พระราชโองการลับกลางดึก

กลิ่นธูปหอมหมื่นลี้อวลวนอยู่ในความเงียบงันยามราตรี ราวกับจะช่วยขับไล่กลิ่นคาวเลือดที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในความทรงจำ ไป๋ลี่หลินนั่งนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะเครื่องแป้งไม้จันทน์แดง แสงวับวามจากเปลวเทียนสีชาดทาบทับลงบนร่างระหงในชุดคลุมผ้าไหมสีนิลสนิท นางมิได้หลับใหล แม้ราตรีนี้จะล่วงเข้าสู่ยามสามแล้วก็ตาม เพราะดวงตาคู่คมที่สะท้อนอยู่ในกระจกทองเหลืองนั้นยังคงเปล่งประกายเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งพันปี เสียงฝีเท้าแผ่วเบาราวกับเสียงใบร่วงหล่นดังขึ้นที่นอกหน้าต่าง ก่อนที่ร่างสูงสง่าในชุดเกราะสีเข้มผสมผสานความหรูหราของราชนิกูลจะก้าวผ่านกรอบหน้าต่างเข้ามาอย่างเงียบเชียบ เซียวจ้านถิง... ฉินอ๋องผู้กุมอำนาจทหารครึ่งค่อนแผ่นดิน ถอดหน้ากากเหล็กแห่งความไร้ความรู้สึกออก เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการศึก แต่ทว่าแววตากลับคมกริบดุจพญาอินทรีที่มองเหยื่อเบื้องล่าง "ดูท่า ฮูหยินของเปิ่นหวังจะยังไม่ยอมหลับยอมนอนสินะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ เซียวจ้านถิงก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหลังนาง มือหนายื่นออกไปสัมผัสปอยผมสีดำขลับที่ทิ้งตัวลงเคลียไหล่มนอย่างทะนุถนอม ทว่าแฝงไว้ด้วยความหนักแน่นดั่งขุนเขา ไป๋ลี่หลินไม่สะดุ้งสะเทือน นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาผ่านเงาสะท้อนในกระจก มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่งดงามทว่ากลับทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกหนาวเยือกถึงกระดูกดำ "หม่อมฉันเพียงแต่รอคอย... รอคอยเวลาที่ความยุติธรรมจะมาเคาะประตูเรือนต่างหากเพคะท่านอ๋อง" นางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าราบเรียบไร้ระลอกคลื่น "และดูเหมือนว่า... สิ่งที่หม่อมฉันรอคอย กำลังจะมาถึงแล้วกระมัง" ฉินอ๋องเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่มุมปากของเขาปรากฏแววชื่นชมอย่างปิดไม่มิด สตรีผู้นี้ไม่เคยทำให้เขาผิดหวัง นางฉลาดล้ำเกินกว่าสตรีใดในแผ่นดิน นางอ่านเกมการเมืองทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่าเหล่าขุนนางเฒ่าในท้องพระโรงเสียอีก ทันใดนั้นเอง... เสียงเคาะประตูก็จดังขึ้นสามครั้งตามด้วยเสียงรายงานร้อนรนจากองครักษ์เงา "ทูลท่านอ๋อง! มีพระราชโองการด่วนจากในวังหลวงพ่ะย่ะค่ะ!" เซียวจ้านถิงหันไปส่งสัญญาณมือให้เปิดประตู องครักษ์มือขวาคุกเข่าก้มหน้าต่ำ ประคองกล่องไม้หุ้มผ้าแพรสีเหลืองทองอร่ามด้วยสองมือเข้ามาถวาย นัยน์ตาคมกริบของฉินอ๋องกวาดมองตราประทับหยกมังกรห้าเล็บที่ผนึกอยู่อย่างแน่นหนาก่อนจะหยิบม้วนพระราชโองการขึ้นมาคลี่ออกอ่าน ความเงียบสงัดปกคลุมห้องนอนอีกครา บรรยากาศรอบกายพลันทวีความกดดันจนแทบหายใจไม่ออก แสงเทียนไหววูบราวกับหวาดกลัวอำนาจบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวอักษรสีชาดบนผืนผ้าไหมเนื้อดี ไป๋ลี่หลินลุกขึ้นยืนช้าๆ นางก้าวเข้าไปใกล้บุรุษผู้ทรงอำนาจ กลิ่นอายความเยือกเย็นและความทะเยอทะยานหลอมรวมเข้าด้วยกันจนกลายเป็นพลังที่น่าสะพรึงกลัว นางก้มลงมองตัวอักษรเหล่านั้นด้วยสายตาที่ทอประกายความสะใจระคนสมเพช "ในที่สุด... ฝ่าบาทก็ทรงตัดสินพระทัยแล้วสินะเพคะ" ลี่หลินเอ่ยกระซิบ น้ำเสียงของนางเจือไปด้วยความสำเร็จที่รอคอยมานานนับชาติภพ เซียวจ้านถิงเงยหน้าขึ้นจากพระราชโองการ แววตาดุร้ายคู่นั้นทอประกายคมปลาบราวกับคมดาบที่เพิ่งชักออกจากฝัก พระราชโองการฉบับนี้มิใช่เพียงแค่การมอบอำนาจธรรมดา แต่มันคือ "ดาบอาญาสิทธิ์" ที่อนุญาตให้ฉินอ๋องสามารถกวาดล้างขุนนางกบฏและเชื้อสายตระกูลใหญ่ที่คิดคดทรยศได้ทั่วทั้งราชอาณาจักร โดยไม่ต้องรอการทูลเกล้าถวายฎีกาอนุมัติล่วงหน้า! และเป้าหมายแรกในรายชื่อผู้สมรู้ร่วมคิดที่ถูกประทับตราสีแดงฉานไว้อย่างเด่นชัดในบรรทัดสุดท้าย... หาใช่ใครอื่นไกลไม่ มันคือชื่อของ "แม่ทัพอวี้เหวินฮ่าว" อ สามีผู้มักใหญ่ใฝ่สูงของนาง และตระกูลไป๋ของไป๋ลี่อินผู้เป็นน้องสาวต่างมารดาผู้เหี้ยมโหด! เซียวจ้านถิงหันมามองสตรีข้างกาย มุมปากหนายกยิ้มเยียบเย็น "ดูเหมือนว่า... บัญชีแค้นของเจ้า ถึงเวลาต้องชำระสะ้างให้หมดจดเสียทีแล้ว ลี่หลิน" ไป๋ลี่หลินแย้มยิ้มรับ นัยน์ตาสودมืดคู่นั้นลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งการแก้แค้นที่รอวันแผดเผาตระกูลอวี้และตระกูลไป๋ให้มอดไหม้กลายเป็นจุล ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะพุ่งถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวมาจากนอกเรือนพัก! ไฟคบเพลิงสว่างจ้าขึ้นรอบคราบเรือน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องของทหารยามที่ดังแทรกความเงียบยามราตรีเข้ามาว่า — "แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! มีกองกำลังไม่ทราบฝ่ายนับร้อยชีวิตบุกเข้ามาล้อมเรือนพักของพระชายาไว้หมดแล้ว!" เซียวจ้านถิงหรี่ตาลงคมกริบ ทันใดนั้น เงาร่างสีดำนับสิบก็พุ่งทะยานทะลุกระดาษหน้าต่างเข้ามาพร้อมกับประกายดาบอันคมกราบที่พุ่งตรงเข้าหมายปลิดชีพไป๋ลี่หลินในพริบตา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและร่วมทวงคืนความแค้นไปพร้อมกับลี่หลินนะคะ หวังว่าทุกท่านจะชื่นชอบตอนนี้นะคะ