อุปสรรคธุรกิจ

“กิ๊บ! นี่มันเรื่องจริงเหรอ? เขามาทำอะไรที่นี่!” พายถามเสียงสั่น พลางคว้าโทรศัพท์จากมือกิ๊บมาจ้องมองภาพบนหน้าจอด้วยหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ภาพบนหน้าจอคือร่างระหงของ ‘รินรดา’ ในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ดูขัดกับบรรยากาศหน้าบ้านอันแสนเงียบสงบของธันวา หล่อนไม่ได้แค่มาหา แต่กำลังใช้กุญแจสำรองไขเข้าไปอย่างถือวิสาสะ “แกใจเย็นๆ ก่อนพาย ฉันก็เพิ่งได้รับแจ้งเตือนจากระบบกล้องวงจรปิดของธันวาเมื่อกี้เอง ตอนนี้เขาอยู่ที่บริษัท กำลังรับมือกับปัญหาหุ้นตกกะทันหัน... ถ้าเขารู้ว่ารินรดาบุกเข้าบ้านไปแบบนี้ เขาต้องเสียสมาธิแน่ๆ” กิ๊บเม้มปากแน่น ดวงตาฉายแววกังวลไม่แพ้กัน พายไม่รอช้า เธอคว้ากระเป๋าถือที่วางอยู่ข้างตัวโดยไม่สนเลยว่าเท้าจะสะดุดพรมจนเกือบหน้าคว่ำ “ฉันต้องไป! กิ๊บ แกส่งโลเคชั่นให้ฉันที ฉันปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นรื้อค้นบ้านของธันวาไม่ได้!” “เดี๋ยวพาย! แกจะบ้าเหรอ? ถ้าแกไปเจอผู้หญิงคนนั้นตอนนี้แกอาจจะโดนเล่นงานเอานะ!” แต่พายไม่อาจรอฟังคำทัดทาน เธอรู้ดีว่าธันวากำลังแบกรับภาระมหาศาลจากวิกฤตธุรกิจที่เพิ่งเกิดขึ้น การที่รินรดาปรากฏตัวในจังหวะนี้มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน มันคือเกมจิตวิทยาที่หวังจะทำลายสมาธิของเขาให้พังพินาศ ... ภายในห้องทำงานขนาดใหญ่บนชั้น 30 ของบริษัท ธันวานั่งกุมขมับอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวหรู เอกสารรายงานความเสียหายจากกรณีการถูกปล่อยข่าวลวงเรื่องการโกงงบประมาณวางระเกะระกะอยู่ตรงหน้า ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มที่เคยสุขุมนุ่มลึกบัดนี้กลับเต็มไปด้วยร่องรอยของความอ่อนล้า “ท่านประธานครับ... ฝ่ายกฎหมายแจ้งว่าหลักฐานที่คู่แข่งปล่อยออกมาถูกตัดต่ออย่างแนบเนียนมากครับ ถ้าเราไม่รีบแถลงการณ์ภายในสองชั่วโมงนี้ หุ้นของเราอาจจะดิ่งลงจนกู่ไม่กลับ” เลขาหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ธันวาเงยหน้าขึ้น สายตาเย็นชาทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาด “คนทำมันต้องการให้ผมล้ม... มันต้องการทำลายสิ่งที่ผมสร้างมา” เขารู้ดีว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ แต่สิ่งที่น่าหนักใจกว่าคือน้ำหนักของหลักฐานปลอมที่ดูจริงเสียจนน่าเหลือเชื่อ เขาหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อจะโทรหาใครบางคน แต่แล้วหน้าจอก็เด้งเตือนข้อความแปลกๆ ขึ้นมา... เป็นภาพถ่ายมุมสูงจากกล้องวงจรปิดที่หน้าบ้านเขาเอง ภาพรินรดากำลังยืนยิ้มเยาะอยู่หน้าประตูห้องทำงานส่วนตัวของเขาในบ้าน มือของธันวากำโทรศัพท์แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความโกรธแค้นแล่นริ้วขึ้นมาในอก ไม่ใช่เพราะห่วงทรัพย์สิน แต่เพราะเขาห่วง ‘พาย’... หญิงสาวที่เขามอบกุญแจหัวใจและกุญแจบ้านให้ดูแล ... พายมาถึงหน้าบ้านของธันวาด้วยสภาพที่หอบแฮ่ก ผมเผ้าที่เคยรวบไว้อย่างดีหลุดลุ่ยไปบางส่วน เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปในบ้าน ประตูไม่ได้ล็อก... นั่นยิ่งทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ “คุณธันวาคะ?” เธอเรียกเบาๆ แต่ไม่มีเสียงตอบรับ ทันใดนั้น เสียงรองเท้าส้นสูงดังสะท้อนมาตามทางเดิน พายหลบหลังเสาต้นใหญ่ทันควัน ก่อนจะแอบชะโงกหน้าออกไปดู รินรดากำลังถือแฟ้มเอกสารบางอย่างออกมาจากห้องทำงานของธันวา ใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้นดูพึงพอใจอย่างบอกไม่ถูก “ในที่สุด... ข้อมูลลับที่แกซ่อนไว้นี่เอง ธันวา... ถ้าบริษัทแกพังเพราะหลักฐานชิ้นนี้ ฉันจะรอดูวันที่แกเดินมาอ้อนวอนขอโอกาสจากฉันอีกครั้ง” รินรดาพึมพำกับตัวเอง พายกำหมัดแน่น ความโก๊ะและซุ่มซ่ามมักจะเป็นอุปสรรคของเธอเสมอ แต่ในวินาทีที่เห็นความอยุติธรรมตรงหน้า ความกล้าหาญที่ซ่อนอยู่ใต้ความใสซื่อก็ถูกปลุกขึ้นมา เธอตัดสินใจพุ่งตัวออกไปขวางหน้าหญิงสาวคนนั้นไว้ “หยุดนะคะ! เอาเอกสารนั่นคืนมาเดี๋ยวนี้!” พายตะโกนเสียงดัง แม้ขาจะสั่นพั่บๆ แต่เธอก็ไม่ถอย รินรดาชะงัก สายตาที่มองมาที่พายเต็มไปด้วยความสมเพช “โอ้... นึกว่าใคร ที่แท้ก็แม่เด็กซุ่มซ่ามที่เกาะกินธันวาอยู่นี่เอง เธอคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน?” “ฉันไม่มีสิทธิ์ในเอกสารนั่น แต่ฉันมีสิทธิ์ในบ้านหลังนี้ เพราะฉันคือคนที่คุณธันวาไว้ใจที่สุด!” พายเชิดหน้าสู้ แม้ในใจจะแอบลุ้นว่าขอให้ตัวเองไม่สะดุดล้มขายหน้าตอนจบประโยค รินรดาหัวเราะร่วน ก่อนจะเดินตรงเข้ามาใกล้พายจนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลไปทั่ว “ไว้ใจเหรอ? งั้นลองดูนี่หน่อยไหมล่ะว่าเขาไว้ใจเธอแค่ไหน” หญิงสาวร้ายกาจยื่นโทรศัพท์ให้พายดู ในนั้นคือรูปถ่ายของธันวาที่นั่งคุยกับรินรดาในร้านอาหารหรูเมื่อหลายปีก่อน ทว่าเวลาในภาพถูกปรับแก้ให้ดูเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้! พายหัวใจหล่นวูบ เธอพยายามมองให้ดี แต่มือของเธอก็เผลอไปปัดโดนแจกันราคาแพงที่ตั้งอยู่ข้างๆ จนมันร่วงลงมาแตกกระจายเสียงดังสนั่น! “เพล้ง!” พายหน้าซีดเผือด เธอรีบก้มลงไปเก็บเศษแจกันด้วยความตกใจและลนลาน รินรดามองภาพนั้นด้วยความเหยียดหยาม แต่ในจังหวะที่พายก้มลงไป เธอเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างใต้พรมที่รินรดาเพิ่งเหยียบผ่านไป... มันคือเครื่องดักฟังขนาดจิ๋วที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน! ทันใดนั้น ประตูบ้านก็ถูกผลักออกอย่างแรงจนกระแทกผนังเสียงดังสนั่น ร่างสูงสง่าในชุดสูทที่ดูยุ่งเหยิงก้าวเข้ามาพร้อมกับลมหายใจที่หอบหนัก สายตาคมดุจเหยี่ยวของธันวากวาดมองเหตุการณ์ในห้องก่อนจะมาหยุดที่พาย ซึ่งกำลังนั่งงกๆ เงิ่นๆ อยู่กับเศษแจกันบนพื้น “รินรดา... ออกไปจากบ้านผมเดี๋ยวนี้” ธันวาพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุด แต่คนฟังกลับรู้สึกถึงพายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัว รินรดาไหวไหล่ “ธันวา... นายจะปกป้องผู้หญิงโก๊ะๆ คนนี้เนี่ยนะ? เธอทำของนายแตกด้วยซ้ำ นายไม่หงุดหงิดหรือไงที่ต้องมาเจอความวุ่นวายแบบนี้ทุกวัน?” ธันวาไม่ตอบ เขาเดินผ่านรินรดาไปหยุดตรงหน้าพาย ก่อนจะคุกเข่าลงข้างๆ เธอ แล้วหยิบเศษแจกันออกจากมือของหญิงสาวอย่างเบามือ สายตาที่เขามองพายไม่มีความหงุดหงิด มีเพียงความกังวลที่พุ่งพล่าน “เจ็บตรงไหนไหมพาย? ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเข้ามาที่นี่ถ้าผมยังไม่กลับมา...” พายเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตากลมโตสั่นระริก เธอตัดสินใจคว้ามือเขาไว้แล้วกระซิบเสียงแผ่ว “ธันวา... อย่าเพิ่งสนใจแจกันเลยค่ะ แต่ใต้พรมตรงนั้น... มีอะไรบางอย่างที่รินรดาเพิ่งจะวางไว้” ธันวาชะงัก เขาค่อยๆ หันไปมองที่ใต้พรมตามที่พายบอก ก่อนจะดึงเครื่องดักฟังขนาดจิ๋วนั้นออกมา ทันใดนั้น ไฟในบ้านก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระงมไปทั่วทั้งคฤหาสน์ ในความมืดมิดนั้น เสียงหัวเราะเย็นเยียบของรินรดาดังขึ้นมาจากหน้าประตู “สายไปแล้วธันวา... สิ่งที่อยู่ในเอกสารนั้นไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่มันคือสัญญาที่นายเคยทำไว้กับบริษัทคู่แข่ง... และตอนนี้พยานทุกคนกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่เพื่อจับนายในข้อหาฉ้อโกง!” ธันวากระชับมือพายแน่นจนเธอสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาของเขา เขาขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกชนกันท่ามกลางความมืด ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำด้วยความเด็ดขาดที่ทำให้หัวใจของพายแทบหยุดเต้น “พาย... ถ้าวันนี้เราต้องจบลงที่คุก ผมก็ไม่เสียใจ แต่มีหนึ่งเรื่องที่ผมต้องบอกคุณก่อนที่ตำรวจจะมาถึง...” เค้กวานิลลาหวังว่าตอนที่ 39 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นแรงไปกับความรักของพายและธันวานะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันเสมอค่ะ