กับดักในตำหนักใน

กลิ่นอายของกำยานจันทน์หอมราคาแพงระยับลอยวนอวลอยู่เบื้องพระพักตร์ เคล้าคลอไปกับความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวภายในตำหนักบูรพา ยามนี้รัตติกาลล่วงเลยเข้าสู่ยามสาม ห้วงเวลาที่ความมืดมิดกลืนกินแม้กระทั่งเงาของสติปัญญา ไป๋ลี่อินคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าพระแท่นมังกร อาภรณ์ผ้าไหมปักดิ้นทองรูปหงส์เคียงมังกรสั่นระริกตามแรงสะท้อนของลมหายใจที่กระชั้นถี่ ดวงหน้าหวานหยาดเยิ้มที่เคยใช้หลอกล่อบุรุษทั่วทั้งเมืองหลวง บัดนี้กลับซีดเผือดไร้สีเลือด หยดเหงื่อกาฬผุดพรายไหลรินตามกรอบพักตร์เนียนละเอียด “ฝ่าบาท... หม่อมฉันทำตามรับสั่งทุกประการแล้วเพคะ” เสียงหวานเอ่ยสั่นพร่า ดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นมองผู้ประทับอยู่บนพระแท่นด้วยความหวาดระแวงระคนคาดหวัง เซียวจ้านถิง... ฉินอ๋องผู้กุมอำนาจทหารครึ่งแผ่นดินและเงาเบื้องหลังบัลลังก์นี้ ทรงทอดพระเนตรมองนางด้วยแววตาดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อ ไร้ซึ่งความปรานี ไร้ซึ่งความอาทร ดั่งเช่นก้อนน้ำแข็งพันปีที่ไม่เคยละลาย บนโต๊ะเสวยเบื้องพระพักตร์ มีถ้วยกระเบื้องเคลือบสีมรกตบรรจุสุราต้มสมุนไพรส่งควันกรุ่นจางๆ นั่นคือหมากตัวสุดท้าย—ยาพิษสลายโลหิตที่ถูกบังคับให้กลายเป็นอาวุธสำหรับปลงพระชนม์องค์ฮ่องเต้ผู้ประชวรหนักอยู่หลังม่านมุก “เจ้าทำได้ดีมาก... ลี่อิน” น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์ในความมืดดังขึ้น มันเย็นเยียบจนสลักลึกลงไปถึงกระดูกดำ “การยอมเป็นสะพานทอดให้เราเดินข้าม ย่อมต้องแลกมาด้วยความจงรักภักดีที่ไร้รอยตำหนิ” ไป๋ลี่อินพลันใจกระตุกวูบ สัญชาตญาณดิบในตัวกรีดร้องเตือนถึงอันตราย นางรู้ดีว่าตนเองเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง หมากที่ถูกใช้แล้วทิ้ง แต่ไม่คิดว่าความโหดเหี้ยมของบุรุษผู้นี้จะรวดเร็วและไร้เยื่อใยถึงเพียงนี้ “สะพาน... เช่นนั้นหมายความว่า...” “ขันทีซุน! หยิบราชโองการประกาศความผิดของสกุลไป๋มา!” ฉินอ๋องตรัสสั่งเสียงกร้าว ขัดจังหวะคำถามที่ค้างคาอยู่ในลำคอของนาง สิ้นพระสุรเสียง ขันทีเฒ่าผู้ติดตามก้าวออกมาจากเงาสลัว พร้อมกับราชโองการม้วนยาวที่ประทับตราหยกมังกรทองเด่นชัด ข้อความในนั้นประณามหยาดหยดถึงความอัปยศของตระกูลไป๋ ที่สมคบคิดกับกบฏลอบปลงพระชนม์โอรสสวรรค์ และผู้ลงมือกระทำความผิดด้วยตนเองอย่างไร้ความปรานี ก็คือฮูหยินรองไป๋ลี่อิน! “ไม่จริง! ฝ่าบาททรงตรัสว่าจะยกย่องหม่อมฉัน! จะให้หม่อมฉันเคียงคู่...” ไป๋ลี่อินกรีดร้องสุดเสียง ลืมตัวพุ่งเข้าหาพระแท่นด้วยความคลุ้มคลั่ง แต่มหาดเล็กองค์รักษ์กลับเข้ามาตรึงร่างของนางไว้กับพื้นเย็นเฉียบอย่างรวดเร็ว แรงกดมหาศาลทำให้เข่าของนางแทบแหลกสลาย จากมุมมืดของเสาต้นใหญ่ในตำหนัก ม่านโปร่งสีนิลค่อยๆ ถูกปัดออก ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวกับเทพธิดาน้ำแข็งก้าวเดินออกมาอย่างเชื่องช้า ฝีเท้าเบากริบไร้เสียง แต่ทุกย่างก้าวกลับทรงพลังกดดันจนลมหายใจของคนในห้องแทบหยุดชะงัก ไป๋ลี่หลิน... ดวงตากลมโตคู่ที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็น ดุจดั่งมองซากศพไร้ค่า นางก้มมองน้องสาวต่างมารดาผู้กำลังดิ้นรนอยู่ในกองเพลิงแห่งความพินาศที่ตนเองเป็นคนจุดขึ้นมาตั้งแต่ชาติก่อน “พี่... พี่ใหญ่!” ไป๋ลี่อินเบิกตาโพรงด้วยความตื่นตระหนก ราวกับเห็นผีสางนางไม้ในยามวิกาล “ท่าน... ท่านยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร? ท่านควรจะตายไปตั้งแต่กองเพลิงวันนั้นแล้วมิใช่หรือ!” ไป๋ลี่หลินแย้มรอยยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มราวกับดอกไม้พิษ แต่มันกลับอาบเคลือบด้วยยาพิษแห่งความแค้นที่เคี่ยวกรำมานับร้อยภพชาติ นางย่อกายลงช้าๆ ชายผ้าไหมลากพื้นอย่างสง่างาม ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของสตรีผู้เคยเหยียบย่ำชีวิตตน “ความตายที่เจ้ามอบให้ข้าในชาติก่อน... ข้าได้ชดใช้มันคืนให้เจ้าเป็นร้อยเท่าพันทิปแล้ว น้องรอง” เสียงหวานใสกระซิบแผ่วเบา ทว่าเฉียบคมดั่งมีดกรีดแทะหัวใจ “เจ้าคิดว่าการปีนป่ายขึ้นสู่ที่สูงด้วยการเหยียบย่ำคนอื่น จะทำให้เจ้าปลอดภัยอย่างนั้นหรือ? โง่เขลาเสียจริง... ตำแหน่งฮูหยินที่เจ้าโหยหานัก บัดนี้มันกลายเป็นตราประหารชีวิตของเจ้าแล้ว” “เจ้า... เจ้าหลอกข้า! พวกเจ้าทั้งหมดร่วมมือกันหลอกข้า!” ไป๋ลี่อินกรีดร้องอย่างเสียสติ น้ำตาและเลือดผสมปนเปกันบนใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความแค้นเคือง นางพยายามจะพุ่งเข้ามากัดข่วนไป๋ลี่หลิน แต่กลับถูกทหารองครักษ์กดร่างให้แนบพื้นแน่นยิ่งกว่าเดิม เซียวจ้านถิงมิได้ทอดพระเนตรความวุ่นวายเบื้องล่างแม้แต่น้อย พระองค์ทรงยื่นพระหัตถ์ไปหยิบถ้วยสุราพิษมรกตขึ้นมาพิจารณาช้าๆ ปลายพระني้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ลงบนขอบถ้วย เกิดเสียงกังวานใสท่ามกลางความเงียบงัน ก่อนจะตรัสด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ “ในเมื่อเจ้ายืนกรานจะรับบทบาทนี้ด้วยความทะเยอทยาน เราก็จะสนองความต้องการของเจ้าให้ถึงที่สุด... ดื่มมันเสีย แล้วไปสำนึกผิดในขุมนรกโลกันตร์” ขันทีซุนก้าวเข้ามาพร้อมกับผ้าแพรขาวและจอกยาพิษ ไป๋ลี่อินถูกบังคับให้เงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรงเมื่อริมฝีปากถูกบังคับให้เปิดออกด้วยกำลัง ไป๋ลี่หลินยืนมองภาพนั้นด้วยแววตาที่สงบนิ่งดั่งผิวน้ำในบึงลึก ไม่มีแม้แต่ความสงสาร หรือความสะใจ มีเพียงความว่างเปล่าของดวงวิญญาณที่ได้รับการปลดปล่อย บัญชีแค้นระหว่างนางกับสกุลไป๋... บัดนี้ได้สะสางลงไปครึ่งหนึ่งแล้ว ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายก็ดังขึ้นกะทันหันจากนอกตำหนัก พร้อมกับเสียงประกาศก้องที่ทำให้ทหารองครักษ์ทั้งห้องต้องสะดุ้งสุดตัว “ไทเฮาเสด็จ—!” ม่านมุกหน้าตำหนักถูกสะบัดออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างของไทเฮาผู้ทรงอำนาจแห่งตำหนักใน เสด็จมาพร้อมกับราชองครักษ์เสื้อแพรที่ชักดาบออกจากฝักจนเกิดเสียงระงมสะท้อนก้อง พระพักตร์ที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัยบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว พระเนตรจ้องเขม็งมายังเซียวจ้านถิงและไป๋ลี่หลินที่ยืนเคียงข้างกันอย่างไม่เกรงกลัว “ฉินอ๋อง! เจ้าบังอาจอาจหาญถึงขนาดกล้าลงมือปลงพระชนม์ฮ่องเต้ และใช้สตรีผู้นี้เป็นเครื่องมือบังหน้าเช่นนั้นหรือ!” เสียงตวาดก้องของไทเฮาดังก้องไปทั่วตำหนัก บรรยากาศในห้องพลิกผันเป็นวิกฤตการณ์ที่ดิ่งลึกลงสู่หุบเหวแห่งความตายในพริบตา ไป๋ลี่หลินหันไปสบตากับเซียวจ้านถิงชั่วพริบตา ทว่าพระพักตร์ของท่านอ๋องกลับไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ทรงแย้มสรุปพระoetถ์ลึกล้ำราวกับทุกอย่างอยู่ในการคำนวณทั้งหมดแล้ว ทว่า... ในจังหวะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงกับหมากตานี้เอง ไป๋ลี่อินที่กำลังจะสิ้นใจตายคามือขันที กลับกระอักเลือดสีดำทะมัดออกมาคำโต นางหัวเราะคิกคักออกมาอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับชี้ปลายนิ้วสั่นเทาไปที่ไป๋ลี่หลิน แล้วเค้นเสียงแหบพร่าออกมาประโยคหนึ่งที่ทำให้หัวใจของนางเอกสาวหยุดเต้นไปชั่วขณะ “ฮ่าๆๆ... พี่ใหญ่... เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วอย่างนั้นหรือ? ความจริงเรื่องชาติกำเนิดที่แท้จริงของเจ้าน่ะ... หึ... ป่านนี้คงไปถึงมือของคนผู้นั้นแล้ว... เจ้าไม่มีวันหนีพ้นเงื้อมมือเขาหรอก!” สิ้นคำพูดนั้น ศีรษะของไป๋ลี่อินก็ฟุบลงกับพื้น เลือดสีดำไหลนองท่วมธรณี ตำหนักบูรพาตกอยู่ในความเงียบงันชวนขนพองสเกลอีกครั้ง ท่ามกลางสายตาของไทเฮาที่หันมาจ้องมองไป๋ลี่หลินด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นดั่งปิศาจ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและร่วมทวงคืนความแค้นไปพร้อมกับลี่หลินนะคะ หวังว่าทุกท่านจะชื่นชอบตอนนี้นะคะ