ความพินาศของคนโลภ

เสียงเหล็กกระทบพื้นหินดังกังวานก้องไปทั่วตำหนักโถงใหญ่ แทนที่เสียงดนตรีบรรเลงรื่นรมย์ที่ควรจะเป็น ใบหน้าของอวี้เหวินฮ่าวซีดเผือดราวกับคนตาย ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความมักใหญ่ใฝ่สูงบัดนี้สั่นระริก ยามจ้องมองไปยังราชโองการสีทองอร่ามในมือของขันทีหลวง ผู้ซึ่งยืนตระหง่านดั่งมัจจุราชในชุดอาภรณ์สีน้ำเงินเข้ม “ข้อหากบฏ... ลอกคราบยศถาบรรดาศักดิ์ ยึดทรัพย์สินตระกูลอวี้ทั้งสายเลือด และให้ประหารชีวิตเจ็ดชั่วโคตร” เสียงประกาศก้องของขันทีนั้นเย็นเยียบ ดั่งน้ำแข็งที่กรีดลงบนหัวใจของผู้ฟัง “ไม่! นี่ต้องเป็นแผนร้าย! ข้าจงรักภักดีต่อฝ่าบาทมาตลอดชีวิต เหตุใดจึงมีหลักฐานเช่นนี้ได้!” อวี้เหวินฮ่าวแผดเสียงก้อง พุ่งตัวเข้าหาโต๊ะเอกสารที่ล้มระเนระนาด มือหยาบกร้านสั่นเทาขณะคว้าสมุดบัญชีลับที่ถูกโยนลงแทบเท้าของเขา มันคือลายมือของเขาเอง ทั้งตราประทับลับที่แอบติดต่อกับแคว้นศัตรู ทุกอย่างถูกเปิดเผยราวกับถูกกระชากหน้ากากในวินาทีเดียว ไป๋ลี่หลินยืนอยู่เบื้องหลังเงาสลัวของเสาต้นใหญ่ ดวงตาคู่สวยดุจดวงดาราเย็นชาดั่งน้ำแข็งที่ไร้ก้นบึ้ง นางไม่ได้ขยับกายเข้าไปใกล้ แต่มองภาพความล่มสลายของชายที่เคยเรียกตัวเองว่า ‘สามี’ ด้วยสายตาที่มองมดปลวกตัวหนึ่ง นางรู้ดีว่าเส้นทางนี้ถักทอด้วยหยาดน้ำตาและกระดูกของนางในชาติก่อน บัดนี้ มันได้ย้อนกลับมาทวงคืนสาส์นรักนั้นด้วยดาบอาญาสิทธิ์ “ท่านแม่ทัพ...” ลี่หลินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนอวี้เหวินฮ่าวต้องหันมามอง นางก้าวออกมาจากเงามืด ชุดผ้าไหมสีแดงชาดขับเน้นผิวขาวผ่องดุจหยกสลัก ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากนั้นกลับดูน่าสะพรึงกลัวกว่าปีศาจ “ท่านจำได้หรือไม่ วันที่ท่านผลักข้าลงสู่หลุมฝังศพเพื่อตำแหน่งกุนซือของน้องสาวข้า... ท่านเคยนึกถึงความเมตตาบ้างหรือไม่?” อวี้เหวินฮ่าวเข่าทรุดลงกับพื้นทันที น้ำตาแห่งความสำนึกผิดที่สายเกินไปไหลอาบแก้ม “ลี่หลิน... เป็นเจ้า... เจ้าเป็นคนวางแผนทั้งหมดใช่หรือไม่! ได้โปรด... ข้าผิดไปแล้ว ข้าขอโอกาสเพียงสักครั้ง ข้าจะทำทุกอย่างตามที่เจ้าสั่ง!” “โอกาสหรือ?” นางก้มลงมองเขา ราวกับมองซากศพที่ยังไม่ถูกฝัง “ในวันที่ข้ากราบกรานขอชีวิตเพื่อลูกในครรภ์ ท่านยังเมินเฉยต่อเสียงกรีดร้องของข้า แล้วเหตุใดวันนี้ ข้าต้องมอบน้ำใจให้แก่สุนัขรับใช้ที่ไร้ค่าเช่นท่านด้วย?” บรรยากาศในโถงเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจที่ขาดห้วง ทันใดนั้น เงาร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำทมิฬของฉินอ๋อง—เซียวจ้านถิง—ก็ก้าวเข้ามาในโถง กลิ่นอายกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนผู้คนรอบข้างแทบล้มพับ เขาไม่ได้มองอวี้เหวินฮ่าวแม้แต่หางตา สายตาที่ดุดันและเยือกเย็นจับจ้องอยู่ที่ไป๋ลี่หลินเพียงผู้เดียว ก่อนจะยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้องครักษ์เสื้อแพรนับร้อยกรูเข้ามาคุมตัวตระกูลอวี้ “จัดการให้สิ้นซาก อย่าให้เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน” เสียงทุ้มต่ำของฉินอ๋องดังขึ้น ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาใกล้ลี่หลิน แล้วคว้ามือเรียวของนางไปกุมไว้แน่น “เจ้าเหนื่อยมามากแล้ว ลี่หลิน” อวี้เหวินฮ่าวพยายามจะตะเกียกตะกายเข้าหาทว่าถูกดาบคมกริบจ่อเข้าที่ลำคอ เขาเห็นเพียงภาพลางเลือนของหญิงสาวที่เขาเคยทอดทิ้ง บัดนี้ในดวงตานางไม่มีแม้แต่ความโกรธแค้น มีเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัวยิ่งกว่าสิ่งใด ทว่า ในจังหวะที่องครักษ์กำลังจะลากตัวอวี้เหวินฮ่าวออกไปนั้นเอง ขันทีหลวงผู้ถือราชโองการกลับชะงักฝีเท้าลง เขาล้วงเอาพู่กันและม้วนกระดาษฉบับที่สองออกมาจากแขนเสื้อด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าไป๋ลี่หลิน “ฮูหยิน... ยังมีราชโองการลับอีกฉบับจากเบื้องบน... เป็นพระประสงค์ที่ฝ่าบาททรงหมายพระเนตรไว้สำหรับท่านโดยเฉพาะ” ไป๋ลี่หลินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยเย็นชาฉายประกายสงสัย ทันทีที่นางคลี่กระดาษแผ่นนั้นออก ใบหน้าของนางก็เปลี่ยนสีไปในฉับพลัน ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณจนน่าอึดอัด ฉินอ๋องที่ยืนข้างกายถึงกับกระชับดาบในมือแน่นขึ้นเมื่อเห็นตราประทับบนกระดาษที่เขาไม่คุ้นตา “นี่มันหมายความว่าอย่างไร...” ลี่หลินพึมพำ เสียงนั้นสั่นพร่าเล็กน้อย “ตระกูลอวี้ไม่ใช่จุดจบ... แต่เป็นเพียงการเริ่มต้นของคำสาปที่ฝังลึกอยู่ในสายเลือดข้าเองงั้นหรือ?” ขณะที่ลมหายใจของทุกคนกำลังจะหยุดกะทันหัน ประตูใหญ่ของตำหนักก็ถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยของไป๋ลี่อิน นางไม่ได้อยู่ในชุดนักโทษอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับสวมอาภรณ์หรูหราของสนมเอก พร้อมรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนน่ากลัว “พี่หญิง... ท่านคิดว่าท่านเป็นคนคุมเกมงั้นหรือ? น่าสงสารเหลือเกิน... เพราะคนที่จะต้องตายในวันนี้ ไม่ใช่พวกเรา แต่มันคือท่าน!” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและร่วมทวงคืนความแค้นไปพร้อมกับลี่หลินนะคะ หวังว่าทุกท่านจะชื่นชอบตอนนี้นะคะ