ร่องรอยในบันทึก

"ถ้าคุณต้องการจะเล่นเกมนี้ต่อ ก็จงจำไว้ว่าความจริงมักจะกัดกินผู้ที่ขุดคุ้ยมันเสมอ ไม่ใช่แค่คนที่ปกปิดมัน" ศิลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาราบเรียบราวกับผิวน้ำในยามไร้ลม ทว่าในดวงตาคู่นั้นกลับวาวโรจน์ด้วยประกายบางอย่างที่รินรดาอ่านไม่ออก เขาเลื่อนสมุดบันทึกปกหนังเก่าคร่ำครึที่เต็มไปด้วยรอยคราบความชื้นมาไว้ตรงหน้าเธอ บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัวของเขา รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามระงับอาการสั่นของปลายนิ้วที่กำลังจะสัมผัสกับสมุดเล่มนั้น เธอไม่ต้องการให้เขาเห็นความเปราะบางของเธอที่กำลังสั่นคลอนจากการเฉลยอันโหดร้ายเมื่อครู่ ว่าพ่อของเธอไม่ใช่เหยื่อ... แต่เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในเหตุการณ์ที่คร่าชีวิตแม่ของเธอไป "คุณพูดเหมือนคนที่รู้จักจุดจบของเรื่องนี้ดีเหลือเกินนะคะ ศิลา" เธอแค่นยิ้ม มือที่สั่นเทาค่อยๆ เปิดหน้ากระดาษเหลืองกรอบนั้นออก ความเย็นเยียบแล่นปราดจากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจทันทีที่สัมผัสกระดาษ ทันใดนั้น ภาพนิมิตก็ฉายชัดขึ้นเหมือนฟิล์มภาพยนตร์ที่ถูกกรอด้วยความเร็วสูง รินรดาเห็นมือข้างหนึ่ง—มือของผู้หญิงที่สวมแหวนหยกสีมัว—กำลังเขียนข้อความลงในสมุดเล่มนี้ด้วยหมึกสีเลือดจางๆ บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความหวาดกลัวและเสียงกระซิบที่ฟังไม่ได้ศัพท์ มันไม่ใช่แค่บันทึกรายรับรายจ่ายหรือความทรงจำ แต่มันคือแผนผัง... แผนผังที่นำไปสู่ที่ซ่อนของ 'สร้อยคอแห่งดารา' อัญมณีที่หายสาบสูญไปพร้อมกับความลับของตระกูลเธอ "ริน" ศิลาเรียกเธอ เสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย แต่มันไม่ได้ทำให้ความตึงเครียดลดลงเลย "อย่าพยายามอ่านทุกอย่างที่เห็นในนิมิต ร่างกายของคุณรับภาระหนักเกินไป" "ถ้าฉันไม่ทำ แล้วใครจะทำล่ะคะ?" รินรดาตอกกลับ สายตายังคงจับจ้องไปที่ลายมือที่คุ้นตาในบันทึก 'ใต้ฐานกุหลาบเหล็กกล้า... เงาของแสงจันทร์จะเผยทาง' เธออ่านทวนคำนั้นในใจ ซ้ำไปซ้ำมา จนกระทั่งตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่คำเปรียบเปรย แต่มันคือจุดพิกัดในสวนลับของคฤหาสน์หลังเก่า เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา เห็นศิลากำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เขายืนพิงผนังห้อง มือล้วงกระเป๋ากางเกง ท่าทางผ่อนคลายขัดกับสถานการณ์อันตึงเครียดอย่างสิ้นเชิง "คุณรู้ใช่ไหมว่าถ้าเราไปที่นั่น เรื่องราวทุกอย่างจะไม่มีวันย้อนกลับไปจุดเดิมได้อีก" ศิลาถามพลางขยับตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นกายหอมจางๆ ของไม้สนและหนังสือเก่าประจำตัวเขาทำให้รินรดารู้สึกเหมือนขาดอากาศหายใจ "คุณพร้อมที่จะเห็นพ่อของคุณในมุมที่คุณไม่มีวันให้อภัยเขาได้ลงไหม?" "คุณกำลังกลัวอะไรอยู่กันแน่คะ ศิลา? กลัวว่าฉันจะรู้ความจริง หรือกลัวว่าฉันจะรู้ว่าคุณเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ยังไงมาโดยตลอด" ศิลาชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มที่เขาใช้กลบเกลื่อนความรู้สึกมาตลอดจางหายไปแทนที่ด้วยใบหน้าเรียบเฉยที่น่ากลัวกว่าเดิม เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินที่แก้มของเธอ "ผมไม่ได้กลัวอะไรเลย รินรดา" เขาขยับริมฝีปากกระซิบ "ที่ผมห้ามคุณ ก็เพราะผมกลัวว่าเมื่อถึงเวลาที่ความจริงทั้งหมดถูกเปิดเผย... คุณจะไม่มีใครเหลือให้ยึดเหนี่ยวเลยแม้แต่คนเดียว" รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น เธอตัดสินใจปิดสมุดบันทึกลงดัง 'ปัง!' ก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงัด เธอไม่ได้ตอบคำถามเขา แต่เลือกที่จะเดินไปหยิบกุญแจรถที่วางอยู่บนโต๊ะ "ถ้าไม่มีใครเหลือให้ยึดเหนี่ยว งั้นฉันก็จะยืนอยู่ด้วยขาของฉันเอง" เธอกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะหันหลังเตรียมเดินออกจากห้อง ทว่าก่อนที่มือของเธอจะแตะที่ลูกบิดประตู เสียงของศิลาก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันดูเย็นเยือกจนเธอต้องหยุดกะทันหัน "ไปสิ... แต่อย่าลืมมองไปที่หน้าต่างชั้นสองของห้องโถงตอนที่คุณไปถึงสวนนั่นนะ" เขาหยุดเว้นจังหวะ "เพราะคนที่จะรอต้อนรับคุณที่นั่น ไม่ใช่ความทรงจำของแม่คุณ... แต่เป็นคนที่เพิ่งส่งจดหมายฉบับนี้มาถึงผมเมื่อสิบนาทีก่อน" ศิลาชูซองจดหมายสีดำสนิทที่มีตราประทับขี้ผึ้งรูปกุหลาบเหล็กกล้าขึ้นมา มันเป็นตราสัญลักษณ์เดียวกับที่ถูกวาดอยู่ในบันทึกที่เธอเพิ่งปิดลงไปเมื่อครู่ รินรดาสัมผัสได้ถึงความหนาวสั่นที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง ในจดหมายฉบับนั้นมีรูปถ่ายใบหนึ่งร่วงลงมาบนพื้น มันเป็นรูปของเธอกับแม่... แต่ที่น่าสะพรึงกลัวคือ มีคนใช้ปากกาแดงวงล้อมรอบคอของเธอในรูป และเขียนข้อความสั้นๆ ว่า 'คนต่อไป' รินรดามองรูปถ่ายนั้นด้วยความรู้สึกที่เหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง ความลับที่เธอตามหา... แท้จริงแล้วมันคือกับดักที่เขารอให้เธอเดินเข้าไปหาเองตั้งแต่แรกใช่หรือไม่? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางค้นหาความจริงไปพร้อมกับรินรดานะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ทุกท่านลุ้นจนวางไม่ลงค่ะ