รอยร้าวในจวนแม่ทัพ

เสียงกราวของถ้วยกระเบื้องเคลือบสีนิลที่แตกละเอียดบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ มิได้ทำให้ไป๋ลี่หลินกะพริบตาลงแม้แต่น้อย นางเพียงปรายหางตามองเศษซากอารมณ์ที่กระจัดกระจายอยู่แทบเท้าของบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี ก่อนจะยกจอกชาขึ้นจิบช้าๆ อย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า "ลี่หลิน เจ้ากล้าดีอย่างไร!" อวี้เหวินฮ่าวคำรามต่ำ เส้นเลือดข้างขมับปูดโปนจนน่ากลัว นัยน์ตาของแม่ทัพผู้เคยเกรียงไกรบัดนี้เจือไปด้วยความเร่าร้อนของโทสะและ... ความหวาดหวั่นที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ความเย่อหยิ่ง อำนาจในจวนที่เคยตกอยู่ในกำมือของไป๋ลี่อิน ยามนี้กลับถูกถอนรากถอนโคนทีละน้อย บัญชีทรัพย์สินที่เคยรั่วไหล บ่าวไพร่ที่เคยภักดีต่ออนุภรรยา ถูกสับเปลี่ยนมือด้วยชื่อของนางทั้งหมดอย่างไร้รอยต่อ "ข้าทำสิ่งใดผิดหรือคะ ท่านพี่" นางเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงใหญ่ที่ปราศจากระลอกคลื่น "การจัดระเบียบเรือนหลังใหม่ เพื่อมิให้ผู้ใดครหาว่าจวนแม่ทัพไร้ระเบียบวินัย เช่นนี้... ถือเป็นความผิดร้ายแรงถึงขั้นต้องทำลายข้าวของในเรือนเลยหรือคะ" "เจ้า!" อวี้เหวินฮ่าวพุ่งเข้ามาหมายจะคว้าข้อมือนาง ทว่าความเร็วของเขากลับเทียบไม่ติดกับปลายเข็มเงินเล่มบางที่ตวัดวับขึ้นมาจ่ออยู่ตรงจุดชีพจรสำคัญที่ลำคอของเขาพอดี ลี่หลินมิได้ขยับกาย นางเพียงเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากช่างงดงามราวกับบุปผาพิษที่ผลิบานท่ามกลางเหมันต์ "ระวังหน่อยนะคะท่านแม่ทัพ ฝ่ามือของท่านมีไว้ถืออาศัยปกป้องแผ่นดิน มิใช่มีไว้ทำร้ายภรรยา... อีกอย่าง พิษในเข็มนี้ หากเข้าสู่กระแสโลหิตแม้แต่น้อย เกรงว่าตำแหน่งแม่ทัพของท่านคงต้องเปลี่ยนมือเร็วกว่าที่คิด" ความเย็นเยียบจากปลายเข็มแล่นริ้วเข้าสู่ผิวเนื้อ ทำให้อวี้เหวินฮ่าวจำต้องชักมือกลับอย่างหัวเสีย ลมหายใจของเขาหอบกระชั้นด้วยความคับแค้นใจ ในอดีต ไป๋ลี่หลินผู้นี้คือนกน้อยในกรงทองผู้ยอมจำนนต่องถ้อยคำหวานหูและน้ำตาเสแสร้งของไป๋ลี่อิน แต่นางในยามนี้... กลับกล the สตรีผู้เยือกเย็น ทรงอำนาจ และฉลาดล้ำจนน่ากลัว ราวกับวิญญาณร้ายที่ฟื้นคืนชีพเพื่อมาทวงสัญญานรก "เจ้าเปลี่ยนไปมากนะ ลี่หลิน" เขากัดฟันกรวด ข่มความโกรธเกรี้ยวลงไปในอก "อย่าคิดว่าการที่เจ้าใช้อำนาจสกุลไป๋มาข่มเหงลี่อินได้ แล้วเจ้าจะปลอดภัย... องค์รัชทายาททรงเริ่มจับตามองความเคลื่อนไหวในจวนของเราแล้ว" คำขู่ที่เจือความหวาดระแวงนั้นมิได้ทำให้นางสะเทือนใจแม้แต่น้อย ไป๋ลี่หลินวางจอกชาลงบนโต๊ะอย่างนุ่มนวล เสียงกระทบเบาๆ ดังสะท้อนก้องในความเงียบงัน นางหัวנסเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงทุ้มนุ่มทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "องค์รัชทายาทหรือคะ... ท่านพี่คงลืมไปแล้วกระมัง ว่าผู้ที่กุมอำนาจทหารครึ่งหนึ่งของแคว้น หาใช่บุรุษผู้มัวเมาในอิสตรีเช่นองค์รัชทายาทไม่... แต่เป็นฉินอ๋องต่างหาก" นัยน์ตาคู่คมกริบของนางทอประกายวับวับ "และดูเหมือนว่า... ฝ่าบาทจะทรงโปรดปรานการสนทนากับหมอหญิงผู้หนึ่งเป็นพิเศษเสียด้วยสิคะ" สีหน้าของอวี้เหวินฮ่าวเผือดสีลงทันตา เมื่อยามนี้ข่าวลือเรื่องที่ฉินอ๋อง—เซียวจ้านถิง ผู้เย็นชาดุจน้ำแข็งและไร้ความรู้สึกต่อสตรี—ทรงส่งราชองครักษ์มาอารักขาเรือนของไป๋ลี่หลินอย่างลับๆ เริ่มแพร่สะพัดออกไปในหมู่ขุนนางแล้ว อำนาจที่เขาพยายามไต่เต้าขึ้นไปกำลังถูกบั่นทอนลงจากเบื้องบน และถูกกัดกินจากเบื้องล่างโดยภรรยาที่เขาเคยคิดว่ากำจัดได้ง่ายดาย ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องโถงกำลังตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง เสียงฝีเท้าเร่งรีบของพ่อบ้านก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ตามด้วยเสียงเคาะระรัวที่ทำลายความเงียบ "เรียนท่านแม่ทัพ... ฮูหยิน... เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ!" พ่อบ้านก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด เนื้อตัวสั่นเทาจนแทบยืนไม่ vững ในมือถือราชโองการสีเหลืองทองอร่ามที่ประทับตราประทับหยกมังกร ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาเยือนจวนแม่ทัพในยามวิกาลเช่นนี้ "มีราชโองการด่วนจากท้องพระโรง... พระราชทานสมรสครั้งใหม่... แต่..." พ่อบ้านกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาหวาดหวั่นเหลือบมองมาที่ไป๋ลี่หลินและอวี้เหวินฮ่าวสลับกัน "ทรงมีรับสั่งให้ฮูหยินเอก... ไป๋ลี่หลิน เข้าเฝ้าเป็นการด่วนที่ตำหนักส่วนพระองค์ของฉินอ๋องในคืนนี้พ่ะย่ะค่ะ!" อวี้เหวินฮ่าวเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ส่วนไป๋ลี่หลินกลับแย้มยิ้มออกมาอย่างช้าๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความลึกล้ำและชัยชนะที่กำลังจะมาถึง ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินหน้าทวงคืนความยุติธรรมไปพร้อมกับข้า... มนตรากรรมสะท้อน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ