เสียงกรีดร้องสุดท้าย

กลิ่นอับชื้นของหยาดฝนที่ผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดเก่าเก็บในคุกหลวงใต้ดิน ช่างเป็นเครื่องหอมอันวิจิตรบรรจงสำหรับการเดินทางมาส่งท้ายวาระสุดท้ายของชีวิต... "ลี่หลิน... พี่รอง! พี่ช่วยข้าด้วย! ท่านอ๋อง... ท่านแม่ทัพ... พวกท่านหลอกข้า! พวกท่านทั้งหมดร่วมมือกันหลอกข้า!" เสียงกรีดร้องที่แหบพร่าจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเสียงอันไพเราะดั่งนกขุนทองในอดีต ดังสะท้อนก้องไปตามผนังศิลาแลงหนาทึบ ไป๋ลี่อินในยามนี้ไม่มีสภาพของสตรีผู้สูงศักดิ์ผู้กุมหัวใจบุรุษทั่วเมืองหลวงหลงเหลืออยู่อีกต่อไป อาภรณ์แพรพรรณปักลายหงส์ทองที่เคยสวมใส่ บัดนี้หลุดรุ่ยเปรอะเปื้อนคราบโคลน หยาดน้ำตา และเลือดที่ไหลรินจากขอบตาซึ่งบวมเป่งจากการร้องไห้ฟูมฟายมาแรมคืน เส้นผมที่เคยดำขลับดั่งปีกกาและได้รับการบำรุงอย่างดี บัดนี้ยุ่งเหยิงพันกันเป็นก้อน ยุ่งเหยิงราวกับรังนกที่ถูกพายุซัดกระหน่ำ นางคลุ้มคลั่งไปแล้ว... ความทะเยอทะยานอันไร้ขีดจำกัดที่เคยผลักดันให้นางเหยียบย่ำชีวิตของพี่สาวต่างมารดาอย่างไป๋ลี่อินในอดีตชาติ ย้อนกลับมากลายเป็นคมมีดนับพันเล่มที่กรีดแทงลงบนหัวใจของนางเองในยามที่ความจริงปรากฏ "เจ้าเรียกหาผู้ใดหรือ... น้องรอง" เสียงฝีเท้าก้าวเยื้องย่างเข้ามาอย่างเชื่องช้า ทว่ามั่นคงและสง่างาม ร่างระหงในชุดคลุมผ้าไหมปักลายดอกโบตั๋นสีเพลิงตัดกับความมืดมิดของคุกหลวง ปิ่นหยกขาวสลักลายหงส์บนมวยผมกระทบกับแสงคบเพลิงวับแวม ขับเน้นใบหน้าอันงดงามล่มเมืองที่เยือกเย็นดั่งประติมากรรมน้ำแข็ง แววตาของไป๋ลี่หลินไม่มีความโกรธเกรี้ยว หลงเหลือเพียงความว่างเปล่าที่ล้ำลึกดั่งก้นบึ้งของมหาสมุทร นางก้าวผ่านกองฟางสกปรกเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าลูกกรงเหล็กหนา สายตากวาดมองดูสภาพอันน่าเวทนาของสตรีผู้เคยพยายามพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากตนด้วยความสงบอย่างยิ่งยวด ไป๋ลี่อินสะดุ้งสุดตัว ร่างระหงที่เคยเย่อหยิ่งทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นหินเย็นเฉียบ นางพยายามตะเกียบคายเข้าหาลูกกรง มืออันสั่นเทาคว้าจับซี่กรงเหล็กแน่นจนปลายนิ้วขาวซีด เล็บที่เคยถูกทาด้วยสีชาดอย่างประณีตบัดนี้ฉีกขาดและมีคราบเลือดติดกรัง "พี่... พี่หญิงใหญ่! ท่านมาช่วยข้าใช่หรือไม่? ข้าถูกใส่ร้าย! อวี้เหวินฮ่าว... สามีสารเลวผู้นั้นมันทรยศข้า! มันบอกว่ารักข้า แต่มันกลับส่งคนมาวางยาพิษเพื่อฆ่าปิดปากข้า! ท่านช่วยพูดกับท่านอ๋องให้ที ท่านอ๋องทรงโปรดปรานท่านไม่ใช่หรือ? ไว้ชีวิตข้าเถอะนะพี่ใหญ่ ข้าสำนึกผิดแล้ว... ข้าสำนึกผิดแล้วจริงๆ!" เสียงร่ำไห้ปานจะขาดใจและคำสารภาพที่พรั่งพรูออกมาอย่างไร้ศักดิ์ศรี ไม่ได้ทำให้หัวใจของไป๋ลี่หลินไหวติบเลยแม้แต่น้อย นางเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มทว่าเย็นเยียบถึงกระดูกดำ "สำนึกผิดงั้นหรือ..." ไป๋ลี่หลินทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าก้องกังวานบาดลึก "ในวันที่ข้ากราบกรานขอความเมตตาจากเจ้า ในวันที่เจ้าเอาเลือดในอกของข้าไปเป็นบันไดไต่เต้าสู่อำนาจ ในวันที่เจ้าหัวเราะเยาะความตายของข้าบนกองเพลิง... เจ้าเคยมีความคิดคำว่า 'สำนึกผิด' อยู่ในเศษเสี้ยวของจิตใจบ้างหรือไม่ ไป๋ลี่อิน" คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของคนฟัง ไป๋ลี่อินกรีดร้องออกมาสุดเสียงด้วยความสติแตก นางทุบตีศีรษะตนเองกับพื้นหินซ้ำๆ ราวกับต้องการลบภาพความทรงจำอันโหดร้ายที่กำลังย้อนกลับมาหลอนหลอน สติสัมปชัญญะของนางขาดผึ่งลงอย่างสมบูรณ์แบบ ภาพของความพินาศ ความหวาดระแวง และความจริงที่ว่าตนเองเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ถูกเขี่ยทิ้งอย่างไร้ค่า วิ่งวนอยู่ในหัวของนางจนแทบระเบิด "ไม่จริง! ข้าคือฮูหยินแม่ทัพ! ข้าคือสตรีผู้จะครอบครองแผ่นดิน! พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์ทำกับข้าเช่นนี้! ปล่อยข้าออกไปนะ! ปล่อยข้า!" นางหัวเราะและร้องไห้สลับกันไปมาในเวลาเดียวกัน ร่างกายสั่นเทิบท่ามกลางความหนาวเหน็บของคุกใต้ดิน สติปัญญาที่เคยใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกลวงผู้คนบัดนี้แหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี เหลือเพียงเปลือกมนุษย์ที่ไร้ซึ่งวิญญาณและจมดิ่งอยู่ในภาพหลอนแห่งความหวาดกลัวที่ตนเป็นผู้สร้างขึ้นเอง ไป๋ลี่หลินมองดูฉากละครฉากสุดท้ายของศัตรูตัวฉกาจด้วยแววตาเรียบเฉย ไร้ความสมเพชเวทนา และไร้ความสะใจ มีเพียงความโล่งเบาประหนึ่งก้อนหินหนักอึ้งที่กดทับทรวงอกมานานนับชาติได้ถูกยกออกไป ในขณะที่ไป๋ลี่หลินกำลังจะหมุนตัวเดินกลับออกไปจากขุมนรกแห่งนี้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นอันเป็นเอกลักษณ์ก็ดังแว่วมาจากทางเดินมืดสนิทเบื้องหน้า กลิ่นอายกดดันอันทรงอำนาจและเย็นชาแผ่ซ่านเข้ามาจนบรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นหนתึบชวนอึดอัด ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมังกรเงินดิ้นทองก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างนาง เซียวจ้านถิง... ฉินอ๋องผู้กุมอำนาจทหารครึ่งแผ่นดิน ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีชำเลืองมองสภาพอันน่าสังเวชของไป๋ลี่อินแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตากลับมามองสตรีข้างกายด้วยความอ่อนโยนที่สงวนไว้ให้เพียงนางผู้เดียว พระหัตถ์หนายื่นมาโอบประคองเรียวไหล่บอบบางเอาไว้หลวมๆ เป็นการปกป้องโดยสัญชาตญาณ "เหตุใดจึงใช้เวลาอยู่ที่นี่นานนัก เจ้าไม่ควรมาแปดเปื้อนสถานที่โสโครกเช่นนี้" สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเบาๆ แฝงความห่วงใยที่ลึกซึ้ง ไป๋ลี่หลินเงยหน้าขึ้นสบพระเนตร รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนริมฝีปากที่แต้มชาดสีแดงสด "หม่อมฉันเพียงแค่มา... ปิดฉากละครฉากเก่าให้สมบูรณ์เพคะ ท่านอ๋อง" เซียวจ้านถิงมิได้เอާމคำใดต่อ พระองค์แย้มพระสรวลน้อยๆ ที่มุมพระโอษฐ์ ก่อนจะส่งสัญญาณให้ผู้คุมด้านหลัง ขันทีเฒ่าคนหนึ่งก้าวออกมาพร้อมกับถาดไม้ลงรักปิดทอง บนถาดนั้นมีกาสุราหยกขาวและจอกสุราที่ส่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจ แต่ทว่าแฝงไว้ด้วยพิษร้ายแรงที่สามารถปลิดชีพคนได้ภายในชั่วพริบตา "ในเมื่อนางปรารถนาความยิ่งใหญ่นัก ก็ให้สุราจอกนี้ส่งนางไปครองบัลลังก์ในปรโลกเถอะ" ฉินอ๋องตรัสด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังพูดถึงเรื่องดินฟ้าอากาศ ขันทีเฒ่าคุกเข่ายกถาดเข้าไปใกล้กรงขัง ไป๋ลี่อินที่กำลังหัวเราะอย่างเสียสติชะงักกึก นางก้มมองจอกสุราตรงหน้า ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่น แต่มือไม้ของนางกลับอ่อนแรงจนไม่อาจปัดป้อง ทว่า... ก่อนที่สุราพิษมรณะจอกนั้นจะถูกยกกรอกลงคอของไป๋ลี่อิน เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงตะโกนตื่นตระหนกของทหารยามหน้าคุกก็ดังแทรกขึ้นทำลายความเงียบงัน "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ทหารองครักษ์นายหนึ่งวิ่งหน้าตื่นเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องพระพักตร์ ใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่นเทา "ราชโองการด่วนจากท้องพระโรง... องค์เหนือหัวทรงพระประชวรหนักกะทันหัน และ... และ..." เซียวจ้านถิงขมวดพระพักตร์เข้มขึ้นทันที แววตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความระแวงระวัง "และอะไร? พูด!" ทหารนายนั้นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้แม้แต่ลมหายใจของไป๋ลี่หลินยังต้องสะดุด "และ... พระราชโองการลับฉบับสุดท้าย ถูกประกาศแต่งตั้งรัชทายาทองค์ใหม่แล้วพ่ะย่ะค่ะ... หาใช่พระองค์ไม่... แต่เป็นองค์ชายสาม ผู้ที่ควรจะสิ้นพระชนม์ในกองเพลิงเมื่อสัปดาห์ก่อน!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและร่วมทวงคืนความแค้นไปพร้อมกับลี่หลินนะคะ หวังว่าทุกท่านจะชื่นชอบตอนนี้นะคะ