บัญชีลับคอรัปชัน

กลิ่นกำยานดอกเหมยผสมผสานกับความชื้นของรัตติกาลลอยอวลอยู่เบื้องหน้า ปลายน้องนางเรียวดุจหยกสลักของไป๋ลี่หลินไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย แม้ว่าเบื้องหลังบานประตูไม้แกะสลักลายวิจิตรนั้น จะคือห้องหนังสือลับที่กุมชะตากรรมความเป็นตายของคนสกุลอวี้ทั้งตระกูล เสียงฝีเท้าหนักแน่นทว่าเชื่องช้าของแม่ทัพอวี้เหวินฮ่าวแว่วมาจากระเบียงทางเดินด้านนอก บ่งบอกเวลาที่เหลือน้อยเต็มที นางเหลือบมองพู่กันหยกที่เพิ่งใช้กดทับกระดาษไขลงหมึกซับ น้ำหมึกสีชาดที่ซึมผ่านแผ่นกระดาษสำเนาบัญชีส่วยและรายชื่อขุนนางกังฉินกลุ่มใหญ่ สะท้อนลงในดวงตาคู่คมกริบที่เยือกเย็นดั่งน้ำในบึงลึก ทุกตัวอักษรในสมุดบัญชีเล่มนี้ คือหยาดโลหิตและหยาดน้ำตาของราษฎรที่ถูกสูบฉีดเพื่อค้ำจุนความทะเยอทะยานอันไร้ก้นบึ้งของสามีผู้ไร้หัวใจผู้นี้ ในชาติภพก่อน นางคือโง่เขลาที่เอาแต่ก้มหน้ายอมรับความอยุติธรรม ทว่าในชาตินี้... นางคือผู้ถือมีดผ่าตัดที่จะกรีดแผลเน่าเฟะเหล่านี้ออกมาประจานต่อหน้าฟ้าดิน "ลี่หลิน... เจ้ายังไม่นอนอีกหรือ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออก อวี้เหวินฮ่าวปรากฏกายในชุดคลุมผ้าต่วนสีนิล เขามีสีหน้าอ่อนล้าจากการประชุมราชสำนักยามดึก ทว่าแววตากลับยังคงระแวดระวังและเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ตามสัญชาตญาณของทหารผู้กระหายอำนาจ นัยน์ตาคมกวาดมองไปทั่วห้องหนังสือ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างระหงในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ที่ยืนอยู่ใกล้โต๊ะอักษร ลี่หลินซ่อนความริษยาและรอยยิ้มเย้ยหยันไว้ภายใต้เปลือกตาที่ลดต่ำลง นางหมุนตัวช้าๆ พร้อมรินน้ำชาอุ่นๆ ลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบสีฟ้าคราม ยื่นส่งให้เขาด้วยท่าทีสงบเสงี่ยมดุจฮูหยินผู้เพียบพร้อม ทว่าแฝงไว้ด้วยความห่างเหินที่บาดลึก "ท่านพี่กลับดึกถึงเพียงนี้ หม่อมฉันเป็นห่วงเกรงว่าท่านจะพักผ่อนไม่เพียงพอ จึงเตรียมน้ำชาโสมป่าไว้ให้เพคะ" น้ำเสียงของนางราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยพิรุธ อวี้เหวินฮ่าวมองหน้าภรรยา เขารับถ้วยชามาดื่มอึกใหญ่โดยไม่ลังเล ความระแวงที่มีต่อภรรยาผู้เคยอ่อนแอราวกับนกน้อยในกรงทองถูกบดบังด้วยความมั่นใจว่านางไม่มีทางล่วงล้ำเข้ามาในเขตหวงห้ามแห่งนี้ได้ "ราชสำนักช่วงนี้วุ่นวายนัก ฉินอ๋องผู้นั้นช่างกัดไม่ปล่อย ราวกับพยัคฆ์ร้ายที่จ้องจะขย้ำคอพวกเราตลอดเวลา... เจ้าเองก็ระวังตัวให้อยู่ในเรือน อย่าได้ไปเที่ยวพบปะผู้ใดเล่า" "ฉินอ๋องน่ากลัวถึงเพียงนั้นเชียวหรือเพคะ" ลี่หลินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ดึงสายตาเข้าสู่เกมจิตวิทยาที่นางเป็นผู้กำหนดจังหวะ "เขาไม่ใช่คนที่จะต่อกรด้วยได้ง่ายๆ" อวี้เหวินฮ่าวแค่นหัวเราะในลำคอ วางถ้วยชาลงเสียงดังกระทบโต๊ะ "แต่ต่อให้เขามีอำนาจล้นฟ้าเพียงใด หากหาหลักฐานสาวมาไม่ถึงตัวข้า เขาก็ทำอะไรตระกูลอวี้ไม่ได้... บัญชีลับและรายชื่อเครือข่ายใต้ดินถูกเก็บไว้อย่างดีในที่ที่ไม่มีใครคาดคิด ต่อให้พลิกแผ่นดินหา ก็ไม่มีวันพบ" ดวงตาของลี่หลินเป็นประกายวาบขึ้นชั่วพริบตา ก่อนจะจางหายไปในความมืด นางแย้มยิ้มบางเบาที่มุมปาก "ถ้าเช่นนั้น หม่อมฉันก็เบาใจเพคะ..." ในขณะที่บทสนทนากำลังดำเนินไปอย่างเชือดเฉือนในความเงียบงัน สมุดบัญชีฉบับจริงที่ถูกคัดลอกลายมืออย่างแนบเนียนถูกซุกซ่อนไว้ภายใต้แขนเสื้อผ้าไหมแพรต่วนของนางเรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างดำเนินไปตามแผนที่วางไว้อย่างไร้ที่ติ เหลือเพียงขั้นตอนสุดท้าย นั่นคือการส่งต่อมันให้กับบุรุษผู้เย็นชาและอันตรายยิ่งกว่าอวี้เหวินฮ่าวหลายร้อยเท่า ทว่า ในวินาทีที่ลี่หลินกำลังจะหมุนตัวถอยออกไปเพื่อเปิดทางให้บ่าวรับใช้เข้ามาเก็บกวาด เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเสียงเกราะกระทบกันอย่างเร่งรีบก็ดังขึ้นก้องกังวานจากนอกเรือนพัก เสียงฝีเท้านั้นไม่ได้มาจากทหารยามของจวนแม่ทัพ แต่เป็นเสียงของกองกำลังองครักษ์เสื้อแพรที่ขึ้นตรงต่อราชสำนัก! อวี้เหวินฮ่าวหน้าถอดสีทันที เขาลุกขึ้นยืนพรวดจนเก้าอี้ล้มคว่ำ "เสียงอะไรกัน!" ประตูด้านนอกถูกถีบพังกระเด็นเข้ามาอย่างไม่ไว้หน้าผู้เป็นเจ้าของเรือน ร่างสูงสง่าในชุดเกราะทมิฬปักลายพยัคฆ์ทะยานฟ้าก้าวเข้ามาท่ามกลางแสงคบเพลิงที่สาดส่องเข้ามาวับแวม แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเซียวจ้านถิง หรือฉินอ๋องผู้เยือกเย็น กวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างระหงของไป๋ลี่หลินที่ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างโต๊ะอักษร ชายหนุ่มไม่ได้มองแม่ทัพอวี้เหวินฮ่าวที่กำลังหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจแม้แต่น้อย ทว่าริมฝีปากหยักลึกกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความนัยอันล้ำลึกและอันตรายยิ่งนัก "เปิ่นหวางได้รับ 'ของขวัญ' ชิ้นสำคัญจากสายข่าวลึกลับ... แม่ทัพอวี้ ดูท่าทางท่านคงต้องตามเปิ่นหวางไปอธิบายบัญชีลับเล่มนี้ที่คุกหลวงด้วยตนเองแล้วกระมัง" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินหน้าทวงคืนความยุติธรรมไปพร้อมกับข้า... มนตรากรรมสะท้อน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ