้ำค่าหรือจดหมายลาตายอย่างที่เธอคาดคิด แต่มันคือนาฬิกาพกเรือนทองที่หยุดเดินไปนานแล้ว และใต้เรือนนาฬิกานั้น... มีภาพถ่ายใบหนึ่งวางอยู่ รินรดาหยิบภาพถ่ายขึ้นมา หัวใจของเธอแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นใบหน้าของชายหนุ่มในรูป เขาคือคนคนเดียวกับที่เธอเพิ่งพบเมื่อวานนี้ที่พิพิธภัณฑ์... ศิลา ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่บันไดทางขึ้นห้องใต้หลังคา เสียงนั้นเยือกเย็นและคุ้นเคยอย่างประหลาด รินรดารีบปิดกล่องเหล็กและซ่อนมันไว้ใต้เสื้อคลุม ขณะที่เงาร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฏขึ้นที่หน้าประตู "คุณทำอะไรที่นี่ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำของศิลาเอ่ยขึ้นโดยไม่มีความตกใจแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งในความมืด สายตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่มือของเธอที่ยังสั่นเทาไม่หาย "ผมเตือนคุณแล้วใช่ไหม ว่าอย่าขุดคุ้ยสิ่งที่ไม่มีใครอยากให้พบ" รินรดากำกล่องเหล็กในเสื้อแน่น เธอขยับถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับกำแพงเย็นเยียบ "คุณรู้จักแม่ของฉัน... และคุณก็รู้อยู่แล้วว่ากล่องใบนี้คืออะไรกันแน่ใช่ไหม ศิลา!" เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งเงาของเขาโถมทับร่างของเธอไว้ทั้งหมด ศิลาโน้มตัวลงมาใกล้จนเธอได้กลิ่นไอจางๆ ของหนังสือเก่าและไม้จันทน์หอมที่เขามักใช้ "ไม่ใช่แค่ผมที่รู้รินรดา... แต่คนที่ฆ่าแม่คุณ ก็กำลังรู้แล้วว่าคุณเจออะไร" เขายื่นมือมาที่เธอ แต่ไม่ใช่เพื่อช่วยเหลือ หากแต่เป็นเพื่อทวงคืนบางอย่างที่เธอเพิ่งค้นพบ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาในความมืดมิดครั้งนี้ กำมะหยี่สีแดงหวังว่าคุณจะร่วมลุ้นไปกับเธอในตอนต่อไปนะคะ