สะสางบัญชีชีวิต

ควันธูปสีเทาจางม้วนตัวขึ้นสู่ฟากฟ้าดั่งสายใยอาลัยที่ไม่มีวันหวนคืน ไป๋ลี่หลินทรุดกายลงคุกเข่าเบื้องหน้าป้ายหินเก่าคร่ำคร่า พื้นดินเย็นเยียบซึมผ่านเนื้อผ้าชุดไว้ทุกข์สีขาวบริสุทธิ์ของนางขึ้นมาถึงหัวใจ กลิ่นดินชื้นและกลิ่นสาบของกาลเวลาตลบอบอวล ราวกับเสียงกระซิบจากวิญญาณของครอบครัวที่ถูกพรากไปอย่างอยุติธรรมในชาติก่อน นางมิได้หลั่งน้ำตา ดวงตาคู่งามที่ผ่านการเผชิญหน้ากับความตายมานับครั้งไม่ถ้วน บัดนี้ทอประกายราบเรียบดุจผิวน้ำในยามไร้ลมพัด "ท่านพ่อ... ท่านแม่... พี่ใหญ่..." เสียงของนางแผ่วเบา ทว่ากังวานด้วยแรงอธิษฐานที่กลั่นกรองมาจากความเจ็บปวดตลอดชีวิตที่ผ่านมา "บัญชีเลือดที่ข้าแบกรับมาตลอดหลายปี วันนี้ได้เวลาปิดฉากลงแล้ว" นางหยิบจอกสุราขึ้นมาสามจอก รินลงบนพื้นดินทีละน้อย แอลกอฮอล์ใสสะอาดชะล้างฝุ่นละอองบนหน้าป้ายหินให้ปรากฏชื่อของผู้เป็นที่รักชัดเจนขึ้นทีละน้อย ลี่หลินยื่นมือออกไปลูบไล้ตัวอักษรเหล่านั้น ปลายนิ้วสั่นระริกเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมามั่นคงดั่งหินผา ความแค้นที่เคยแผดเผาหัวใจดุจเปลวเพลิง บัดนี้มอดไหม้จนเหลือเพียงเถ้าถ่านแห่งความเงียบงัน "ข้าไม่ต้องการให้พวกท่านอยู่ในความทรงจำที่มีแต่กลิ่นคาวเลือดอีกต่อไป" นางกระซิบกับความว่างเปล่า "จากนี้ไป... ลี่หลินผู้นี้จะเป็นเพียงสตรีที่เดินหน้าต่อไปด้วยความทรงจำอันงดงาม และจะไม่มีวันยอมให้เงาของใครมากระทบชีวิตนี้ได้อีก" เงาร่างสูงสง่าของบุรุษผู้หนึ่งก้าวพ้นจากม่านหมอกข้างทาง เงียบเชียบดุจพยัคฆ์ย่อง เซียวจ้านถิงหยุดยืนอยู่เบื้องหลังนาง ระยะห่างของทั้งสองนั้นแฝงไปด้วยความเคารพในพื้นที่ของหัวใจ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของฉินอ๋องจับจ้องที่แผ่นหลังบอบบางนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินบรรยาย "เจ้าปลดปล่อยมันได้แล้วจริงหรือ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาทำลายความเงียบงัน ลี่หลินมิได้หันกลับไป นางเพียงแต่ยืดกายขึ้นยืนตรงอย่างสง่างาม "ความแค้นไม่ใช่สิ่งที่ควรฝังรากอยู่ในใจคนเป็นตลอดกาลเพคะท่านอ๋อง หากข้ายังแบกมันไว้ ข้าก็จะเป็นเพียงเครื่องมือของอดีตที่ตายไปแล้วเท่านั้น" เซียวจ้านถิงก้าวเข้ามาใกล้ แตะบ่าของนางเบาๆ กลิ่นอายของไม้กฤษณาและสนิมเหล็กจากตัวเขายังคงให้ความรู้สึกปลอดภัยเสมอ "สิ่งที่เจ้าทำมาทั้งหมด คือความกล้าหาญที่ไม่มีสตรีใดในแผ่นดินนี้กล้าเทียบเคียง เจ้าทวงคืนทุกอย่างที่ควรเป็นของเจ้าแล้ว" "เหลือเพียงสิ่งสุดท้าย..." ลี่หลินหันมา สบตาบุรุษผู้เป็นดั่งป้อมปราการแห่งเดียวในชีวิตที่พังทลายของนาง "ไป๋ลี่อินและแม่ทัพอวี้เหวินฮ่าว พวกเขาจะต้องชดใช้ในที่ที่พวกเขาเริ่มก่อความพินาศไว้" ทว่า ก่อนที่บทสนทนาจะดำเนินไปถึงก้าวถัดไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์ประจำตัวฉินอ๋องก็ดังแทรกขึ้นมาด้วยความเร่งรีบ เขาคุกเข่าลงแทบเท้าฉินอ๋อง ใบหน้าเคร่งเครียดจนเห็นเส้นเลือดที่ขมับ "ท่านอ๋อง... มีพระราชโองการลับฉบับด่วนส่งตรงมาจากในวังพะยะค่ะ!" ฉินอ๋องรับม้วนกระดาษสีเหลืองทองประทับตราประทับเลือดมาไว้ในมือ มือแกร่งคลี่มันออก แสงอาทิตย์ยามเย็นที่สาดส่องลงมาทำให้ตัวอักษรบนนั้นเด่นชัดขึ้นจนน่าขนลุก สีหน้าของเซียวจ้านถิงเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความตกตะลึงชั่วขณะ ลี่หลินมองเห็นเพียงเสี้ยวหน้าของเขาที่ซีดเผือดลง "เกิดอะไรขึ้นเพคะ?" เซียวจ้านถิงขยำพระราชโองการในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ ดวงตาที่เคยนิ่งสงบกลับเต็มไปด้วยโทสะที่ยากจะควบคุม "ไป๋ลี่อิน... นางไม่ได้อยู่ในตำหนักที่ถูกกักบริเวณแล้ว นางกำลังมุ่งหน้าไปที่คุกหลวงเพื่อสังหารพยานปากสุดท้ายในคดีการวางยาพิษฮ่องเต้พระองค์ก่อน!" ลี่หลินเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นริ้วเข้าสู่กระดูกสันหลัง นางรู้ดีว่าหากพยานคนนั้นตาย ความลับเรื่องการยึดอำนาจของตระกูลอวี้จะถูกฝังไปตลอดกาล "หากนางไปถึงที่นั่นก่อนเรา ทุกอย่างที่ข้าทวงคืนมาจะกลายเป็นศูนย์!" เซียวจ้านถิงคว้าข้อมือนางแล้วออกวิ่งไปที่ม้าที่ผูกไว้ข้างต้นไม้ใหญ่ เสียงฝีเท้าม้าแผดก้องไปทั่วสุสานอันเงียบสงัด "ลี่หลิน!" เขาตะโกนฝ่าสายลมที่พัดปะทะใบหน้า "หากวันนี้เราไปไม่ทัน เจ้าพร้อมจะสละฐานันดรศักดิ์และทุกอย่างที่เจ้ามี เพื่อแลกกับหัวของนางหรือไม่!" ลี่หลินเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีเลือดที่เริ่มเปลี่ยนสี ความเด็ดขาดฉายชัดในแววตา "ไม่เพียงแค่ฐานันดรเพคะท่านอ๋อง... แต่ข้าพร้อมจะแลกด้วยชีวิตของข้าเอง!" ทว่าเมื่อขบวนม้ามาถึงหน้าคุกหลวง สิ่งที่พวกเขาพบกลับไม่ใช่การต่อสู้ที่ดุเดือด แต่เป็นความเงียบงันดุจป่าช้า ประตูคุกถูกเปิดอ้าไว้กว้าง พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งออกมาจนน่าสะอิดสะเอียน และบนพื้นทางเดินเข้าสู่ห้องขังนั้นเอง... มีจดหมายฉบับหนึ่งวางทับอยู่บนร่างที่ไร้วิญญาณของผู้คุม ประทับด้วยตราประจำตระกูลไป๋ที่หายสาบสูญไปนานนับปี ซึ่งตรานี้... มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ครอบครองได้ นั่นคือมารดาที่ตายไปแล้วของลี่หลิน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหยาดเหงื่อและคราบน้ำตามากับลี่หลินจนถึงวินาทีที่ความจริงเริ่มเผยตัวในเงามืดนะคะ