รินรดาเล่นสกปรก

“ธันวา! ถ้าคุณยังไม่ออกมาคุยกันให้รู้เรื่อง ฉันจะทำให้บริษัทของคุณกลายเป็นแค่ซากปรักหักพังในเช้าวันพรุ่งนี้!” เสียงแหลมสูงของรินรดาดังแว่วผ่านบานประตูไม้โอ๊คหนาหนักเข้ามาในห้องนั่งเล่น แรงสั่นสะเทือนจากฝ่ามือที่ทุบลงบนประตูรั้วเหล็กด้านนอกยังคงสะท้อนอยู่ในอกฉัน พาย—ยัยพายจอมซุ่มซ่ามคนนี้—พยายามจะก้าวออกไปเผชิญหน้า แต่ทว่ามือหนาของธันวากลับคว้าต้นแขนฉันไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรง แต่มันสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “อย่าออกไป พาย” ธันวากระซิบ น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ดวงตาคมกริบที่มักจะฉายแววสุขุมรอบคอบบัดนี้กลับเต็มไปด้วยมวลความกังวลที่ปิดไม่มิด “แต่ธันวาคะ เธอมาถึงหน้าบ้านแล้วนะคะ แถมยังตะโกนเรื่องหมายศาลอะไรนั่นอีก ถ้าเราไม่ออกไปเคลียร์ เธออาจจะทำอะไรที่แย่กว่านี้ก็ได้นะ!” ฉันพยายามดึงแขนออก แต่เขากลับยิ่งรั้งตัวฉันไว้ใกล้ตัวมากขึ้นจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะของเขา “รินรดาไม่ได้มีแค่หมายศาล” ธันวาพูดแทรกขึ้นมา ราวกับทบทวนบางอย่างในใจ “เธอมี ‘สิ่งนั้น’… สิ่งที่ผมไม่เคยบอกใคร” ก่อนที่ฉันจะได้ซักไซ้ไล่เลียง ประตูหน้าบ้านก็ถูกผลักออกอย่างแรงโดยรปภ. ที่ทำหน้าที่กันไว้ไม่อยู่ รินรดาก้าวเข้ามาในโถงบ้านด้วยชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ดูตัดกับความเรียบหรูของเฟอร์นิเจอร์สไตล์มินิมอลในบ้านธันวาอย่างรุนแรง เธอไม่ได้ดูเหมือนคนบ้าคลั่งตามที่ตะโกนเมื่อครู่ แต่กลับดูเหมือนผู้ล่าที่รู้ดีว่าเหยื่อไม่มีทางหนีพ้น “ไงคะ... ธันวา” รินรดาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเรา แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยชัยชนะ เธอหันมามองฉันด้วยสายตาเหยียดหยามราวกับฉันเป็นเศษฝุ่นที่เกาะอยู่บนรองเท้าส้นสูงราคาแพงของเธอ “เห็นกอดกันกลมแบบนี้แล้วอิจฉาจังเลยนะคะ แต่น่าเสียดาย... ความรักโรแมนติกแบบนี้มันมีราคาที่ต้องจ่าย และฉันก็มาเพื่อทวงค่าเช่าความสุขนั้นคืน” “คุณต้องการอะไร รินรดา” ธันวาผละจากฉัน ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อบังตัวฉันไว้มิด “ถ้าจะมาพังบ้านผม หรือจะทำลายชื่อเสียง ผมก็คงห้ามไม่ได้ แต่หยุดเอาพายมาเกี่ยวได้แล้ว” รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกจนขนลุกไปถึงสันหลัง เธอหยิบแท็บเล็ตเครื่องบางออกมาจากกระเป๋าถือ แล้วชูขึ้นตรงหน้าธันวา “ฉันไม่ได้มาเพื่อพังบ้าน แต่ฉันมาเพื่อ ‘แฉ’ ข้อมูลลับเรื่องโครงการที่ดินริมแม่น้ำนั่นไงคะ ธันวา” เธอเน้นคำด้วยจังหวะที่เชื่องช้าและมั่นคง “คุณคงลืมไปแล้วว่ารหัสผ่านเซิร์ฟเวอร์สำรองที่คุณเคยใช้ตอนเราคบกัน มันคือวันเกิดของฉัน... และคุณก็ไม่เคยเปลี่ยนมันเลย” ฉันเห็นธันวาหน้าซีดเผือดลงทันที มือของเขากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นี่มันเรื่องอะไรกัน? โครงการที่ดินนั่นเป็นหัวใจสำคัญของบริษัทธันวา ถ้าข้อมูลภายในรั่วไหลออกไป เขาไม่เพียงแต่ล้มละลาย แต่ต้องติดคุกด้วยข้อหาฉ้อโกงโครงการรัฐ! “คุณขโมยข้อมูลไปงั้นเหรอ!” ธันวาตะคอก เสียงนั้นสั่นด้วยความโกรธ “เรียกว่า ‘แลกเปลี่ยน’ จะดีกว่าค่ะ” รินรดาก้าวเข้ามาใกล้เขาจนลมหายใจของเธอรดหน้าเขา “เลิกกับนังโก๊ะนี่ซะ แล้วกลับไปดูแลฉันเหมือนเดิม ข้อมูลนี้ก็จะหายไปจากโลกนี้ทันที แต่ถ้าไม่... พรุ่งนี้เช้า ข่าวหน้าหนึ่งของธุรกิจจะเต็มไปด้วยชื่อของคุณ ในฐานะผู้กระทำผิดกฎหมาย” หัวใจของฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม รินรดากำลังใช้ชีวิตของธันวามาต่อรองกับความรักของเรา ฉันมองแผ่นหลังกว้างของธันวาที่กำลังสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด เขาเป็นคนรักความถูกต้อง เป็นนักธุรกิจที่ซื่อสัตย์ที่สุดที่ฉันเคยรู้จัก และตอนนี้เขากำลังถูกบีบให้เลือก... ระหว่างความถูกต้องกับฉัน “ธันวา... อย่าไปฟังเธอนะคะ” ฉันเดินเข้าไปแตะไหล่เขาเบาๆ แม้ในใจจะหวาดกลัวจนมือสั่น “เราจะไปแจ้งความ เรื่องข้อมูลที่โดนขโมย เราหาหลักฐานได้—” “หุบปาก!” รินรดาตวาดลั่น เธอเปลี่ยนเป้าหมายมาที่ฉัน “เธอมันก็แค่ตัวถ่วง! ผู้หญิงที่ไม่มีอะไรดีนอกจากความซุ่มซ่าม ทำไมธันวาต้องมาจมปลักกับคนอย่างเธอด้วย!” รินรดาก้าวเข้ามาใกล้ฉันพร้อมกับเงื้อมมือขึ้นหมายจะตบหน้าฉัน แต่ธันวากลับคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทัน! ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นต่อมากลับทำให้โลกทั้งใบของฉันหยุดหมุน เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นรัวๆ พร้อมกันนั้น มือถือของธันวาก็มีสายเข้าไม่หยุดหย่อน รินรดากระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ “ดูสิคะ ธันวา... ดูเหมือนว่า ‘เพื่อนร่วมงาน’ ของคุณเขาจะใจร้อนกว่าที่คิดนะ” ธันวาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ใบหน้าของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความตื่นตระหนกสุดขีด เขาหันมาสบตาฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสับสน เหมือนคนกำลังจมน้ำ “พาย... ข้อมูลมันถูกอัปโหลดขึ้นเซิร์ฟเวอร์สาธารณะไปแล้ว...” เขายังพูดไม่ทันจบ เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังระงมขึ้นจากหน้าบ้าน รินรดาทิ้งแท็บเล็ตลงกับพื้นอย่างไม่แยแส ก่อนจะกระซิบข้างหูเขาเบาๆ “สายไปแล้วค่ะธันวา... แต่ถ้าคุณยอมเดินออกไปกับตำรวจตอนนี้แล้วทิ้งผู้หญิงคนนี้ไว้ที่นี่ บอกทุกคนว่าเธอเป็นคนขโมยข้อมูลไป... ฉันอาจจะหาทางช่วยคุณได้” รอยยิ้มของรินรดาในวินาทีนั้น มันช่างดูราวกับปีศาจที่กำลังเฝ้ารอดูโศกนาฏกรรมที่เธอเป็นคนเขียนบทเองกับมือ... และฉันรู้ดีว่า หากธันวาเลือกทางนั้น ชีวิตของฉันก็จะพังทลายลงไม่ต่างจากเขา ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 41 นี้ด้วยกันนะคะ เค้กวานิลลาจะรีบมาต่อให้เร็วที่สุดค่ะ