คืนนอนไม่หลับ

“คุณพูดอะไรของคุณคะธันวา! คุกอะไรกัน... อย่ามาล้อเล่นแบบนี้สิ พายหัวใจจะวายอยู่แล้วนะ!” ฉันตะโกนออกไปในความมืดของห้องทำงานที่เงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะที่ส่องให้เห็นแววตาไหวระริกของชายหนุ่มตรงหน้า มือที่สั่นเทาของฉันกำชายเสื้อเชิ้ตที่รีดเรียบกริบของเขาไว้แน่น จนรอยยับเริ่มปรากฏขึ้นบนเนื้อผ้าคุณภาพดีนั่นเป็นครั้งแรก ธันวาไม่ได้ถอยหนี เขากลับขยับเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย กลิ่นที่ทำให้หัวใจที่เต้นรัวด้วยความกลัวเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความสับสน “ฟังผมก่อนนะพาย... เรื่องที่ผมปิดบังคุณมาตลอด เรื่องที่ทำให้รินรดาพยายามทำลายทุกอย่าง... มันไม่ใช่แค่เรื่องผลประโยชน์ แต่มันคือความผิดพลาดที่ผมเคยทำเพื่อปกป้องครอบครัว” เขานั่งลงบนโซฟาหนังตัวยาว แล้วดึงมือฉันให้ลงไปนั่งข้างๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก จังหวะเวลาเหมือนหยุดหมุน ความเงียบเข้าครอบงำจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจของคนสองคน “ธันวา... ถ้ามันเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้น บอกพายมาเถอะค่ะ พายอาจจะโก๊ะ อาจจะซุ่มซ่ามจนทำแก้วแตกเป็นร้อยใบ แต่พายสัญญาว่าพายจะไม่มีวันปล่อยมือคุณเด็ดขาด” ฉันสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมความกล้าพูดออกไป แม้ในใจจะหวั่นวิตกกับคำว่า 'คุก' ที่เขาทิ้งไว้ก็ตาม ธันวาถอนหายใจยาว แววตาของเขาที่เคยแข็งกร้าวและเจ้าระเบียบ ดูอ่อนล้าและเปราะบางอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน “หกปีก่อน... พ่อของผมตัดสินใจทำบางอย่างเพื่อรักษาบริษัทไว้ ผมไม่ได้เป็นคนทำโดยตรง แต่ผมเป็นคนเก็บกวาดความลับนั้นให้ท่าน รินรดารู้เรื่องนี้ และนั่นคือโซ่ตรวนที่เธอใช้ล่ามผมไว้กับเธอมาตลอด” เราเริ่มคุยกันตั้งแต่เรื่องความผิดบาปในอดีต ลามไปถึงความกดดันที่เขาต้องแบกรับในฐานะทายาทเพียงคนเดียวของตระกูล ฉันนั่งฟังเขาเงียบๆ บางครั้งก็เอื้อมมือไปกุมมือเขาไว้เมื่อเห็นว่าเขาสั่น น้ำเสียงของธันวาเปลี่ยนไป จากมาดคุณชายที่พูดจาฉะฉาน กลายเป็นชายหนุ่มที่อ่อนโยนและต้องการที่พักพิง “คุณรู้ไหมคะ... ทำไมพายถึงชอบคุณ ทั้งที่คุณเจ้าระเบียบจนน่าหมั่นไส้” ฉันเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มบางๆ เมื่อเราผ่านเรื่องราวหนักอึ้งมาได้พักใหญ่ ธันวาเลิกคิ้วมองฉัน “เพราะผมหล่อ?” “หลงตัวเองจังค่ะ! จริงๆ คือพายชอบที่เวลาคุณโกรธ คุณจะขมวดคิ้วเป็นเลขแปด แล้วก็ชอบที่เวลาพายทำอะไรเปิ่นๆ คุณจะถอนหายใจยาวแต่ก็เดินมาช่วยเก็บกวาดให้ทุกที คุณไม่ได้ต้องการตุ๊กตาที่สมบูรณ์แบบหรอกค่ะธันวา คุณแค่ต้องการคนที่จะหัวเราะไปกับความโก๊ะของคุณได้ในวันที่โลกของคุณมันมืดมน” ตลอดทั้งคืนนั้น เราไม่ได้นอนกันเลยแม้แต่นาทีเดียว เราเปลี่ยนมุมมองจากเรื่องทุกข์ใจ ไปสู่ความฝันถึงอนาคตที่ไม่มีรินรดา ไม่มีเรื่องคดีความ ธันวาเล่าว่าอยากจะทิ้งทุกอย่างไปเปิดร้านหนังสือเล็กๆ ในต่างจังหวัด ส่วนฉันก็บอกว่าอยากจะลองเขียนนิยายโรแมนติกคอมเมดี้สักเรื่อง... เรื่องของเรานี่แหละ “ถ้าเราผ่านเรื่องนี้ไปได้...” ธันวาพูดขึ้นพลางจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน “ผมจะพาคุณไปในที่ที่ไม่มีใครรู้จักเรา ไม่มีกฎเกณฑ์ ไม่มีระเบียบอะไรทั้งนั้น จะมีแค่เราสองคน... คุณจะยอมไปกับผมไหมพาย” แสงไฟข้างนอกเริ่มเปลี่ยนจากสีดำมืดเป็นสีน้ำเงินเข้มข้น สัญญาณว่าเช้าวันใหม่กำลังจะมาถึง ความตึงเครียดที่เคยมีดูเหมือนจะเบาบางลงไปบ้างจากการได้ปลดปล่อยความในใจ แต่ทว่า... เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นกะทันหันในเวลาตีห้าสิบห้านาที มันเป็นเสียงที่ทำลายความเงียบงันลงอย่างรุนแรง ธันวาชะงัก สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นวูบไหวทันที เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วพลางมองไปที่หน้าต่างหน้าบ้าน “ตำรวจ...” เขาพึมพำออกมาเพียงคำเดียว แต่หัวใจของฉันกลับหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เสียงเคาะประตูรั้วดังรัวและหนักแน่นจนน่ากลัว “พาย... คุณต้องรีบไปทางประตูหลัง เดี๋ยวนี้!” ยังไม่ทันที่ฉันจะทักท้วงอะไร เสียงพังประตูรั้วจากเหล็กที่ถูกกระแทกก็ดังสนั่น พร้อมกับเสียงของรินรดาที่ตะโกนเข้ามาว่า “ธันวา! ออกมา! ฉันมีหมายศาลมาแสดงตัว!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับพายและธันวานะคะ เค้กวานิลลาจะรีบกลับมาต่อตอนหน้าให้ไวที่สุดเลยค่ะ!